Liberal Arts (2012)

Info: 

O Jesse είναι ένας 35χρονος νέος, κολλημένος με τα βιβλία και την φιλοσοφία. Έχει μια δουλειά, μόλις χώρισε με την κοπέλα του και τον καλεί ένας πρώην καθηγητής του πανεπιστημίου που φοίτησε σε μια αποχαιρετιστήρια εκδήλωση που του ετοιμάζουν για την συνταξιοδότηση του. Εκεί λοιπόν θα γνωρίσει την Zibby η οποία είναι μόλις 19 ετών αλλά η χημεία τους φαίνεται να είναι απόλυτη! Έλα μου όμως που δεν αρκεί μερικές φορές μόνο η χημεία για να... δέσει το γλυκό! Τελικά ποιος είναι ο ανώριμος στην συγκεκριμένη περίπτωση? Ο Jesse ή η Zibby? Και όλα αυτά με πολύ κουλτούρα και διανόηση! Κόφτε κάτι ρε παιδιά... 

Write a comment... 

Η ταινία που λέτε έχει να κάνει με τον Jesse που μέσα από αυτήν την σχέση του με την συμπαθέστατη Zibby θα καταλάβει πόσο ανώριμος είναι και θα αποφασίσει επιτέλους να ωριμάσει και να δει την ζωή του στα σοβαρά. Μέσω της λογοτεχνίας αλλά και πολλών άλλων κοινών ενδιαφερόντων ερωτεύονται πλατωνικά! Ωραία κι εμένα τι με νοιάζει θα μου πείτε τώρα? Δεν έχω να σας απαντήσω! Εντάξει συμπαθητικό το σενάριο και η προσπάθεια ρε παιδιά αλλά νομίζω πως προσπάθησαν υπερβολικά να βγάλουν μια κουλτουριάρικη ταινία και τελικά τους βγήκε κομεντί! Αυτή που μου άρεσε είναι η Elizabeth Olsen ως Zibby (μα Zibby???) η οποία όσο την βλέπω είναι ίδια με τις αδερφές της! Εξωτερικά μόνο ευτυχώς... Νομίζω πως η μικρή το 'χει όπως σας είχα πει και σε προηγούμενη κριτική μου για την ταινία Martha Marcy May Marlene. Τον Josh Radnor επειδή δεν έχω δει How I met your mother αλλά ούτε και την πρώτη του ταινία την Happythankyoumoreplease οπότε δεν τον ήξερα. Όταν σχηματίσω γνώμη θα σας πω! Έχει αρκετά ενδιαφέροντα σημεία η ταινία και πραγματικά θα μου άρεσε αν δεν προσπαθούσαν τόσο πολύ. Με κούρασε λίγο ο χαρακτήρα του Jesse γιατί είναι κολλημένος με πολλά πράγματα και ίσως και γι'αυτό να είμαι τόσο αρνητική. Ευχάριστη έκπληξη είναι ο Zac Efron! Αυτό το παιδί δεν ξέρω γιατί αλλά με αρέσει! Είναι πολύ μικρός ακόμη αλλά έχει δυνατότητες νομίζω όσο χαζό κι αν ακούγεται τώρα αυτό! Και όχι δεν είναι επειδή είναι ωραίο αγόρι (άμα μεγαλώσει λίγο ακόμη θα είναι πιο όμορφος κορίτσια!). Δίνει μια χαζοαμερικανιά στην ταινία με τον ρόλο του η αλήθεια είναι αλλά είναι ευχάριστος. Επίσης κάτι ακόμη που μου άρεσε είναι τα τοπία στον χώρο του πανεπιστημίου που συνθέτουν απίστευτη σκηνοθεσία και φωτογραφία στην ταινία. Πάντως αν δείτε το τρέιλερ της ταινίας... είναι πολύ καλύτερο από την ίδια. Από μουσικής απόψεως η ταινία έχει πολλές αναφορές στην κλασσική μουσική, κάτι που δεν κατέχω πολύ καλά, όχι όμως ότι δεν μου αρέσει και δεν σέβομαι. Schubert, Beethoven, Vivaldi και είναι και ένας λόγος που συνδέονται οι δύο χαρακτήρες, ένας λόγος που ερωτεύονται. Να κάτι που μου άρεσε στην ταινία, έρωτας μετά μουσικής! Και μετά λέτε πως δεν είμαι ρομαντική!! Αίσχος! 

Like! 

Ο σκούφος του Nat ακα Zac Efron! Γενικά ο φευγάτος χαρακτήρας του όπως είπα και πιο πάνω. 

Dislike! 

Εγώ πάντως αν γνώριζα τύπο σαν τον Jesse θα τον χαστούκιζα. Συγγνώμη αλλά είναι από αυτούς που τους δείχνεις τον ουρανό και αυτοί κοιτάνε το δάχτυλο. Ωραία η φιλοσοφία ρε παιδιά δεν αντιλέγω αλλά get a life...

Share! 

Έχω πολλά πράγματα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας αλλά κανένα από αυτά δεν έχει να κάνει με την ταινία...! Καλά ντε μη βαράτε! Σταματάω εδώ! (Τρεις άχρηστες εντελώς γραμμές μόνο και μόνο για να γεμίσω την ενότητα)

HappyThankYouMorePlease

Υπόθεση : Ο Sam Wexler (Josh Radnor) είναι ένας συγγραφέας που παλεύει για να γίνει μέλος ενός εκδοτικού οίκου. Οι μέρες του σε γενικές γραμμές είναι μαύρες και αδιέξοδες, μέχρι την στιγμή που γνωρίζει στο μετρό ένα παιδί που έχει χάσει τους γονείς του. Ο Sam αποφασίζει να πάρει τον μικρό στο σπίτι του και να τον προσέχει μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει, ενώ την ιδία ώρα ένα ξεχωριστό είδος φιλίας αρχίζει να δημιουργείτε μεταξύ τους. Λίγο πιο πέρα, η Annie (Malin Akerman) είναι φίλη του Sam και έχει προβλήματα με την εικόνα της, κάνοντας την έτσι προσεκτική στις σχέσεις της και με προβλήματα δέσμευσης. Από την άλλη, ο Charlie και η Mary-Catherine δεν μπορούν να αποφασίσουν αν είναι σωστό να μετακομίσουν στο Los Angeles και αυτό δοκιμάζει την σχέση τους και κάπου εκεί σκάει μύτη η Mississippi, μια τραγουδίστρια-σερβιτόρα που ερωτεύεται τον Sam.

Με μια κουβέντα : Μια γλυκύτατη ταινία, που θα σε μάθει πώς να αγαπηθείς.

Γενικά : Ο μόνος λόγος που κάθισα στην αρχή να δω την ταινία ήταν για τον Josh Radnor, τον αγαπημένο Ted από το ¨How I meet your mother¨. Ο Josh, λοιπόν, κάνει το πρώτο του σκηνοθετικό και σεναριακό του εγχείρημα και κατά την άποψη μου, μας παρουσιάζει μια προσεγμένη ταινία, ρεαλιστική, βασισμένη πάνω στις ζωές των κατοίκων της Νέας Υόρκης, με όμορφη και γλυκιά μουσικούλα, με ένα σενάριο που έχει και λιγάκι το χιούμορ του, τα θετικά μηνύματα του και τις σχεδόν καθημερινές συζητήσεις που κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Οκ, η ταινία δεν είναι αριστούργημα, σίγουρα η σκηνοθεσία είχε λάθη, θεωρώ ότι υπήρχαν πολλά υπερκοντινά πλάνα που στόχευαν στο άγνωστο, αλλά δεν βαριέσαι, σκηνοθετικές ιδιοσυγκρασίες είναι αυτές. Το σενάριο αν και εμένα μου άρεσε, σε πολλούς θα μπορεί να φανεί πομπώδες και λίγο ουτοπικό, ενώ η μουσική μπορεί να θεωρηθεί γλυκανάλατη. Η ιστορία είναι απλοϊκή, μερικοί φίλοι και η ζωές τους που βρίσκονται σε ένα πολύ σημαντικό σημείο, την ώρα που πρέπει να παρθούν αποφάσεις για την μετέπειτα εξέλιξη τους. Από την υπόθεση και μετά, οι ερμηνείες μου έκαναν μεγάλη εντύπωση, πρώτος και καλύτερος ο Josh Radnor που ήταν μια πραγματική αποκάλυψη σε σχέση με ότι έβλεπα τόσα χρόνια στο ¨How I meet your mother¨. Στον δεύτερο πιο σημαντικό ρόλο συναντάμε την απίθανη Malin Akerman, που δεν είχα ιδέα ποια είναι και υπόσχομαι να το ψάξω καλύτερα. Η κοπέλα λοιπόν παίζει τον ρόλο της Annie, μιας κοπέλας με αλωπεκίαση ένα πρόβλημα που της φρενάρει την προσωπική ζωή. Η Malin λοιπόν δίνει ζωή σε αυτόν τον ρόλο, τον κάνει πιο σοφιστικέ, πιο ανεβαστικό, πιο στιλάτο και σίγουρα γλυκό σαν μέλι. Κάπου εκεί βλέπουμε την Zoe Kazan, εγγονή του μεγάλου σκηνοθέτη Elia Kazan, η οποία μας αποδεικνύει ότι έχει ταλέντο και πως περιμένει την κατάλληλη ταινία για να αναδειχτεί. Στο καστ υπάρχουν και άλλα παιδιά, άλλα δεν μας πολύ καίει. Η ταινία είναι όμορφη, απλή, γλυκιά και φρέσκια, όχι ότι καλύτερο που μπορείς να δεις άλλα σίγουρα όχι ότι χειρότερο.

Η Ατάκα : Annie: «Μιζέρια χάσου, ας γίνουμε αυτοί που τους αξίζει να αγαπηθούν, που είναι άξιοι, γιατί είμαστε άξιοι να αγαπηθούμε»

Ποιον θα έπαιζα : Μου άρεσε ο ρόλος του Sam, αλλά εγώ μάλλον το παιδί θα το πήγαινα στην αστυνομία.

Αγαπημένη σκηνή : Μου άρεσε η σκηνή στο εστιατόριο όπου η Annie μας εξηγεί με έμμεσο τρόπο τον τίτλο της ταινία και ήταν παρά πολύ αισιόδοξο το μήνυμα της.

Χειρότερη σκηνή : Δεν έχω.

Δες την : Γιατί είναι μια όμορφη ταινία με πολλά πρόσωπα.

Μην την δεις : Αν δεν σου αρέσουν οι απλές, γλυκές ταινίες.

Με ποιον να την δεις : Με την κοπέλα σου.

Μην την δεις με : Τους κολλητούς σου.