Ed Wood (1994)

Πρωταγωνιστούν: Johnny Depp, Martin Landau, Sarah Jessica Parker, Patricia Arquette, Bill Murray

Σκηνοθεσία: Tim Burton

Εναλλακτικός τίτλος: "Κάψε το σενάριο!"

Υπόθεση: Ο Edward Wood Jr. είναι ένας εκκεντρικός σκηνοθέτης που προσπαθεί ματαίως να βρει χορηγούς κι να γυρίσει τις αμφιλεγόμενες ταινίες του, οι οποίες αγγίζουν τα όρια του πρόχειρου κι, κυρίως του cult, στο Χόλιγουντ της δεκαετίας του 50. Παρόλα αυτά, δεν χάνει την αισιοδοξία του, το πάθος κι την εμμονή του να τα καταφέρει, αν κι όλοι αμφισβητούν το ταλέντο του, κι βρίσκει αρχικά θερμό υποστηρικτή των...εκκεντρικών σχεδίων του τον Bela Lugosi τον Ούγγρο ηθοποιό που  ενσάρκωσε πρώτος στον κινηματογράφο, τον διάσημο "Dracula" κατά την δεκαετία του '30 κι μεγάλο σταρ εκείνης της εποχής. Μεγάλος φαν του Lugosi, ο Wood τον χρησιμοποιεί ως "δόλωμα" για να προσεγγίσει τους παραγωγούς αλλά κανείς δεν "τσιμπάει" αφού πλέον ο Lugosi είναι γέρος κι ξεχασμένος. Τελικά, παρέα κι με άλλους παράξενους κι, εξίσου με αυτόν, ατάλαντους ηθοποιούς επιχειρεί να κάνει πραγματικότητα το όνειρό του...

Για πες, για πες: Σας είχα τάξει ήδη, από προηγούμενη ανάρτηση ταινίας του Burton, ακόμη μια κριτική μου κι θα ολοκληρωνόταν έτσι το μίνι-εντελώς τυχαίο, το ξαναλέω!- αφιέρωμα μου στον γοητευτικά παράξενο αυτόν σκηνοθέτη! Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ιδέα περί τίνος πρόκειται αλλά, ποντάροντας στο πολύ καλό προηγούμενο δείγμα των ταινιών του που είχα παρακολουθήσει, υπέθεσα ότι το ίδιο αποτέλεσμα θα προκύψει κι από την συγκεκριμένη εμπειρία! Χμμμ...οκ! Το παραδέχομαι! Όλοι κάνουν λάθη σε αυτή την ζωή! Ουδείς...άσφαλτος που λέει κι η λαίδη Άντζελα! Αν κι, γενικά, η συγκεκριμένη ταινία είναι, ίσως, από τις πιο αμφιλεγόμενες του...ιδιόμορφου αυτού καλλιτέχνη, αφού για κάποιους ήταν ένα αριστούργημα, για κάποιους άλλους μία άστοχη (όχι απαραίτητα ακαλαίσθητη ή κακής τεχνικής) επιλογή του σκηνοθέτη! Προσωπικά, δυστυχώς, θα συμφωνήσω με τους δεύτερους αυτή την φορά! Μα πείτε μου! Ποιος άλλος θα επέλεγε να κάνει ταινία με θέμα..."τον Χειρότερο Σκηνοθέτη όλων των Εποχών", όπως χαρακτηρίζεται ομοφώνως από τους περισσότερους κριτικούς του κινηματογράφου, ο Ed Wood; Μόνο ο τρελάρας ο Tim Burton! Ααα! Δεν σας το πα ε; Πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο που όντως έχει χαρακτηριστεί έτσι! Ήταν ένας ιδιόμορφος άνθρωπος, δηλωμένος ετεροφυλόφιλος τραβεστί, που ένιωθε άνετα όταν φορούσε γυναικεία ρούχα(!), κι ο οποίος, κατά την δεκαετία του '50, γύρισε ταινίες που σήμερα χαρακτηρίζονται παρωδίες κι εντάσσονται στην κατηγορία των λεγόμενων b-movies! Δηλ. ταινίες "δεύτερης διαλογής", χαμηλού προϋπολογισμού κι τεχνικών μέσων, γεγονός που, κατ΄επέκταση, σημαίνει κραυγαλέα σκηνοθετικά λάθη, ψεύτικα εφέ κι...ετοιμόρροπα σκηνικά, ατάλαντους ηθοποιούς, συσσώρευση "κλισέ" κτλ. κτλ. κι όλα αυτά εις όνομα του κέρδους με ελάχιστα οικονομικά μέσα! Λάτρης όμως αυτών των ταινιών του Ed ήταν, φυσικά, ο Tim! Γι' αυτό κι αποφάσισε, 24 χρόνια μετά τον θάνατο του, να γυρίσει ταινία, όχι τόσο την ζωή κι βιογραφία του περίεργου αυτού ανθρώπου αλλά, κυρίως, να εξυμνήσει το πάθος κι την αστείρευτη πηγή ζωντάνιας κι δημιουργικότητας που χαρακτήριζε τον Wood, παρά την έλλειψη ταλέντου που ήταν εμφανέστατη! Αν κι εγώ έμεινα απλά στην κουλή προσωπικότητα, τόσο αυτουνού όσο κι των περίεργων φίλων-συνεργατών του, που το περιέβαλαν! Η σκηνοθεσία ήταν σε ασπρόμαυρο φόντο, αγαπημένη μέθοδος του Tim, η οποία ταιριάζει με το κλίμα της δεκαετίας που περιγράφει. Η μουσική, επίσης, θυμίζει ταινία τρόμου εκείνης της περιόδου αλλά, κυρίως, έχει καταφέρει να αποδώσει πολύ καλά την...άθλια κι πρόχειρη σκηνοθεσία-παραγωγή που χρησιμοποιούσε ο Ed Wood στις δικές του ταινίες, τόσο καλά μάλιστα που, συχνά, μπερδεύεσαι κι δεν ξέρεις αν αυτό που παρακολουθείς είναι απλά μια σάτιρα στον τρόπο κι τα μέσα που χρησιμοποιούσε αυτός ο τρελάρας σκηνοθέτης ή απλά, πρόκειται για την πραγματική σκηνοθεσία του Burton! Αυτό, βέβαια, μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στον ίδιο τον Burton. Κατά τ'άλλα, οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν πολύ καλές...απλά πιστεύω πως το λάθος αυτής της ταινίας που μπορεί να την κάνει...παρεξηγήσιμη σε κάποιους, είναι ότι απευθύνεται σ' ένα μικρό αριθμό θεατών (προφανώς γνωστών κι λατρών του συγκεκριμένου είδους ταινιών!) αλλά, κυρίως, λόγω της παράξενης κι ασυνήθιστης σεναριακής δομής της, η οποία ενδέχεται να κουράσει αρκετούς. Παρόλα αυτά...ΑΓΑΠΑΜΕ Tim Burton!  

Με αρέσει: Ελάτε τώρα...πείτε την αλήθεια...ποιος άλλως θα σκεφτόταν να κάνει ταινία με αυτό το θέμα;;; Δεν είναι Θεός ο άνθρωπος;

Δεν με αρέσει: Ελάτε τώρα...πείτε την αλήθεια...ποιος άλλως θα σκεφτόταν να κάνει ταινία με αυτό το θέμα;;; Δεν είναι Θεός ο άνθρωπος; 

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Ενδεικτικό του πόσο...φτηνές (κυριολεκτικά κι μεταφορικά!) ήταν οι ταινίες του Ed Wood, είναι το γεγονός ότι το κόστος παραγωγής της ταινίας του Burton είναι μεγαλύτερο από το κόστος όλων των ταινιών μαζί που γύρισε ποτέ ο Wood!!!     

Coffee and Cigarettes (2003)

Info:

Έντεκα διαφορετικές μικρές ιστορίες, με μια σειρά πολλών αστέρων του κινηματογράφου και της μουσικής, όλες με ίδιο παρανομαστή. Καφές και τσιγάρο. Μια συνήθεια που (κακά τα ψέμματα για εμάς που μας αρέσει) δύσκολα κόβεται αλλά και μια αίσθηση που για κάποιους θεωρείται αναντικατάστατη. Δεν υπάρχει σενάριο, δεν υπάρχει αλληλουχία μεταξύ των ιστοριών και ο καθένας παίζει τον εαυτό του! Βάλε καφέ και άναψε τσιγάρο!

Write a comment...

Οι μικρές αυτές ιστορίες του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Jim Jarmusch έχουν ξεκινήσει από 1986 με την πρώτη ιστορία που παρουσιάζεται και στην ταινία με πρωταγωνιστές τον Roberto Benigni και τον Steven Wright. Και ενώ βγήκαν τρεις μικρού μήκους ταινίες, σε ασπρόμαυρο φόντο όλες, ο σκηνοθέτης το 2003 αποφασίζει να τις συγκεντρώσει όλες μαζί και να βγει το ομώνυμο φιλμ. Εμένα προσωπικά όλο αυτό μου άρεσε γιατί έχεις διαφορετικά πρόσωπα κάθε φορά και χωρίς να σε κουράζει. Όπως σας είπα και στην περιγραφή πιο πάνω δεν υπάρχει σενάριο. Οι συζητήσεις είναι χωρίς σκοπό απλά και μόνο για να περάσει η ώρα των πρωταγωνιστών αλλά κάποιες είναι τόσο αστείες που πραγματικά δεν ξέρεις αν θέλεις να γελάσεις ή απλά να σταματήσεις να το βλέπεις! Εγώ πάντως έμεινα και είδα όλη την ταινία γιατί μου άρεσε πολύ που ο καθένας έλεγε το κοντό του και το μακρύ του! Το μόνο ίσως που μπορεί να με κούρασε είναι το ασπρόμαυρο φόντο γιατί δεν έχω συνηθίσει να βλέπω ασπρόμαυρες ταινίες. Ο σκηνοθέτης αν δεν σας λέει κάτι το όνομα του μπορεί να τον ξέρετε από ταινίες όπως Dead Man με τον Johnny Depp, Down by Law με τον Roberto Benigni αλλά και τον Tom Waits ή την ταινία Broken Flowers με τον Bill Murray (ο οποίος εμφανίζεται σε ιστορία). Κάποιες από αυτές θα είναι στα προσεχώς και θα ενημερωθείτε... Για ερμηνείες δεν νομίζω να θέλετε να σας πω! Αν υπήρχε τότε η εκπομπή που παιζόταν πέρυσι στο Mega “Κάψε το σενάριο” θα ζήταγε πνευματικά δικαιώματα! Μπορώ να σας πω ότι εμένα μου άρεσε η ιστορία του Iggy Pop με τον Tom Waits, γιατί πολύ απλά ο Tom είναι τραγουδιστής αλλά και γιατρός και σώζει ζωές και ο Iggy ή Ziggy ή Jim είναι τόσο καμένος όσο νόμιζα! Επίσης η ιστορία “No problem” με τον Alex Descas και τον Isaach De Bankolé που πραγματικά είναι παντελώς κάψε το σενάριο! Γέλασα πάρα πολύ! Άκυρη τελείως η συνάντηση και η συζήτηση! Αν διάλεγα μια ακόμη αυτή θα ήταν η ιστορία “Cousins?” με τον Alfred Molina και τον Steve Coogan γιατί είναι άκυρο το σκεπτικό του Alfred αλλά γαμάτο το τέλος της ιστορίας! Να σας ενημερώσω πως σε μια short ιστορία εμφανίζεται και η Cate Blanchett που παίζει τον εαυτό της αλλά και την “ξαδέρφη” της! Δείτε την γιατί σας αρέσει ο αχταρμάς και η ανούσιες συζητήσεις! Μην το δείτε γιατί δεν σας αρέσει το “Κάψε το σενάριο”! Όπως και να έχει μπορείτε αν θέλετε να ψάξετε στο γνωστό σε όλους youtube και να δείτε μόνο την ιστορία που σας κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον. Εγώ έτσι ξεκίνησα και τελικά τις είδα όλες. Τώρα για το soundtrack... περίμενα κατιτίς παραπάνω, ψέμματα δε θα πω γιατί έχεις Iggy Pop, Tom Waits, The White stripes σε μικρές ιστορίες αλλά αυτό που άκουσα ήταν το κλασσικό τραγούδι Louie Louie και στην αρχική του έκδοση αλλά και από τον Iggy. Υπάρχει σε μουσική μόνο ο Tom στο Saw sage.

Like!

Το καμένο της υπόθεσης! Με αρέσει να μην υπάρχει σενάριο τελικά! Με αρέσει να τους βλέπω απλά να συζητάνε για ότι τους κατέβει στο κεφάλι!

Dislike!

Να σας πω την αλήθεια μπάφιασα χωρίς να καπνίσω!!

Share!

Στην ταινία γίνεται αναφορά σε πολλούς ανθρώπους σημαντικούς για την ιστορία όπως ο Nikola Tesla, Otis Blackwell, Elvis Presley και αυτό αναφέρεται στο τέλος της ταινίας στα credits. Όταν τελειώνει αυτή η λίστα λοιπόν με τις αναφορές κλείνει με την φράση “LONG LIVE JOE STRUMMER!” Ο Joe Strummer ήταν τραγουδιστής των The Clash αλλά και των Pogues. 

Moonrise Kingdom

Υπόθεση :  Το 1960 σε ένα νησάκι λίγο πιο έξω από τις ακτές της Αγγλίας, ένας μικρός πρόσκοπος  φεύγει από την κατασκήνωση του και εξαφανίζεται. Την ίδια μέρα μια νεαρή κοπέλα φεύγει από το πατρικό της και χάνονται τα ίχνη της. Όλοι οι αρμόδιοι του νησιού βρίσκονται σε εγρήγορση για την ανεύρεση των δυο παιδιών, που όπως αποδεικνύεται το έχουν σκάσει μαζί, γιατί είναι ερωτευμένα. Η πράξη τους αυτή και η γενικότερη αναμπουμπούλα που επικρατεί στο νησί είναι η ευκαιρία για να αποκαλυφθούν διάφορα πράγματα και να φέρουν τα πάνω κάτω στο νησί, με την καλή έννοια.

                     

Με μια κουβέντα :  How Cute!!!, που θα έλεγε και η αδελφή μου.

Γενικά : Την ταινία αυτή την είδα στο κινητό μου ένα πρωινό, όπου περίμενα ατελείωτες ώρες σε τράπεζες, ΙΚΑ, ΟΑΕΔ και ΚΤΕΛ, ενώ κατά την διάρκεια της είχα ένα χαζό χαμόγελο στο στόμα, που δεν μπορούσα να αποβάλω. Η ταινία μας είναι γλυκεία σαν μέλι και καθόλου μην σε μέλει αγαπητέ μου αναγνώστη, γιατί θα σε κάνει να γυρίσεις στην μαγική εποχή των πρώτων σου ερώτων και της αθωότητας. Την σκηνοθεσία και το σενάριο αναλαμβάνει ο Wes Anderson. Αυτός ο κυριούλης με το ασχολίαστο μαλλί, κάνει πάντα ταινίες που δεν μπορείς να μην προσέξεις. Έχοντας σκηνοθετήσει και γράψει το ¨The Royal Tenenbaums¨ και το ¨The Darjeeling Limited¨ μπορούμε να πούμε ότι πέρα από την μοναδική κινηματογράφηση που φέρνει στο προσκήνιο τα βασικά χρώματα των σκηνικών, καταφέρνει να εμπλουτίσει την ταινία του με ορχηστρική μουσική και διαφορά Βρετανικά ροκ κομμάτια και όλα αυτά σε ένα σενάριο που έχει δυσλειτουργικές οικογένειες και χαρακτήρες με πολλά ελαττώματα και προβλήματα. Σε αυτή του την ταινία, μπορεί να μην έχουμε κάποιο οικογενειακό δέντρο για πυρήνα της ιστορίας μας, έχουμε όμως μια προσκοπική κατασκήνωση που λειτούργει σαν οικογένεια, οπότε κάτι είναι και αυτό. Η ιστορία μας είναι απλή λιτή και κατανοητή. Ένα προσκοπική φεύγει από την κατασκήνωση, ενώ την ίδια ώρα μια κοπελίτσα κάνει το ίδιο και φεύγει από το σπίτι των κάπως ιδιόρρυθμων γωνιών της. Αν και στην αρχή δεν ξέρουμε ότι τα δυο παιδιά γνωρίζονται, το μαθαίνουμε από ένα ωραιότατο flash back με την μέρα της γνωριμίας τους σε ένα θεατρικό και την διατηρήσει της επικοινωνίας τους μέσω αλληλογραφίας, ενώ παράλληλα  καταστρώνουν  την εξαφάνιση τους γιατί είχαν ερωτευτεί από την πρώτη στιγμή. Φεύγουν λοιπόν τα πιτσουνάκια μας και τα βλέπουμε να περιδιαβαίνουν στο νησί και χάρη στις προσκοπικές ικανότητες του καλού της, η κοπελίτσα ήταν σαν βασίλισσα στην άγρια φύση. Έστησαν σκηνή στην ακροθαλασσιά, όπου ψάρευαν, κολυμπούσαν, εκείνος την ζωγράφιζε και της έκανε αυτοσχέδια σκουλαρίκια, εκείνη πάλι του διάβαζε βιβλία και όλα φαινόντουσαν να κυλάνε ονειρικά για το νεαρό ζευγάρι, μέχρι την στιγμή που τους ανακαλύπτουν και πέφτουν τα πιτσιρίκια να πεθάνουν από την στενοχώρια τους. Ε! για να μην σας τα πολυλογώ η ταινία έχει αίσιο τέλος, και όλοι είναι ευχαριστημένοι. Η σκηνοθεσία είναι χαρακτηριστική δουλειά του Anderson όπως και το σενάριο, που δεν είναι και πολύ κωμικό, καθώς σεναριακά ο Anderson μας πλασάρει ένα πιο εκλεπτυσμένο και ¨στεγνό¨ χιούμορ, παρόλα αυτά όμως υπάρχουν μικρές στιγμές μέσα στο έργο που θα σε κάνουν να χαμογελάσεις. Σε πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουμε τον Bruce Willis που υποδύεται τον αστυνομικό του νησιού, τον Edward Norton ως τον αρχηγό της κατασκήνωσης, τον Bill Murray ως τον πατέρα του κοριτσιού και την Tilda Swinton σε ένα μικρό ρόλο ως κυρία της πρόνοιας (ούτε όνομα δεν είχε). Για μένα από τα αρνητικά του έργου ήταν σίγουρα η ατυχία του σεναρίου στο να μας μεταδώσει κάποια συναισθήματα για τους ηθοποιούς που ανέφερα πιο πάνω, καθώς οι ρόλοι τους δεν τους αφήναν το περιθώριο για συναισθηματική εξέλιξη και δέσιμο με τον θεατή. Αντιθέτως το σενάριο επικεντρώνεται και καλά κάνει, στο έρωτα των δυο παιδιών με τα οποία συμπάσχουμε και θέλουμε να τα δούμε ευτυχισμένα. Η μουσική του έργου ήταν γεμάτη με παιχνιδιάρικα κομμάτια που συντροφεύουν τις περιπέτειες των παιδιών, ενώ μερικά από τα τοπία του νησιού ήταν ονειρικά. Κλείνοντας, σου προτείνω το ¨Ο Έρωτας του Φεγγαριού¨ (Ο Ελληνικός τίτλος του έργου), γιατί είναι μια γλυκιά ταινία μέσα στην βλακεία που κυκλοφορεί σήμερα, που θα σε κάνει να θες να ξαναγινείς παιδί και να ερωτευτείς με μοναδικό τρόπο.

Η Ατάκα : Sam: «Σ’ αγαπώ, αλλά δεν ξέρεις τι λες.»

Ποιον θα έπαιζα :  Αν όχι τον πιτσιρικά Sam, τότε θα ήθελα να κάνω τον αρχηγό της κατασκήνωσης.

Αγαπημένη σκηνή :  Πάρα πολλές, άλλες πιο χιουμοριστικές, άλλες πιο γλυκές, αλλά μου άρεσε πιο πολύ η σκηνή όπου το ζευγαράκι χορεύει στην παραλία και χιούμορ και ρομάντζο!

Χειρότερη σκηνή : Η σκηνή με τον κεραυνό μου φάνηκε λίγο υπερβολική.

Δες την :  Για να επιθυμήσει η καρδιά σου έναν καθαρό έρωτα.

Μην την δεις :  Αν είσαι ένας σκατόκαρδος άνθρωπος.

Με ποιον να την δεις :  Με την κοπέλα σου αν και μόνος σου θα ήταν προτιμότερο.

Μην την δεις με :  Τους κολλητούς σου.

Tootsie

Υπόθεση : Ο Michael Dorsey (Dustin Hoffman) είναι ένας άνεργος ηθοποιός με μια απαίσια φήμη να τον χαρακτηρίζει. Ο λόγος που δεν μπορεί να βρει δουλειά είναι η δύσκολη συμπεριφορά του απέναντι στους σκηνοθέτες του. Απεγνωσμένος όπως είναι αποφασίζει να κάνει κάτι παράτολμο, μεταμφιέζεται σε γυναίκα και κερδίζει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια σαπουνόπερα λανσάροντας την ατίθαση φύση του ως σήμα κατατεθέν της γυναίκας που υποδύεται. Οι γυναίκες σε όλη την χωρά την έχουν ως φεμινιστικό πρότυπο ενώ πολύ άντρες είναι εκείνοι που την θεωρούν θελκτική. Σύντομα όμως ο Michael θα βρεθεί σε δύσκολη θέση όταν ερωτευτεί μια συμπρωταγωνίστρια του ενώ εκείνη προσπαθήσει να του κάνει κατάσταση με τον μπαμπά της.

Με μια κουβέντα : Η θεια μου η Δέσποινα είχε ίδια γυαλιά την δεκαετία του 80’

Γενικά : Συγγνώμη, μπορεί κάποιος να μου πει γιατί η Jessica Lange κέρδισε το Oscar B’ Γυναικείου Ρόλου, την στιγμή που ο ρόλος της στο έργο ήταν δεν ήταν 15 λεπτά κινηματογραφικού χρόνου; Οκ, καταλαβαίνω ήταν νέα και όμορφη, είχε και λίγο σπιρτάδα στο βλέμμα αλλά όχι να πάρει και το μοναδικό Oscar που δόθηκε στην ταινία, την στιγμή μάλιστα που ήταν υποψήφια για 10! Τέλος πάντων ας μην μιλάμε για αυτά, ας μιλήσουμε καλύτερα για τον βασικό πρωταγωνιστή που μονοπωλεί το έργο. Ο Dustin Hoffman, σε έναν από τους καλύτερους και πιο δυνατούς ρόλους της καριέρας του, καταφέρνει να περάσει, ως μια old style αλλά ατίθαση 40αρα, στην ιστορία του σινεμά. Πραγματικά, ήταν απίστευτο να βλέπεις τον Hoffman μέσα στα εμπριμέ φορέματα του alter ego του να περιδιαβαίνει ένα τηλεοπτικό στούντιο και κανένας να μην τον παίρνει χαμπάρι. Εδώ, στον ρόλο της Dorothy Michaels δίνει έναν αέρα δυναμισμού και χειραφετησμού που ελάχιστοι άλλοι ηθοποιοί θα κατάφερναν, αν υποθέσουμε πως θα είχαν τα κότσια για να μεταμφιεστούν σε γυναίκα. Το σενάριο είναι αρκετά καλό, έχει αρκετές έξυπνες ατάκες οι οποίες γίνονται ακόμα πιο κωμικές από το στόμα της Dorothy! Η σκηνοθεσία έρχεται από τον αγαπητό Sydney Pollack, έναν σκηνοθέτη που αποδεικνύει πως μπορεί να συνδυάσει την κωμικότητα του συγκεκριμένου έργου, το συναίσθημα από ¨Τα Καλύτερα μας Χρονιά¨ και το οπτικό έπος του ¨Πέρα από την Αφρική¨ με την ίδια άνεση που θα είχε όταν θα καθάριζε ένα μήλο. Οι δεύτεροι ρόλοι μέρα από την άκυρη Lange ήταν εξαιρετικοί. Έχουμε τον απίθανο Bill Murray που, ναι μπορεί να έχει κοιμισμένο ύφος αλλά, γύρισε όλη την ταινία χωρίς να έχει σενάριο στα χέρια απλά και μονό με αυτοσχεδιασμούς. Από την άλλη έχουμε τον παλαίμαχο της κωμωδίας George Gaynes, ο οποίος κάνει έναν γερομπαμπαλή ηθοποιό που δεν έχει ιδέα από την έννοια του επαγγελματισμού και την γλυκεία Teri Garr στον ρόλο μιας φοβισμένης ηθοποιού. Η ταινία σε γενικές γραμμές είναι αρκετά καλή και θα αρέσει, σίγουρα δεν είναι από τις κωμωδίες που θα πεθάνεις στο γέλιο, αλλά είναι μια από τις ταινίες που αξίζει να δεις όχι μόνο γιατί είναι ευχάριστη, αλλά γιατί είναι ένα διαμάντι υποκριτικού ταλέντου και όλα αυτά χάρη στον Hoffman.

Η Ατάκα : Michael Dorsey: «Δεν πιστεύω στην κόλαση. Πιστεύω στην ανεργία, αλλά όχι στην κόλαση.»

Ποιον θα έπαιζα : Μου άρεσε ο ρόλος του Michael Dorsey αλλά και το alter ego του.

Αγαπημένη σκηνή : Όλες οι σκηνές οπού βλέπουμε την Dorothy εν δράση!

Χειρότερη σκηνή : Η σκηνή οπού μας δείχνει την εκδρομή της Dorothy στο πατρικό της Julie και όλα όσα έκαναν μαζί και τον πατέρα της δεύτερης να κοιτά σαν χαζεμένη γατούλα την Dorothy και από πίσω έπαιζε ένα συναισθηματικό τραγουδάκι.

Δες την : Για να δεις τον Hoffman ως γυναίκα.

Μην την δεις : Αν δεν σου αρέσουν οι παλιές ταινίες και θέλεις κάτι πιο φρέσκο.

Με ποιον να την δεις : Με την οικογένεια σου, την μάμα σου και τις θειες σου κυρίως.

Μην την δεις με : Άνεργους ηθοποιούς.

Zombieland

Υπόθεση : Ένας τυπάς ονόματι Columbus (Jesse Eisenberg) ολίγον τί σπασίκλας και φοβητσιάρης έχει καταφέρει να παραμείνει άνθρωπος και να μην μεταμορφωθεί σε ζόμπι ζώντας μέσα στους κανόνες αυτοπροστασίας του. θέλοντας να μάθει αν οι γονείς του είναι ζωντανοί κάνει ένα ταξίδι στο όποιο συναντά τον Tallahassee (Woody Harrelson), την Wichita (Emma Stone) και την Little Rock (Abigail Breslin). Όλοι μαζί σαν μια τρελή παρέα κάνουν βόλτες με το αμάξι σε ένα κόσμο που έχει κατακλυστεί από ζόμπι και φυσικά όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν.

Γενικά : Ναι οκ.. μην περιμένεις τίποτα τρομερές ερμηνείες, απίστευτα εφέ και τρομερό σενάριο, ηρέμισε μια απλή ταινία είναι που περνά άνετα η ώρα σου. Υποτίθεται πως είναι κωμωδία – θρίλερ, εγώ ούτε γέλασα ούτε τρόμαξα αλλά την βρήκα ενδιαφέρουσα ως ιδέα. Ο Eisenberg ωραίος τύπος και του πάει η ταινία μου θύμισε την αφέλεια του Michael Cera. Η Stone δύσκολα αναγνωρίζετε έχοντας παίξει στο Ghosts of Girlfriends Past με αφάνα μαλλί και σιδεράκια. Σε αυτή την ταινία δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο και την ευχαριστούμε για αυτό , γιατί η κοπέλα είναι απίστευτα sexy.

Αγαπημένη σκηνή : Όταν φτάνουν στο Ηoliwood και πάνε να μείνουν στο σπίτι του Bill Murray, ο όποιος είναι μεταμφιεσμένος σε ζόμπι και τους τρομάζει όλους.

Χειρότερη σκηνή : Δεν μπορώ να πω πως με χάλασε τρομερά κάποια σκηνή, ίσως μόνο σε κάποιον να μην αρέσει να βλέπει τα ζόμπι να ξερνάνε διάφορα όλη την ώρα.

Δες την : Γιατί περνά άνετα η ώρα σου, σου έχουν λείψει τα ζόμπι και φυσικά για την Emma Stone!!!

Μην την δεις : Αν δεν μπορείς τα ζόμπι αλλά και πάλι σιγά το πράγμα….

Με ποιον να την δεις : Την βλέπεις και μόνο σου, σιγά δεν είναι και τόσο τρομακτική. Την βλέπεις και με την παρέα σου ,λογικά θα βγει και πιο πολύ γέλιο.

Μην την δεις με : Την κοπέλα σου φυσικά. Πρώτον θα ξενερώσει με τα ζόμπι και Δεύτερον θα νευριάσει που θα σου τρέχουν τα σάλια για την Stone.