The Amazing Spider-Man

Υπόθεση :  Όπως συμβαίνει με τους περισσότερους εφήβους της ηλικίας του, έτσι και Peter (Andrew Garfield) προσπαθεί να καταλάβει ποιος είναι και ποια είναι η θέση του στον κόσμο καθώς όταν ήταν μικρός οι γονείς του τον εγκατέλειψαν και τώρα πια ζει με τους θειους του. Παράλληλα ο Peter προσπαθεί να επεξεργαστεί τα συναισθήματα του για την Gwen Stacy (Emma Stone)την κόρη του αρχηγού της αστυνομίας. Καθώς η ιστορία ξετυλίγεται ο Peter βρίσκει  έναν παλιό χαρτοφύλακα του πατέρα του ο οποίος τον οδηγεί στο εργαστήριο του Curt Connors (Rhys Ifans), έναν πρώην συνάδελφο του πατέρα του. Κάπου εκεί, μέσα στο εργαστήριο μια αράχνη ¨ξεφεύγει¨ από τα πειράματα που της έκαναν, πέφτει πάνω στον Peter και τον δαγκώνει, δίνοντας του έτσι κάποιες από τις ιδιότητες της. Στην αρχή είναι πολύ δύσκολο για τον Peter να διαχειριστεί την νέα του κατάσταση και κυρίως να κρατήσει κρυφή την νέα του ταυτότητα, αλλά γνωρίζει πως όταν οι καταστάσεις το απαιτήσουν θα πρέπει να είναι έτοιμος για να τις αντιμετωπίσει.

                     

Με μια κουβέντα :  Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η ταινία έφαγε τόση λάσπη.

Γενικά : Συγχωρέστε με αγαπητοί μου ξινομούριδες, αλλά εγώ δεν θα πέσω στο επίπεδο σας, γιατί πώς να το κάνουμε άλλωστε, η ταινία απο όποια οπτική γωνία και να την δούμε, ήταν πολύ καλή και επιτρέψτε μου να πω για την αίσθηση που είχα σε όλη την διάρκεια, που κράτησε η προβολή της: «Ναι, ήταν πολύ καλύτερη από τις προηγούμενες... Mακράν». Και δεν ντρέπομαι που το λέω καθόλου, ξέρω πως εκεί έξω υπάρχουν άτομα που μένουν πιστά στην προηγούμενη τριλογία του Sam Raimi και καλά κάνουν οι άνθρωποι, αλλά εμένα αφήστε με να έχω αντίθετη άποψη. Καθώς σας γράφω αυτά σκέφτομαι πως ο λόγος που μου άρεσε παραπάνω αυτή η νέα ιστορία του αραχνιάρη φίλου μας, μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι είναι πιο φρέσκια, πιο μοντέρνα βρε αδελφέ, από το κουστούμι και μόνο, που έχει περάσει σε άλλο στάδιο, μέχρι τον σπιρτόζο πρωταγωνιστή μας, τα πάντα φωνάζουν 2012 και 13 μην σου πω. Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Marc Webb (τυχαίο; Δεν νομίζω!), ο οποίος αυτή την στιγμή που σου γράφω είναι κάπου στο L.A. και γυρίζει το δεύτερο μέρος του έργου. Η ιστορία πατάει, φυσικά, σε πολλά πράγματα πάνω στην πρώτη, αλλά κακά τα ψέματα οι ταινίες πατάνε πάνω στα comic, οπότε έχουμε τον νεαρό Peter να μένει με τους θειους, να είναι λίγο ο χαλβάς του σχολείου, να ερωτεύεται το πιο όμορφο κορίτσι, να ντρέπεται να της το πει, να τον τσιμπά η αράχνη, να γίνεται αραχνάκιας, να πεθαίνει ο θειος του και μετά να ψάχνει εκδίκηση. Ε, μετά τα πράγματα παίρνουν και αυτά τον δρόμο τους. Το πολύ ενδιαφέρον για μένα ήταν πως ο Spiderman δεν πετάει πλέον ιστό από τον καρπό του, δηλαδή δεν είναι σαν extra ιδιότητα, όπως το σκαρφάλωμα ή η δύναμη. Όχι, εδώ ο αγαπητός Peter βάζει τον κωλο του κάτω και φτιάχνει μια σουπερ ουαου συσκευή που εκτοξεύει μόνη της τον ιστό τον οποίο ο Peter δημιούργησε. Προκομμένο παιδί δεν λέω και εξαιρετικός ηθοποιός ο Andrew Garfield. Ψηλός, λεπτός και με goofy/cute χαρακτήρα σαν άνθρωπος, μετέδωσε κάτι από τον εαυτό του στον Spiderman και τον έκανε πιο ζωντανό, φυσικό και σίγουρα πολύ πιο προσιτόστον θεατή από όσο ήταν ο Tobey Maguire (ίου...). Δίπλα στον πολύ καλό Garfield έπρεπε να βάλουν και μια νέα κοπέλα και οι άτιμοι μου έβαλαν την αδυναμία μου. Η EmmaStone είναι ίσως το πιο καυτό όνομα στο Hollywood αυτή την στιγμή και μια από τις τρεις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο για αυτή πέρα ότι είναι θεσπέσια, και τον τύλιξε τον Garfield όπως βλέπω στα κουτσομπολίστικα τεφτέρια μου. Στον ρόλο του κακού της υπόθεσης ο αγαπημένος μας τρελιάρης Rhys Ifans σε πιο σοβαρό/παρανοϊκό ρόλο, ενώ η Sally Field στο ρόλο της θειας είναι εξαιρετική καθώς είναι η απόλυτη μητρική φιγούρα του σινεμά. Κατά τα άλλα το έργο είναι γρήγορο, οι σκηνές του Spiderman που προσπαθεί να ξεφύγει από κάτι ληστές (?) χρησιμοποιώντας τις παρκουρίστηκές του ικανότητες ήταν πολύ μοντέρνες και καθηλωτικές. Τα εφέ ήταν κορυφαία μόνο και μόνο από την σκηνή που βλέπουμε σε κοντινό το πρόσωπο του Lizard που μεταμορφώνεται στο ανθρώπινο του προς το τέλος του έργου. Κλείνοντας το Amazing Spiderman κάνει καλά την δουλειά του, που δεν είναι άλλη από το να εκμοντερνίσει τον θρύλο του άνθρωπου αράχνη κρατώντας φυσικά την ουσία του ήρωα ανεπηρέαστη.

Η Ατάκα : Peter Parker: «Όλοι μας έχουμε μυστικά: εκείνα που κρατάμε… και εκείνα που μας κρατούν κρυφά»

Ποιον θα έπαιζα :  Αυτόν τον νέο, μοντέρνο και ρεαλιστικό Spiderman.

Αγαπημένη σκηνή :  Η σκηνή με τους ληστές (?).

Χειρότερη σκηνή : Νόμιζα ότι δεν έχω.

Δες την :  Γιατί ήρθε η ώρα  για ανανέωση.

Μην την δεις :  Αν απλά δεν σου αρέσουν οι ταινίες με υπερήρωες.

Με ποιον να την δεις :  Φίλους.

Μην την δεις με :  Τους ξινούς φίλους σου.

The Five-Year Engagement

Υπόθεση :  Ακριβώς έναν χρόνο μετά από την γνωριμία τους ο Tom (Jason Segel) κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του Violet (Emily Blunt). Εκείνη φυσικά δέχεται και όλα μοιάζουν να έχουν πάρει τον δρόμο τους για την εκκλησία, δυστυχώς όμως πάντα κάτι τους τραβάει πίσω. Η Violet, ως κοινωνιολόγος δέχεται μια πρόταση από ένα πανεπιστήμιο σε μια άλλη πόλη και ο Tom δέχεται να την επακολουθήσει, μέχρι να σιγουρέψει την θέση της εκεί. Περνά ο καιρός όμως και ο Tom μιζεριάζει και όλα φαίνονται να έχουν πάρει έναν στάσιμο δρόμο όπου δεν υπάρχει καμία εξέλιξη σχετικά με το θέμα του γάμου, με την μια να την έχει απορροφήσει η δουλειά της και με τον άλλον να χαραμίζεται σε μια μικρή πόλη, αναπόφευκτα τα πνεύματα ανάβουν.

                     

Με μια κουβέντα :  Ωραία δεν λέω, αλλά έπρεπε να κρατά 2 ώρες και ένα τέταρτο?

Γενικά : Καταρχήν πρέπει να πω κάτι έτσι για την ιστορία, αυτές τις μέρες η Naomi Watts γυρίζει μια ταινία ως Πριγκίπισσα Νταϊάνα, η Emily Blunt σε αυτή την ταινία είναι ντυμένη Πριγκίπισσα Νταϊάνα για ένα αποκριάτικο πάρτι και μα την Παναγία είναι χίλιες φορές καλύτερη από την χαζό- Naomi! Και μετά από αυτή την δήλωση που όλοι θα συμφωνήσετε ότι έχω απόλυτο δίκαιο περνάμε στα της ταινίας. Αυτή την ταινία την είδε η μια φίλη μου με το αγόρι της και έκτος ότι γέλασαν πολύ, μου είπε ότι είναι και η απόλυτη ταινία για να δει ένα ζευγάρι. Την βλέπω, που λες και εγώ, και θα έρχομαι να διαφωνήσω, καθώς τα υπόλοιπα ζευγάρια που ξέρω δεν θα έπρεπε να δουν αυτή την ταινία μαζί, κυρίως τα αστεφάνωτα-χωρίς-κανένα-προφανή-λόγο- ζευγάρια, γιατί πώς να το κάνουμε άλλωστε, αυτή η ταινία ξύνει πληγές. Anyway, η ταινία έχει την πλάκα της και αυτό οφείλεται καθαρά στο καλογραμμένο σενάριο, αρκετά έξυπνο για το ρομαντικέ ύφος του έργου και φυσικά στους εξαιρετικούς ηθοποιούς. Είναι η τρίτη φορά όπου η Emily Blunt και ο  Jason Segel  συνεργάζονται σε μια ταινία και για μια ακόμα φορά η Blunt με εκπλήσσει όχι μόνο με την φινέτσα και την ομορφιά της αλλά και με το κωμικό της ταλέντο, ενώ ο Jason Segel κάνει πλέον τρομερά άλματα στις κωμωδίες, σταθεροποιώντας την θέση του στο κινηματογραφικό στερέωμα, ενώ την ίδια ώρα πάει για τον 8 κύκλο του HIMYM(παρεμπιπτόντως η σειρά βαλτώνει επικίνδυνα, να τα λέμε και αυτά). Το κακό με το έργο είναι η διάρκεια της, μα που ακούστηκε ρομαντική κωμωδιούλα να κρατά 2 ώρες και κάτι, όσο καλή και να είναι σε κάποιες φάσεις κουράζει και βαλτώνει. Από την άλλη όμως κάθομαι και σκέφτομαι πως κάπως έτσι δεν είναι και η πολύχρονες σχέσεις; Έτσι δεν είναι και με τα ζευγάρια στην πραγματικότητα; υπάρχουν στιγμές όπου γελάς και περνάς καλά και από την άλλη υπάρχουν στιγμές που βαλτώνεις, βαριέσαι, μιζεριάζεις και γενικά μένεις στάσιμος, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το ζευγάρι του έργου μας. Κλείνοντας ο Πενταετής αρραβώνας είναι μια ευχάριστη ταινία, που δεν χάνεται στον σωρό, αρκετά έξυπνη όπως προανέφερα, με μπόλικο χιούμορ που δεν γίνεται ούτε χυδαίο, ούτε εύκολο, έχει πολύ καλές ερμηνείες, άπαικτες καταστάσεις, λίγο συναίσθημα και μπόλικη τροφή για κρεβατομουρμούρα!

Η Ατάκα : Violet: «C is for Condom» και όλα αυτά με την φωνή του cookie monster!

Ποιον θα έπαιζα :  Μάλλον εκείνο το φίλο του Tom που έπλεκε εκείνα τα φρικτά πουλόβερ.

Αγαπημένη σκηνή :  Α! έχω πολλές, η σκηνή όπου η Violet μαλώνει με την αδελφή της για την όλη κατάσταση, αλλά επειδή είναι μπροστά  τα παιδιά της δεύτερης, αλλάζουν τις φωνές τους και ακούγονται σαν τους ήρωες του Sesame Street. Ο τρόπος που τελικά γίνεται ο γάμος τον δυο ηρώων και το πώς επιλεγούν, μπάντα, παπά και ρούχα. Γενικά η ταινία είχε πολλές σκηνές που σου μένουν για την πλάκα τους αλλά και για την μοναδικότητα τους.

Χειρότερη σκηνή : Θα υπάρξουν φορές μέσα στο έργο που θα δεις σκηνές που θα σε κουράσουν και θα της χαρακτηρίσεις αχρείαστες.

Δες την :  Γιατί λειτούργει σαν καμπανάκι στο μυαλό του αγοριού σου, άσε δε που δεν θα χρειαστεί να τον σέρνεις σε γάμους φίλων για να το πιάσει το υπονοούμενο.

Μην την δεις : Γιατί δεν το βλέπεις να σε παντρεύεται και δεν χρειάζεται να ρίξεις μόνη σου αλάτι στις πληγές σου. 

Με ποιον να την δεις :  Όπως κατάλαβες με το αγόρι σου, που δεν λέει να πέσει στο ένα γόνατο.

Μην την δεις με :  Με τον πρώην σου!

Anonymous (2011)

Πρωταγωνιστούν: Rhys Ifans, Vanessa Redgrave, David Thewlis, Rafe Spall

Σκηνοθεσία: Roland Emmerich

Εναλλακτικός τίτλος: "To be Shakespeare, or not to be?"

Υπόθεση: Στην Αγγλία της Ελισαβετιανής περιόδου, όπου ο συντηρητισμός και ο (δήθεν;) καθωσπρεπισμός κυριαρχούσε, το θέατρο θεωρούνταν ειδωλολατρική λατρεία και συχνά λειτουργούσε ως μέσο πολιτικής κριτικής και χειραγώγησης της μάζας. Γι 'αυτό και η βασίλισσα Ελισάβετ Α' και οι σύμβουλοί της επιδίωκαν,με κάθε τρόπο, την καταπολέμησή του. Μέσα όπως από αυτές τις πολιτικές ίντριγκες, τις θεωρίες συνωμοσίας για την διαδοχή του θρόνου από την άτεκνη Ελισάβετ και τις κάθε είδους δολοπλοκίες, παρουσιάζεται ένας γαλαζοαίματος ποιητής και συγγραφέας, με καλλιτεχνικές ανησυχίες, τις οποίες όμως λόγω κοινωνικής θέσης, δεν του επιτρέπεται να τις εκφράσει...Είναι ο Κόμης της Οξφόρδης, Edward de Vere, πολυγραφότατος και ιδιαίτερα ταλαντούχος στην συγγραφή θεατρικών έργων που συχνά σατηριάζουν και κατακρίνουν τον θεσμό της μοναρχίας, ο οποίος αποφασίζει να δώσει τα έργα του σε έναν σχετικά άσημο συγγραφέα της εποχής να τα αξιοποιήσει, με την προϋπόθεση να παραμείνει η ταυτότητα του συγγραφέα ανώνυμη. Όμως τελικά,το μαθαίνει ένας αλκοολικός και άγνωστος ηθοποιός, εν ονόματι William Shakespeare, ο οποίος οικειοποιείται τα έργα του και τα παρουσιάζει στο κοινό ως δικά του...

Για πες, για πες: Ιστορική ταινία εποχής περιλαμβάνει το μενού μας σήμερα, με ένα, ομολογουμένως, πολύ πιασάρικο και ιντριγκαδόρικο θέμα που απασχολεί χρόνια τώρα κοινό και επιστήμονες: ήταν ο Shakespeare ο πραγματικός και αυθεντικός συγγραφέας αυτών των θεατρικών αριστουργημάτων, που αντέχουν μέχρι και σήμερα στον χρόνο; Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της ταινίας, Roland Emmerich, όχι, δεν ήταν αυτός αλλά ο Κόμης της Οξφόρδης! Και ως εδώ όλα καλά! Αλλά τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο σκηνοθέτης, που μέχρι τώρα είχε συνηθίσει να καταπιάνεται με ταινίες καταστροφής (και ομολογουμένως, αρκετά επιτυχημένα) όπως: Independence Day, Godgilla, The Day After Tomorrow και 2012, μπερδεύεται και θεωρεί ότι μία ιστορική ταινία εποχής και μάλιστα με ένα ήδη περίπλοκο και ευαίσθητο θέμα, πρέπει να παρουσιαστεί με την αντίστοιχη θεαματική και εντυπωσιακή, συχνά όμως φλύαρη και απλά ανούσια σκηνοθεσία, όπως ακριβώς συμβαίνει συνήθως δηλ. με τις ταινίες καταστροφής και επιστημονικής φαντασίας! Φυσικά, η αναπαράσταση της εποχής, τα κουστούμια, η φωτογραφία και γενικότερα η ατμόσφαιρα και το κλίμα της εποχής είναι άκρως επιτυχώς αποδοσμένα, μέσα από την σκηνοθετική ματιά του Emmerlich. Σε συνδυασμό μάλιστα και με τις αρκετά καλές ερμηνείες του καστ. Εκεί που χάνει όμως η ταινία είναι στο σενάριο που καταλήγει τελικά να "πλατειάζει" και απλά να γυροφέρνει το θέμα, εστιάζοντας περισσότερο στο κλίμα της εποχής και στις σχέσεις των πρωταγωνιστών μεταξύ τους, αλλά όχι τόσο στο κυρίως θέμα που θα έπρεπε να είναι αν όντως τελικά ήταν ή όχι ο Shakespeare, ο πραγματικός συγγραφέας αυτών των έργων. Δηλ. καταλήγει και η ίδια η ταινία να μπερδεύεται από την ήδη περίπλοκη θεωρία συνωμοσίας που προσπαθεί να παρουσιάσει, χωρίς να μπορέσει στο τέλος να δώσει στον θεατή ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Στην σύγχυση του θεατή, συμβάλλουν καθοριστικά και οι συνεχείς χρονικές μεταβάσεις σε διαφορετικά σημεία της Ιστορίας καθώς και η πληθώρα των χαρακτήρων, με αποτέλεσμα να απουσιάζει η αφηγηματική συνοχή στην ταινία και να καταντάει χαοτική και κουραστική συχνά για τον θεατή!

Με αρέσει: Έχω δηλώσει λάτρης των ιστορικών-εποχής ταινιών, που αποπνέουν ένα μυστήριο και έναν μελοδραματισμό,με τα κοστούμια, την φωτογραφία, τα σκηνικά, τους φωτισμούς και τα χρώματα που βγάζουν...Και σε αυτήν την ταινία εδώ, το αποτέλεσμα (στους συγκεκριμένους τομείς φυσικά) ήταν άκρως ικανοποιητικό!!!

Δεν με αρέσει: Που περίμενα να με εντυπωσιάσει και η ουσία της ταινίας, πέρα από τα "φρου-φρου και τα αρώματα" που είχε αλλά δυστυχώς δεν το κατάφερε και πολύ!!!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Και βλέπω την ταινία και σε κάποιες σκηνές εμφανίζεται η σύζυγος του Κόμη de Vere, Anne και ξαφνικά τρώω σκάλωμα: που στον κόρακα ξέρω αυτήν την ξερακιανή, κρυόκωλη Αγγλίδα με την χαρακτηριστική προφορά!! Και τελικά το βρήκα: ήταν η "Emily", η Αγγλίδα που παντρεύεται ο "Ross" στην σειρά "Τα φιλαράκια"! Άσχετο αλλά ως λάτρης της σειράς δεν μπορούσα παρά να μην το αναφέρω!!! Επίσης, και ο ηθοποιός που υποδύεται τον ίδιον τον Κόμη, είναι αυτός που έπαιζε τον Spike, τον χαζούλη συγκάτοικο του Hugh Grant sto "Notting Hill"!!! Δεν θα το καταλάβαινα με τίποτα αν δεν το έψαχνα!!!

NANNY McPHEE AND THE BIG BANG(2010)

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ:

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ MAIRY 'S (POPPINS) ΤΗΣ ''ἈΣΧΗΜΗΣ''

παίζουν:Emma Tomson,Maggie Gyllenhaal

Σκηνοθεσία:Susanna White

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ,ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

H αγαπημένη μας νταντά McPhee επιστρέφει σε νέες περιπέτειες!Αυτή τη φορά θα επισκεφτεί την οικογένεια Γκριν με τα πολύ άτακτα παιδιά της, που θα μας χαρίσουν αξέχαστες στιγμές γέλιου!

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ

Μετά την πρώτη επιτυχία του μαγική νταντά , τώρα και η δεύτερη ταινία από τη συγγραφική πένα και πάλι της EMMA TOMSON.Η ταινία δεν είναι τόσο πετυχημένη όσο η πρώτη , μάλιστα θα έλεγα ότι είναι αρκετά παιδική και ίσως κάποια μεγαλύτερα παιδιά δεν θα θελήσουν να τη δουν!

Περα τούτου υπάρχει ένα αξιόλογο καστ στην ταινία βλέπε την γλυκύτατη maggie που είναι τόσο γλυκιά που θα ήθελα να τη ξαναδώ σε κάτι ανάλογο αλλά και ρόλοι guest!έκπληξη των ewan mcgregor kai ralf Fiennes!με ένα πολύ σύντομο πέρασμα τους από την ταινία!

Οι σκανταλιές , και τα μαγικά δεν απουσιάζουν και πάλι αλλά δεν κατάφεραν να μεκερδίσουν ολοκληρωτικά και να μου χαρίσουν το γέλιο της πρώτης πετυχημένης ταινίας!

Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ

ΘΑ ΓΕΛΑΣΩ?-3\5
θα σκάσει το χειλάκι σου!

ΘΑ ΚΛΑΨΩ?-2\5
ίσως λέω, ίσως,συγκινηθείς!

ΘΑ ΘΕΛΩ ΚΑΡΔΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ?(ΑΙΣΘΗΜΑ-SEX)-2\5
μπα...

ΘΑ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ?(ΦΟΒΟΣ-ΒΙΑ)-0\5
δεν υπάρχει λόγος!

ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΩ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ?(ΣΚΕΨΗ)-0\5
μπα...

ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ?(ΔΡΑΣΗ-ΑΓΩΝΙΑ)-3\5
το πρώτο ήταν ακόμη πιο ευχάριστο και ενδιαφέρον αλλά και μ αυτό θα περάσεις ανέμελα την ώρα!

ΘΑ ΔΩ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ?(ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ)-3\5
τι σόι μαγική νταντά χωρίς εφέ θα ήταν?

ΘΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΩ?(SOUNDTRACK)-2\5
κάτι ψιλά!

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ-6\10

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1

Υπόθεση : Ο Harry (Daniel Radcliffe), ο Ron (Rupert Grint) και η Hermione (Emma Watson) εξορμούν για την επικίνδυνη αποστολή της ανίχνευσης και καταστροφής των Πεμπτουσιωτών. Στο μεταξύ ο πόλεμος έχει ξεσπάσει και οι Θανατοφάγοι του Voldemort (Ralph Fiennes) καταλαμβάνουν το Υπουργείο Μαγείας, τρομοκρατώντας και συλλαμβάνοντας όποιον τολμήσει να προβάλει την οποιαδήποτε αντίσταση. Ο Harry Potter ως ο εκλεκτός είναι ο νούμερο ένα καταζητούμενος για τους Θανατοφάγους του Voldemort και πρέπει να παραδοθεί μπροστά του ζωντανούς. Η μόνη ελπίδα του Harry για να εξοντώσει τον Voldemort είναι να βρει και να καταστρέψει τους Πεμπτουσιωτες. Κατά την διάρκεια της αναζήτησης αυτής, θα μάθει για μια ξεχασμένη ιστορία, που μιλά για του Κλήρους του Θανάτου, οι οποίοι μπορούν να χαρίσουν σε αυτόν που τους κατέχει την δυνατότητα να εξουσιάζει τον θάνατο. Ο Voldemort έχει ήδη ξεκινήσει την ανίχνευση των Κλήρων και ο Harry μαζί με τους φίλου του θα πρέπει να τον προλάβει αλλά παράλληλα να καταστρέψει και τους Πεμπτουσιωτες.
 

Με μια κουβέντα : Η καλύτερη ταινία της σειράς με διαφορά (Ούτε εγώ δεν το πίστευα)!!!

Γενικά : Και τώρα θα αναπολήσω…. Ήμουν στο δημοτικό όταν βγήκε το πρώτο βιβλίο του Harry Potter, ήμουν στο γυμνάσιο όταν βγήκε η πρώτη ταινία στους κινηματογράφους και τώρα, λίγο πριν τελειώσω τις σπουδές μου, με ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλο μου, βλέπω το πρώτο μέρος της έβδομης ταινίας ή αλλιώς την αρχή του τέλους. Για τους φαν των βιβλίων, η συγκεκριμένη ταινία είναι μια ανάσα δροσιάς σε σχέση με παλαιότερες της σειράς, που ήταν γεμάτες με ανακρίβειες και με ελλείψεις πολλών σημαντικών σκηνών που βοηθούσαν την πλοκή του εκάστοτε έργου. Το πρώτο μέρος της έβδομης ταινίας είναι πιστό αντίγραφο του βιβλίου. Πιθανώς οι παραγωγοί κατάλαβαν πως στις 2 προηγούμενες ταινίες (Κυρίως στην έκτη) άφησαν πολλά στοιχεία από το βιβλίο έξω, έτσι τώρα που το τέλος πλησιάζει, έπρεπε το κοινό να ενημερωθεί σωστά για το τι πραγματικά παίζεται, έτσι η μια ταινία δεν τους έφτανε και αναγκάστηκαν να την γυρίσουν σε δυο μέρη. Όπως είπα και πιο πάνω η ταινία είναι πιστό αντίγραφο του βιβλίου, τίποτα δεν έχει αλλοιωθεί, τίποτα δεν έχει αλλαχτεί, ούτε έχει κοπεί, ότι έβλεπα εκείνη την ώρα έφερνα στο μυαλό μου την σκηνή που είχα σχεδιάσει με την φαντασία μου, όταν διάβαζα το βιβλίο, για αυτό και μόνο τον λόγο, ένα μεγάλο μπράβο στους παραγωγούς και στον σκηνοθέτη που έμεινε επιτέλους πιστός στο βιβλίο. Από άποψη εφέ, η ταινία έχει κάνει άλματα από την προηγούμενη της, όλα φαίνονται εξαιρετικά εξελιγμένα και όμορφα. Η δράση, το κυνηγητό και οι μονομαχίες έχουν τον κύριο λόγο, σε μια ταινία που οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Το μόνο αρνητικό στοιχείο που μπορώ να της προσάψω είναι μια κοιλία που κάνει κάπου στα μισά, αλλά είναι απολύτως φυσιολογική, όταν το μόνο που βλέπεις είναι οι 3 κεντρικοί ήρωες να περιπατάνε χωρίς να ξέρουν που πηγαίνουν. Κλείνοντας γιατί πάλι είπα πολλά, η ταινία είναι πάρα πολύ καλή, είτε είσαι φαν είτε όχι, αξίζει να την δεις, έχει περιπέτεια, χιούμορ, εφέ, συγκίνηση και χίλια δυο άλλα, που την κάνουν την καλύτερη ταινία της σειράς, μέχρι τώρα… Ραντεβού το καλοκαίρι για το δεύτερο μέρος!

Η Ατάκα : Harry Potter: «Τι γνωρίζεται για τους Κλήρους του Θανάτου;»

Ποιον θα έπαιζα : Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που θέλω να κάνω τον Harry Potter!!!

Αγαπημένη σκηνή : Αν και η πρώτη σκηνή με την Ερμιόνη να κάνει μάγια στους γονείς της για να την ξεχάσουν είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένη, κάπου προς το τέλος του έργου γίνεται (επιτέλους) η εξιστόρηση της ιστορίας των Κλήρων του Θανάτου. Και ενώ νόμιζα ότι την ιστορία θα την πει η Ερμιόνη σαν την θεια Λένα, με έναν εφετζίδικο τρόπο, μεταφερόμαστε στο παραμύθι που εξιστορείτε σε μορφή Animation και μένω μαλάκας. Εκστασιάστηκα, ήταν σαν να βλέπεις κινούμενα σχέδια μέσα στην ταινία. Ενθουσιάστηκα όσο δεν πάει! Πραγματικά ευφάνταστος ο τρόπος που παρουσιάστηκε η ιστορία των Κλήρων και πλήρως κατατοπιστική!!!

Χειρότερη σκηνή : Εκείνες οι σκηνές στην μέση του έργου που προκαλούν κοιλιά, νομίζω πως όλοι ένοιωσαν έτσι!

Δες την : Γιατί είναι η ταινία που προμηνύει το τέλος, έχει πολύ καλή μουσική, έχει ξεφύγει από την ελαφριά υπόθεση των προηγούμενων τίτλων, είναι πιστή στο βιβλίο, παίζει ο μισός βρετανικός κινηματογράφος σε αυτήν και γιατί πολύ απλά είναι ο Harry Potter!

Μην την δεις : Αν σαν την φίλη μου την Ξανθή, δεν είδες ποτέ σου ταινία του Harry Potter, γιατί πολύ απλά δεν του έσβησαν ποτέ τούρτα στα γενέθλια του. Μα είναι αυτό δικαιολογία;

Με ποιον να την δεις : Με φίλους που γουστάρουν τον Harry Potter.

Μην την δεις με : Άτομα σαν την φίλη μου την Ξανθή!

Elizabeth: The Golden Age

Υπόθεση : Δυο μοίρες, δυο αυτοκρατορίες, δυο βασιλείς συγκρούονται το 1588. Ο Φίλλιπος ο δεύτερος, ένθερμος υποστηρικτής του καθολικισμού, έχει ξεσηκώσει όλη την Ευρώπη ενάντια στην αιρετική βασίλισσα της Αγγλίας Elizabeth (Cate Blanchett) και κτίζει μια Αρμάδα για να της επιτεθεί, αυτό που του λείπει όμως είναι το κίνητρο. Έτσι στήνει μια παγίδα στην Βασίλισσα και στον γραμματέα της Walsingham (Geoffrey Rush) χρησιμοποιώντας ως δόλωμα την ξαδέλφη της Elizabeth, Mary Stuart η οποία είναι φυλακισμένη στο σπίτι της. Η παγίδα πιάνει και η Αρμάδα ξεκινά, έχοντας ραντεβού με τα Γαλλικά στρατεύματα. Κατά την περίοδο που γίνονται όλα αυτά η άμωμος Βασίλισσα ερωτεύεται τον Walter Raleigh (Clive Owen) και τον έχει από κοντά, απαγορεύοντας του να φύγει για τον καινούργιο κόσμο. Υπάρχει άραγε προδοσία ή ηρωισμός στην καρδιά του και η μοναξιά της Βασίλισσας θα θολώσει άραγε την κρίση της, την πιο σημαντική στιγμή στην ιστορία της Αγγλίας.

Με μια κουβέντα : Πια είναι αυτή η παρακατιανή δίπλα στην βασίλισσα;

Γενικά : Καταρχήν άμα ήμουν εγώ η Cate Blanchett θα είχα πάθει εγκεφαλικό την βραδιά της 80^ης απονομής των Oscars. Μα να πάει η καημένη για δεύτερη φορά με τον ίδιο ρόλο στα Oscars και να φύγει με άδεια χέρια, αμαρτία από τον θεό είναι, αλλά από την άλλη πρέπει να σκεφτείς πως έχασε από την αξιαγάπητη Marion Cotillard με το ¨La vie en rose¨ και μεταξύ μας εκείνη το άξιζε περισσότερο, οπότε γυρνάω 9 χρόνια πίσω κα λέω να πάρουν το Oscar από την χτικιάρα Gwyneth Paltrow και να το δώσουν στην Cate. Πριν φτάσουμε όμως στα Oscar πρέπει να αναλύσουμε τα της ταινίας. Το έργο είναι μεν καλό, αλλά δεν έχει αυτό το δέος, αυτό τον κάτι που είχε η πρώτη ταινία, ήταν σαν να ξαναέβλεπες τα ίδια και τα ίδια ξανά και ξανά. Καταλαβαίνω πως ως ιστορικό πρόσωπο η Elizabeth είχε κάνει πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να μπουν σε ταινία, αλλά το θεωρώ καμένο χαρτί το δεύτερο μέρος της. Από την άλλη πλευρά η Blanchett πιο ώριμη από ποτέ ερμηνευτικά και πιο σίγουρη για τον εαυτό της, δίνει μια ολοφάνερη αλλαγή στην συμπεριφορά της Elizabeth. Σε αυτό το δεύτερο μέρος της ιστορίας βλέπουμε την συμπεριφορά της βασίλισσας να είναι πιο σταθερή πιο αποστασιοποιημένη από τα πάθη της, αλλά πάντα πίστη στον λαό της. Κάπου εκεί σκάει μύτη και ο Clive Owen και μας το παίζει γόης και ιστορία, εγώ θα πω ότι όσο καλός και αν είναι σαν ηθοποιός ποτέ δεν μου γέμισε το μάτι, μπορεί να φταίει το ύψος του, μπορεί να φταίει η αδικαιολόγητη προσπάθεια του να μοιάζει ερωτεύσιμος σε όλες τις ταινίες του, πάντως εγώ δεν τον εγκρίνω, πιστεύω ακόμα πως ο ρόλος του ήταν αυτός που έκανε το έργο ελαφρώς φτηνό. Μιλώντας για φτηνό να σου και η παρακατιανή Κυρία επί των τιμών της Elizabeth, την οποία έπαιζε η Abbie Cornish, η αλήθεια είναι πως δεν έχω ίδια πια είναι η κοπέλα κα δεν έχω όρεξη να ψάξω, το σίγουρο είναι πως όπου έβλεπες την βασίλισσα τσουπ από δίπλα και η παρακατιανή. Σε κάποια στιγμή νόμιζα ότι βλέπαμε το ερωτικό πάθος ανάμεσα στον Owen και της παρακατιανής και την βασίλισσα από δίπλα να παίρνει μάτι, μα δηλαδή έλεος. Η μουσική μου άρεσε ακόμα περισσότερο από την πρώτη ταινία ενώ τα κουστούμια είναι εξίσου φουντωτά με καπέλα σχεδιασμένα από τον οίκο Dior και με μια παρασπονδία στο μπλε χρώμα, που εκείνη την εποχή δεν χρησιμοποιούταν. Αφήνοντας πίσω μου την ιστορία της Elizabeth λέω πως αν έχεις δει το πρώτο μέρος είσαι καλυμμένος, αν πάλι θες να δεις και το δεύτερο δεν θα χάσεις και τίποτα, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, αρκετά προσεγμένη και με αρκετά καλές ερμηνείες.

Η Ατάκα : Queen Elizabeth I : «Μα το Θεό, η Αγγλία δεν θα πέσει όσο είμαι εγώ βασίλισσα»

Ποιον θα έπαιζα : Όπως και στο πρώτο μέρος θα κάνω τον ρόλο του Geoffrey Rush.

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή όπου η Blanchett βγαίνει με το μακρύ νυχτικό της και ατενίζει την φουρτουνιασμένη θάλασσα που πνίγει τα φλεγόμενα πλοία της Ισπανικής Αρμάδας.

Χειρότερη σκηνή : Οι σκηνές που η παρακατιανή έκλεβε την παράσταση από την Elizabeth.

Δες την : Για να συμπληρώσεις την σειρά, για να έχεις μια ολοκληρωμένη εικόνα για το πρόσωπο της Elizabeth και για την ερμηνεία της Blanchett.

Μην την δεις : Αν έχεις δει το πρώτο μέρος και δεν ενθουσιάστηκες ή αν πολύ απλά βαριέσαι.

Με ποιον να την δεις : Με την κοπέλα σου ή μόνος.

Μην την δεις με : Με τους φίλους σου.