Philadelphia (1993)

Πρωταγωνιστούν: Tom Hanks, Denzel Washington, Antonio Banderas

Σκηνοθεσία: Jonathan Demme

Εναλλακτικός τίτλος:"...Τι άσχημο πράγμα που είναι ο ρατσισμός..."

Υπόθεση: Ο Andrew Beckett είναι ένας πολύ ικανός δικηγόρος, που εργάζεται σε μια από τις μεγαλύτερες και πιο ισχυρές, νομικές εταιρείες της Φιλαδέλφειας. Όλα αλλάζουν όταν απολύεται επειδή έχει AIDS και αναζητά δικηγόρο να τον υπερασπιστεί στην δικαστική διαμάχη που ετοιμάζει εναντίον τους. Τελικά, τον βοηθάει ο Joe Miller, ένας άγνωστος σχετικά δικηγόρος, που αν και ομοφοβικός και αντίθετος προς τους gay, αναλαμβάνει την υπόθεσή του και να τα βάλει με το σύστημα...

Για πες, για πες: Αυτή την ταινία, ενώ έχω την δυνατότητα να την δω κάθε χρόνο, στη 1 του Δεκέμβρη, μιας και έχει καθιερωθεί να προβάλλεται την ημέρα αυτή από κάποιο κανάλι, λόγω της παγκόσμιας ημέρας κατά του AIDS, ωστόσο...πως τα καταφέρνω...πάντα ξεκινάω να την παρακολουθώ αλλά, επειδή συνήθως προβάλλεται αργά, την παρατάω στην μέση! (βασικά στην αρχή αλλά είπα να το σώσω λιγάκι,όσο μπορώ, το τομάρι μου!). Έτσι έγινε και φέτος λοιπόν! Πέμπτη βράδυ, 12 παρά, στο Mega, προβάλλουν, κλασικά, την ταινία! Και κλασικά...βλέπω μόνο το πρώτο μισάωρο και πάω για ύπνο! Αλλά, την ώρα που πάτησα το κόκκινο κουμπί του τηλεκοντρόλ και έκλεισα την tv, κάτι άλλαξε ξαφνικά μέσα μου...ξύπνησε μια φωνή που μου είπε: "...Όχι Ελένη! Πρέπει να την δεις αυτή την ταινία! Όχι για σένα μόνο πλέον...αλλά και για τους "πιστούς" αναγνώστες αυτού του ταπεινού, πλην τίμιου, blog στο οποίο γράφεις..." (Πωπώ! το γράφω και μου σηκώνεται η τρίχα μιλάμε! Να! Τσουτσούρωσα!Αλήθεια!). Έτσι λοιπόν, το έβαλα πείσμα και έσπασα την κατάρα: είδα την ταινία!!!! Και πολύ καλά έκανα λοιπόν! Okay, όπως με κάθε "κλασσική" ταινία(όπως έχει καθιερωθεί αυτός ο χαρακτηρισμός στον κιν/φο), περίμενα να δω κάτι παραπάνω αφού, ακούγοντας συνέχεια πόσο καλή είναι αυτή η ταινία και ότι πρέπει οπωσδήποτε να την δούνε όλοι, είχα περισσότερες προσδοκίες! Αλλά, το 'χω παρατηρήσει κι άλλες φορές, ότι αυτό παθαίνω συνήθως με τις ταινίες που θεωρούνται κλασσικές και καταπληκτικές απ'όλους τους υπόλοιπους, αλλά όταν τις βλέπω εγώ...εεε...δεν ενθουσιάζομαι στον ίδιο βαθμό! Όχι ότι ήταν κακή η ταινία! Το αντίθετο: ήταν αρκετά καλή! Με πολύ καλές ερμηνείες, καλή σκηνοθεσία και ένα σενάριο "μετρημένο", χωρίς υπερβολές και προσπάθειες να προκαλέσει δάκρυα και κλάματα βεβιασμένα ή χρησιμοποιώντας δακρύβρεχτες ιστορίες σχετικά με τον άρρωστο πρωταγωνιστή. Δεν κατέφυγε σε καμία περίπτωση, σε εμφανείς τακτικές πρόκλησης της ευαισθησίας του κοινού ώστε να προκαλέσει την συμπάθεια σου προς τον πρωταγωνιστή. Αντίθετα, αντιμετωπίζει το θέμα της ομοφυλοφιλίας και του AIDS, με πολύ σεβασμό και χωρίς προκλητικές αναφορές/επιλογές. Ακολουθώντας την λιγότερο επικίνδυνη οδό της δικαστικής διαμάχης, καταφέρνει να αναδείξει το θέμα-ταμπού της ομοφυλοφιλίας και του κοινωνικού ρατσισμού που αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι. Μπορεί να την περίμενα πιο "δυνατή", λόγω του πολύ λεπτού και ευαίσθητου θέματος με το οποίο καταπιάνεται, ωστόσο, έστω και με αυτή την λιγότερο προκλητική και τολμηρή σκηνοθετική προσέγγιση, καταφέρνει να θίξει με ψύχραιμη ματιά το θέμα και να το αναδείξει, για πρώτη φορά στην ιστορία της μεγάλης οθόνης, ανοίγοντας έτσι το δρόμο και σε άλλους καλλιτέχνες που έως τότε δείλιαζαν να το κάνουν. Ίσως και γι΄αυτό τον λόγο, να κατατάσσεται τελικά στην λίστα με τις "κλασσικές" ταινίες που πρέπει να δεις κάποια στιγμή...

Με αρέσει: Ο πολύ προσεγμένος τρόπος ερμηνείας του ρόλου από τον Tom Hanks: χωρίς υπερβολές, χωρίς ιδιαίτερες προσπάθειες να μοιάσει περισσότερο ή λιγότερο γκέι, αλλά να εστιάσει πολύ σωστά στην ουσία του ρόλου: να υποδυθεί δηλ. έναν άνθρωπο που έχασε την δουλειά του, όχι επειδή δεν ήταν ικανός αλλά επειδή έπεσε θύμα κοινωνικού ρατσισμού! Πολύ μετρημένος, ψύχραιμος, χωρίς υπερβολές και φανφάρες:ουσιώδης και συγκινητικός με αυτή του την αξιοπρέπεια. Τον βοήθησε βέβαια και το ανάλογο σενάριο και η σκηνοθεσία που κινούνταν στο ίδιο μήκος κύματος.

Δεν με αρέσει: Που, όταν έβλεπα κάποιες σκηνές, στην ταινία σύμφωνα με τις οποίες ο πρωταγωνιστής ερχόταν σε σωματική επαφή με άλλους ρόλους (και εννοώ χειραψίες, φιλικά χάδια, ή όταν άγγιζε κάποια αντικείμενα κτλ.) ένιωθα και ήξερα, υποσυνείδητα, ποια θα είναι η επόμενη σκέψη/κίνηση/αντίδραση/συναίσθημα των άλλων πρωταγωνιστών...που, ως συνήθως, ήταν απέχθεια και φόβος... Τελικά, ο φόβος και η έλλειψη γνώσεων είναι το χειρότερο πράγμα....

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Υπάρχει ένα στατιστικό στοιχείο σχετικά με την ταινία, σύμφωνα με το οποίο υπήρχαν 53 gay άνδρες που εμφανίστηκαν συνολικά σε διάφορες σκηνές της ταινίας αλλά μέσα στην επόμενη χρονιά απ'όταν γυρίστηκε η ταινία, είχαν πεθάνει οι 43 απ' αυτούς...

The Silence of the Lambs

Υπόθεση : Η Clarice Starling (Jodie Foster) είναι μια νεαρή πράκτορας του FBI που αναλαμβάνει να βοηθήσει στην εξαφάνιση μιας κοπέλας και να την σώσει από τον ψυχοπαθή δολοφόνο που την έχει απαγάγει και που σαν ερέθισμα του έχει να γδέρνει τα θύματα του. Η Clarice για να αποκτήσει μια καλύτερη άποψη για το μυαλό του δολοφόνου, επισκέπτεται έναν άλλον ψυχοπαθή, τον Hannibal Lecter (Anthony Hopkins) ο οποίος πριν χάσει το μυαλό του ήταν ένας σεβαστός ψυχίατρος. Ο πράκτορας Jack Crawford πιστεύει πως ο Lecter έχοντας ένα δυνατό και έξυπνο μυαλό που μπορεί να παραπλανήσει τον οποιοδήποτε, έχει τις σωστές πληροφορίες για να αποκαλύψει την τοποθεσία του ψυχοπαθή που γδέρνει. Η Clarice λοιπόν θα πρέπει πρώτα να κερδίσει την εμπιστοσύνη του, πριν αποκτήσει τις πληροφορίες που θέλει, αλλά πολύ σύντομα θα μπλεχτεί και η ίδια μέσα στον χαοτικό μυαλό του Dr. Lecter.

Με μια κουβέντα : Αυτήν την ταινία γιατί δεν την βάλαμε στο αφιέρωμα για τα θρίλερ;

Γενικά : Η ταινία αν και είναι θρίλερ, την ανεβάζουμε σήμερα που έχουμε αφιέρωμα στις οσκαρικές ταινίες, καθώς έχει κερδίσει πέντε αγαλματάκια (Α΄ Ανδρικού, Α΄ Γυναικείου, Σκηνοθεσίας, Καλύτερης Ταινίας και Σεναρίου) ενώ παράλληλα είναι εικοστή έκτη στην λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών σύμφωνα με το IMDb. Άρα καταλαβαίνεις πως είναι αδιανόητο να την αφήσουμε ασχολίαστη, όχι μόνο γιατί είναι και γαμώ τα θρίλερ αλλά κυρίως γιατί έχει και τις γαμώ ερμηνείες. Ο Anthony Hopkins είναι ένας από τους μύθους του κινηματογράφου, αν και λογικά θα αποποιείται τον χαρακτηρισμό αυτό γιατί είναι πολύ ταπεινός ηθοποιός και ας έχει χριστεί Ιππότης από την Βασίλισσα (Μην ρωτήσεις πια βασίλισσα). Φυσικά το Oscar το χρωστά στον τρομακτικό τρόπο που ενσάρκωσε τον Hannibal, σε όλη την ταινία ήταν ακίνητος όταν μιλούσε και ποτέ ΜΑ ποτέ δεν έκλεισε τα βλέφαρα του, αυτό είναι που τρομάζει το κοινό μέχρι και σήμερα, αυτή η αφύσικη ακινησία λίγο πριν ξεσπάσει η καταιγίδα. Από την άλλη πλευρά του κελιού βλέπουμε την μαγευτική Jodie Foster, η οποία ήταν και αυτή εξαιρετική, δυναμική, θαρραλέα, κοινώς αντράκι, άσε δε που την θεωρώ και αγέραστη, αυτή να μου το θυμηθείς, έχει βρει την πυγή νεότητας και δεν το λέει, όπως ακριβώς ήταν το 91’, που βγήκε η ταινία, έτσι είναι και τώρα. Το σενάριο της ταινίας είναι πανέξυπνο, αν και σε μερικά σημεία σε μπερδεύει και προσπαθήσει να βάλει μέσα στο μυαλό σου σκοτεινές ιδέες και να σου προκαλέσει φόβο. Η σκηνοθεσία για μένα ήταν σε κανονικά επίπεδα, χωρίς να δω κάτι το συνταρακτικό από τον Jonathan Demme, οπότε θα την αφήσω ασχολίαστη. Σε γενικές γραμμές είναι μια ταινία που πρέπει να δεις όχι μόνο γιατί είναι κλασσική, αλλά γιατί στέκεται επάξια και στα δυο είδη που αντιπροσωπεύει και σαν αστυνομική ταινία αλλά και σαν θρίλερ.

Η Ατάκα : Hannibal Lecter: « Λοιπόν Clarice, σταμάτησαν οι αμνοί να φωνάζουν;»

Ποιον θα έπαιζα : Μαμά θα με αφήσεις να κάνω τον Hannibal;;;

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή όπου οι δυο αστυνομικοί κάνουν το λάθος και μπαίνουν μέσα στο κελί του Hannibal!

Χειρότερη σκηνή : Νομίζω πως η σκηνή όπου η Clarice μέσα στο απόλυτο σκοτάδι προλαβαίνει και πυροβολεί πρώτη τον δολοφόνο, ενώ εκείνος έβλεπε κανονικά, είναι λιγάκι έως πολύ τραβηγμένη.

Δες την : Γιατί είναι κλασσική, γιατί είναι ένα πολύ καλό θρίλερ, γιατί οι ερμηνεία του Anthony Hopkins στο ρόλο του Hannibal ήταν θεσπέσια, για την ερμηνεία της Jodie Foster που στάθηκε άψογα διπλά στον συμπρωταγωνιστή της και για το σενάριο της.

Μην την δεις : Αν φοβάσαι το ακίνητο γαλάζιο βλέμμα του Hopkins.

Με ποιον να την δεις : Μόνος για να τρομάξεις περισσότερο.

Μην την δεις με : Πολύ κόσμο γιατί θα χάσεις την αυτοσυγκέντρωση σου.