HOW DO YOU KNOW?(2010)

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ:

ΚΑΝΕ ΕΝΑ ΤΡΙΟ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ!!!

Παίζουν:Reese Whitherspoon,Paul Rudd, Owen Wilson, Jack Nickolson

Σκηνοθεσία:James L.Brooks

Η Liz(Reese Witherspoon) έχει αφιερώσει τη ζωή της στο αγαπημένο της σπορ το σοφτμπολ.Ώσπου μια μέρα αναπάντεχα της ανακοινώνουν πως πρέπει να σταματήσει.Ο κόσμος όπως τον γνώριζε καταρρέει και η ίδια πρέπει να μάθει να ζει πλέον διαφορετικά.Γνωρίζει τον Matt(Owen Wilson), έναν παίκτη του μπεηζμπολ, που του αρέσει η καλοπέραση.Εντελώς συμπτωματικά όμως, και πριν καν γίνει κάτι μεταξύ τους, η Liz συναντά τον George(Paul Rudd)ένα υψηλόβαθμο στέλεχος που θα κατηγορηθεί άδικα για ένα οικονομικό αδίκημα που δεν διέπραξε.Και τότε γεννιέται το μπέρδεμα και το ερώτημα:ποιον από τους 2?

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ

Θα απορήσετε βλέποντας την βαθμολογία της ταινίας γιατί στο διάκο επιλέγω να βάλω μια αθλιότητα μέσα στο blog!Και γω σκεπτόμενη την ελαφρότητα και την αθλιότητα της απόρησα με μένα, αλλά αμέσως ήρθε σαν αστραπη στο μυαλό μου, η σκέψη πως πρέπει σαν σωστή σινεφίλ να σας γλιτώσω από μια καταστροφική επιλογή ταινίας και μια -κατά συνέπεια- σπαταλημένη χρονική περίοδο στη ζωή σας!

Η ταινία είναι σαχλή όσο δεν πάει, η φλυαρία πάει σύννεφο, δημιουργωντας ηχορρυπανση,οι ερμηνείες απλά δεν υπάρχουν, το σενάριο μένει πάντα στην επιφάνεια και ο Jack Nickolson , προσπαθεί αδίκως να περισώσει το ήδη ναυαγισμένο σενάριο.

Τα λόγια είναι περιττά, ακόμη κι αν νιώσεις πως ταυτίζεσαι με το σενάριο , please λύσε την κατάσταση μόνος σου και μην ψάχνεις σανίδα σωτηρίας εδώ!

Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ

ΘΑ ΓΕΛΑΣΩ?-1\5

γελοιότητες!

ΘΑ ΚΛΑΨΩ?-0\5

ε, όχι!!!!

ΘΑ ΘΕΛΩ ΚΑΡΔΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ?(ΑΙΣΘΗΜΑ-SEX)-1\5

σαχλαμάρες!

ΘΑ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ?(ΦΟΒΟΣ-ΒΙΑ)-0\5 όχι!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ?(ΔΡΑΣΗ-ΑΓΩΝΙΑ)-2\5

είναι αμφίβολο αν θα αντέξεις μέχρι τέλους!

ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΩ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ?(ΣΚΕΨΗ)-0\5

σας παρακαλώ δεν θα 'θελα!

ΘΑ ΔΩ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ?(ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ)-0\5

no comment!

ΘΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΩ?(SOUNDTRACK)-1\5

ψιλολόγια!

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ-3\10

AS GOOD AS IT GETS

ΤΙΤΛΟΣ: ΑS GOOD AS IT GETS (1997)

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Jack Nicholson, Helen Hunt, Greg Kinnear

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: James L. Brooks

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ:"...Και οι ψυχάκιδες έχουν ψυχή τελικά!!"

Υπόθεση: Ένας ψυχωτικός, περίεργος, νευρωτικός και γεμάτος εμμονές Νεοϋορκέζος συγγραφέας, ο Melvin (Jack Nicholson) βλέπει την ζωή και τις συνήθειές του, που τις τηρεί με ευλαβικό πρόγραμμα (δικό μας και αυτός, eulogison τύπος δηλ.!!!), να διαταράσσεται όταν αναγκάζεται να κρατήσει για κάποιες μέρες τον σκύλο του gay ζωγράφου γείτονά του Simon (Greg Kinnear) όταν αυτός πρέπει να νοσηλευτεί για κάποιες μέρες και να λείψει από το σπίτι του. Το θέμα όμως είναι ότι ο Melvin δεν συμπαθεί ούτε τον γείτονά του και πόσο μάλλον τον σκύλο του. Και όμως, τελικά καταλήγει να το προσέχει και σταδιακά να δένεται μαζί του και για πρώτη φορά στην ζωή του, ο υποχόνδριος, πέρα και από όλα τα άλλα, Melvin αρχίζει να νιώθει αισθήματα συμπάθειας και αγάπης που στην πορεία όλο και αυξάνονται. Στην "μετάλλαξή" του αυτή θα συμβάλλει ριζικά μια σερβιτόρα, η Carol (Helen Hunt) η οποία επί χρόνια σερβίρει τον περίεργο αυτό πελάτη της και δέχεται κάθε παραξενιά και τον σαρκασμό του, γιατί σύντομα ο Melvin Θα συνειδητοποιήσει ότι είναι ερωτευμένος μαζί της και μέσα από διάφορες περίεργες και αστείες καταστάσεις που θα τους συμβούν κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού προς την γενέτειρα του gay γείτονά του, ο μοναχικός αυτός "στρίγκλος" θα κάνει στροφή 180 μοιρών και θα βγει από τον μικροφοβιακό του κόσμο και θα αρχίζει να εκδηλώνει επιτέλους τα συναισθήματά του...

Για πες, για πες: Την ταινία αυτή την επέλεξα για το αφιέρωμα των Oscars που έχουμε για αυτόν το μήνα, όχι τόσο γιατί σάρωσε τα βραβεία, ( είχε 7 υποψηφιότητες, κέρδισε 2 Oscar) όσο για το ότι θεωρώ ότι είναι το σήμα-κατατεθέν και ο σταθμός-ορόσημο για την επανεμφάνιση του J. Nicholson στις ωραίες ερμηνείες και στα χολιγουντιανά δρώμενα. Αλλά επίσης και γιατί, με αυτή του την ερμηνεία ξεκίνησε, θα λέγαμε, μια σειρά ανάλογων εμφανίσεων σε αντίστοιχες ρομαντικές-ανάλαφρες κομεντί που μας έδειξαν επιτέλους και ένα πιο ευχάριστο και αστείο Nicholson από εκείνον τον τρομακτικό τύπο, που μας είχε μείνει στην μνήμη, με το σατανικό βλέμμα της "Λάμψης" και της "φωλιάς του Κούκου".

Σίγουρα η ταινία αυτή δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, τουλάχιστον σεναριακά, που θα σε κάνει να πεις "Ουάουουου". Το αντίθετο μάλιστα: το σκηνικό λίγο πολύ γνώριμο, το τέλος αναμενόμενο, χωρίς ιδιαίτερες ανατροπές να σε εντυπωσιάζουν ή να σε ταρακουνούν. Το μόνο που δίνει λίγο γεύση στο αναμενόμενο σενάριο είναι οι ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν και κυρίως αυτός του ψυχαναγκαστικού Melvin. Αυτό όμως που κάνει την διαφορά σ' αυτήν την ταινία και σε κάνει να την παρακολουθείς ευχάριστα είναι οι δυνατές ερμηνείες των ηθοποιών που πλαισιώνουν το καστ. Είναι όλοι τους εξαιρετικοί, με πρώτο και καλύτερο φυσικά τον J. Nicholson που σε κάνει να γελάς με τον... ώρες-ώρες απίστευτα ενοχλητικό και παράξενο χαρακτήρα που υποδύεται! Πάντως, αφού κατάφερε αυτόν ο ψυχωτικός και άξεστος τύπος να ρίξει γκόμενα.... εεε, τότε όλοι έχουμε ελπίδες! Μην απογοητεύεστε!

Με αρέσει: Η σκηνή που σηκώνει το τηλ. ο Melvin για να απαντήσει στην Carol και απαντάει αρχικά με ένα ενοχλητικό ξερόβηχα! Μη με ρωτήσετε γιατί, αλλά με έκανε να γελάσω και τις δυο φορές που συνέβη! Βέβαια, αν μου τύχαινε εμένα κάτι τέτοιο, προφανώς η αντίδρασή μου θα ήταν κάπως έτσι: " Μπλιάχ!! Αει να χαθείς, βρομιάρη! " και θα του το έκλεινα στην μούρη! Αλλά άλλο εγώ... Ήταν πολύ γλυκιά ταινία πάντως, που κύλησε πολύ ευχάριστα, δεν σε έκανε να βαριέσαι και μπορεί να μη σε έκανε επίσης να γελάς μέχρι δακρύων αλλά σίγουρα χαμογελάς και συμπαθείς αυτό το περίεργο ζευγάρι και τις περιπέτειες που περνάει!

Δεν με αρέσει: Οι εμμονές και τα... σκαλώματα που έτρωγε ώρες-ώρες ο πρωταγωνιστής! Έλεος βρε αγόρι μου! Πάτα και καμία γραμμούλα στο πεζοδρόμιο! Δεν θα πάθεις τίποτα! (όσοι έχουν δει την ταινία θα καταλάβουν τι εννοώ)!!

Άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Η ταινία κέρδισε 2 Oscar: Α΄ανδρικού ρόλου για τον J. Nicholson και Α΄ γυναικείου για την Helen Hunt. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και στην ταινία "H Φωλιά του Κούκου" όπου και πάλι τα Oscar για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ανδρικού και γυναικείου, είχαν κερδίζει ο J. Nicholson και η Louise Fletcher αντίστοιχα.

The Witches of Eastwick

Υπόθεση : Η Alex Medford (Cher), η Jane Spofford (Susan Sarandon) και η Sukie Ridgemont (Michelle Pfeiffer) είναι 3 χωρισμένες φίλες, που νοιώθουν σεξουαλικά αλλά και συναισθηματικά καταπιεσμένες. Μια μέρα και μετά από μια συζήτηση που είχαν σχετικά με τους άντρες του Eastwick, αναλύουν τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ο ¨τέλειος¨ άντρας. Την ιδία στιγμή καταφθάνει στο Eastwick ο μυστηριώδης Daryl Van Horne (Jack Nicholson). Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είναι ξεδιάντροπος, χοντροκομμένος, αγενής και όχι ιδιαίτερα όμορφος, ο Daryl καταφέρνει να δαμάσει τα συναισθήματα των τριών φίλων και να τις ξελογιάσει, παράλληλα εκείνες ανθίζουν συναισθηματικά αλλά και σεξουαλικά, με αποτέλεσμα να είναι ολοκληρωτικά δοσμένες στον μυστηριώδη άντρα. Μετά από τον θάνατο μιας ευυπόληπτης γυναίκας της πόλης, οι 3 γυναίκες αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως ο Daryl τις έχει μαγέψει με τους τρόπους του και αποφασίζουν να αναλάβουν δράση.

Κατηγορία ταινίας : Ακαταλαβίστικο!

Γενικά : Έχω ένα κενό μετά το τέλος της ταινίας και πίστεψε με δεν είναι το στομάχι μου, αυτό δεν είναι ποτέ άδειο.... Τα περισσότερα πράγματα μέσα στην ταινία δεν μας εξηγούνται. Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρετε η λέξη μάγισσα ή οτιδήποτε που θα μπορούσε να προκαλέσει υποψίες. Μια ξαφνική βροχή, μια μικρή διαίσθηση και ένα τυχαίο πέταγμα στον αέρα και μας δημιουργείτε η ιδέα ότι οι 3 πρωταγωνίστριες είναι μάγισσες. Από την άλλη πλευρά ο Daryl Van Horne μας παρουσιάζετε σαν τον άντρα που με κάποιον τρόπο ζητούσαν οι 3 φίλες και τσουπ έσκασε μύτη, μετά βέβαια μας παρουσιαζόταν σαν τον διάβολο, αλλά και για αυτό δεν είμαι σίγουρος. Θέλω λοιπόν να τονίσω ότι το σενάριο είναι ελλιπές και μας αφήνει με ένα τεράστιο κενό και με ένα μεγάλο μπέρδεμα. Οι ερμηνείες είναι τρομερές πραγματικά, από την μια η Cher, που δεν της το είχα, από την άλλη η Sarandon που περνά την φάση της καλόγριας – πουτάνας και για το τέλος η γοητευτική και αφελής Pfeiffer, που είναι σαν να βλέπεις μια ερωτευμένη 17χρόνη. Ο Nicholson κλασσικά απολαυστικός, το μάτι του τρελού σε όλο τους το μεγαλείο. Ενώ λοιπόν αυτή η ταινία θα είχε κάνει τρομερή επιτυχία με τέτοιες ερμηνείες χάνει παρά πολύ από το κουτσό και στραβό σενάριο. Δεν ξέρω τι άλλο να προσθέσω, γιατί δεν κατάλαβα τι γίνετε, όχι επειδή δεν μου κόβει, αλλά επειδή δεν μας δίνονται εξηγήσεις από το σενάριο, ήταν σαν να είχαν φάει σκόροι τις σελίδες και να έλεγαν οι ηθοποιοί τα μισά από όσα έπρεπε.

Ποιον θα έπαιζα : Αν είχα να διαλέξω θα επέλεγα τον ρόλο της Sarandon, από εκεί που ήταν σεμνότυφη με τον κότσο και τον σταυρό, ξαφνικά γίνετε μια σεξουάλα με μια πορτοκαλί αφάνα και κάνει προστυχιές. Πραγματικά απολαυστική!

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή όπου ο Nicholson επισκέπτεται για πρώτη φορά την Sarandon με σκοπό να την ξελογιάσει.

Χειρότερη σκηνή : Όταν ο Nicholson μεταμορφώνετε σε ένα γιγάντιο τέρας και στο τέλος όταν νικάτε από τις 3 γυναίκες, μεταμορφώνετε σε ένα μικρό πράγμα που αδυνατώ να εξηγήσω με τι έμοιαζε και ξαφνικά εξαφανίζετε… Δεν κατάλαβα Χριστό!!!

Δες την : Για τις μαγευτικές ερμηνείες!

Μην την δεις : Γιατί και εγώ που την είδα, δεν κατάλαβα τίποτα απολύτως, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν χάσιμο χρόνου.

Με ποιον να την δεις : Με μια φίλη σου ή μόνος.

Μην την δεις με : Με πολλούς φίλους, γιατί θα βαρεθείτε και στο τέλος δεν θα δείτε την ταινία. Μην σου πω ότι πιο πιθανό είναι να βάλετε άλλη ταινία.

About Schmidt (2002)

About schmidt (2002)

Πρωταγωνιστούν: Jack Nicholson, Kathy Bates, Hope Davis. Σκηνοθεσία:Alexander Payne

Εναλλακτικός τίτλος: Τελικά, σ΄ευχαριστώ καλό μου κράτος που δεν θα πάρω σύνταξη ποτέ!!!

Υπόθεση: Ο Warren Schmidt (Jack Nicholson) είναι ένας 65αρης που μόλις συνταξιοδοτήθηκε και προσπαθεί να προσαρμοστεί στην ιδέα αυτή αλλά και στην νέα του ζωή. Ο ίδιος όμως δεν είναι χαρούμενος με αυτό και στον άπειρο ελεύθερο χρόνο που έχει πια, σκέφτεται πολλά για την μέχρι τώρα ζωή του και ότι δεν κατάφερε να κάνει κάτι σημαντικό ούτε να επηρεάσει κάποιον με τις πράξεις του, την οικογένειά του, την δουλειά του, τους φίλους του.....Όλα αυτά όμως, τα σκέφτεται αραγμένος στην πολυθρόνα του, αποσβολωμένος και σαν ζόμπυ, παρακολουθώντας τηλεόραση μη έχοντας πλέον κατι καλύτερο να κάνει! Εκεί είναι που πέφτει τυχαία σε μια διαφήμιση για έναν φιλανθρωπικό οργανισμό και αποφασίζει να "υιοθετήσει" ένα παιδάκι από την Αφρική! Έτσι, αρχίζει μία αλληλογραφία μαζί του στην οποία ξετυλίγει σταδιακά όλα τα γεγονότα της.... ανούσιας ζωής του, μετατρέποντας μ'αυτό τον τρόπο, το 6χρονο αγοράκι στον μοναδικό ακροατή των προβλημάτων του και της προσπάθειας του να αλλάξει, έστω και τώρα, την πορεία της ζωής του.

Για πες, για πες: Την ταινία αυτή την επέλεξα με μοναδικό κριτήριο....την διάρκεια της! Ήθελα κάτι που να διαρκεί λιγότερο απο 2 ώρες για να προλάβω να δω το τελευταίο επεισόδιο από τα "Μυστικά της Εδέμ" σαν άνθρωπος και γω και όχι με την ψυχή στο στόμα! Το μόνο που θυμόμουν ήταν οτι ο Nicholson ήταν υποψήφιος για Oscar και οτι κάτι πρέπει να είχε γίνει με την συμπρωταγωνίστριά του (που δεν θυμόμουν ούτε ποιά ήταν ούτε τι ακριβώς είχε κάνει)! Το μόνο που θυμόμουν ήταν οτι είχε προκαλέσει ντόρο για κάτι ( τελικά συμπρωταγωνίστριά του ήταν η θεά, θεά όμως, Kathy Bates και αυτό το "κάτι" ήταν.....οτι την βλέπουμε σε μια σύντομη αλλά αρκετή για να σου μείνει αξέχαστη και όχι με την καλή έννοια, σκηνή που εμφανίζεται τσίτσιδι!

Anyway, απο την αρχή είχα την αίσθηση οτι κάνω μια ψιλοαγγαρεία που θα δω αυτή την ταινία και η αλήθεια είναι οτι τώρα, αφου την έχω όντως δει, δεν μπορώ να απαντήσω ξεκάθαρα αν τελικά έτσι ήταν τα πράγματα! Διότι σε μεγάλο μέρος της ταινίας σου δημιουργείται αυτή η αίσθηση, λόγω της αργής πλοκής, του θέματος που διαπραγματεύεται που είναι βαρύ και αργό απο μόνο του ( τρίτη ηλικία αγάπη μου και η μοναξιά της! Αυτονόητο να είναι αργό! Με παππούδια έχει να κάνει στην τελική!!). Παρόλα αυτά όμως, δεν μπορείς παρά να συμπαθήσεις τον... πραγματικά κακόμοιρο και μίζερο Schmidt και να συμπάσχεις μαζί του, παρόλο που έσυ και γω..... "δεν θα πάρουμε σύνταξη ποτέέέέ....ποτέέέ.... ποτέέέ!!!". Άρα, δεν θα χρειαστεί κιόλας να περάσουμε από την φάση που περνάει ο ήρωας! Σίγουρα, προβληματίζεσαι για το που πας, ποιος είσαι, τι κάνεις και γιατί στην ζωή σου, ποιος ο σκοπός και η ουσία σ'αυτό και θα επηρεάσει κανέναν όλος αυτός ο κόπος ή τζάμπα πίνω??? Anyway, κατάλαβες τι θέλω να πω!!!!

Με αρέσει: Αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε, και το μοναδικό νομίζω, στην ταινία είναι η υποκριτική του Jack Nicholson!!! Ποτέ δεν είχα ξεκαθαρήσει αν μου αρέσει ή όχι ως ηθοποιός γιατί σε όσες ταινίες τον έχω δει υποδύεται έναν γερομπισμπίκι, ξεκατιανό που πιπινίζει ασύστολα, ζει την ζωή του στα άκρα και που του χει μείνει ξεχασμένο και αυτό το τρομαχτικό βλέμμα από την εποχή της "Λάμψης"!!! Εδώ όμως σε πείθει απόλυτα ως μίζερο, κουρασμένο και μοναχικό 65αρη τόσο, που θέλεις να πας στο ΚΑΠΗ της γειτονιάς και να παίξεις μαζί τους ξερή και τάβλι, μιας και τους λυπάσαι που είναι τόσο μόνοι και πικραμένοι απο την ζωή και δεν θα θελες να σου συμβεί το ίδιο όταν... και αν, φτάσεις και συ στα χρόνια τους! Η ταινία είναι προσωποκεντρική στην ουσία και βασίζεται κυρίως στον ήρωα και ευτυχώς ο Nicholson το σώζει με την ερμηνεία του γιατί διαφορετικά δεν λέει και πολλά η ταινία!!!! Γενικά, δες την αν κοντεύεις και συ τα 65, αν σε έχει επηρεάσει όλο αυτό που γίνεται τώρα με το συνταξιοδοτικό, αν σου αρέσει ο Nicholson (αλλά και αν δεν σ'αρέσει εδώ σίγουρα θα σε πείσει οτι το χει βρε αδερφέ!!) και αν έχεις παππούδες και θυμώνεις μαζίτους που δεν σου δίνουν μεγάλο χαρτζιλίκι στις γιορτές! Δεν ξέρω αν θα τους δικαιολογήσεις μετά την ταινία αλλά σίγουρα θα τους συμπονέσεις λιγάκι παραπάνω !!!!

Δεν με αρέσει: Η αργή πλοκή, οι μεγάλες παύσεις, οι σκηνές που με το τσιγκέλι έβγαζες ατάκα απο τον πρωταγωνιστή, το μαλλί του γαμπρού του Schmidt (που by the way, δεν τον ήθελε καθόλου ο ήρωας αλλά η κόρη εκεί! Κολλημένη με τον μπούφο!!), αυτή η μουντίλα γενικά που αιωρείται καθόλη την διάρκεια της ταινίας και σου -μπιπ- λίγο την ψυχολογία, παρόλο που προσπαθεί, υποτίθεται, να διακωμωδήσει και να σαρκάσει το θέμα!!! Λίγες είναι οι σκηνές που γελάς αλλά κατά έναν μαγικό τρόπο δεν νιώθεις μετά το τέλος οτι θέλεις να κόψεις και τις φλέβες σου! Γενικά, σε αρκετά σημεία της ταινίας, νιώθεις οτι η πλοκή πηγαίνει.... με το " Πι" του παππού....τόσο αργά!

Άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Μετά από αυτό που θα σου πω θα καταλάβεις γιατί ο Jack Nicholson είναι τόσο καλός στο να υποδύεται κάτι περίεργους και νευρωτικούς τύπους!!! Ο Jack έμαθε στα 37 του χρόνια, κατα την διάρκεια κιόλας μιας συνέντευξης, οτι οι άνθρωποι που μέχρι τότε θεωρούσε γονείς του τελικά ήταν....οι παππούδες του! Και αυτό γιατί η γυναίκα που πίστευε μέχρι τότε οτι ήταν η αδερφή του ήταν τελικά η πραγματική του μητέρα αλλά προκειμένου να μην σταματήσει άδοξα την καριέρα της ως χορεύτρια σκαρφίστηκαν όλο αυτό το σχέδιο ( καλέ τύφλα να χει η Ακρίτα μπροστά τους!). Είναι να μην γυαλίζει το μάτι του ανθρώπου μετά?

Terms of Endearment

Υπόθεση : Η Aurora(Shirley MacLaine) και η Emma(Debra Winger) είναι μάνα και κόρη, που έχουν διαφορετικές απόψεις για την ζωή. Ξεκινώντας με τον γάμο της Emma, η Aurora δείχνει πόσο δύσκολη και στοργική μπορεί να γίνει. Η ταινία καλύπτει μερικά χρόνια από τις ζωές αυτών των δυο γυναικών και πως καταφέρνουν να βρουν την χαρά και λόγους για να ζήσουν. Η Aurora, το βρίσκει αυτό στο πρόσωπο του Garrett Breedlove (Jack Nicholson), ενός συνταξιούχου αστροναύτη και γείτονα της. Στο τέλος διαφορετικοί άνθρωποι, δείχνουν την αγάπη τους με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Κατηγορία ταινίας : Παπάτζα

Γενικά : Είδα αυτή την ταινία για να μου απαντηθούν κάποια ερωτήματα όπως: ποια είναι αυτή η ταινία που όλοι μιλάνε για αυτήν; γιατί έχει κερδίσει 5 Oscars; ποιο είναι το θέμα της και πως είναι άραγε η Shirley MacLaine νέα;;; Έχοντας πλέον δει την ταινία τα ερωτήματα μου απαντήθηκαν αλλά μου γεννήθηκαν άλλα όπως: για πιο λόγο δημιουργήθηκε αυτή η ταινία; τι ήθελε να μας πει; γιατί κέρδισε 5 Oscars; Τι δουλειά είχε ο Danny DeVito στην ταινία; γιατί κράτησε δυο ολόκληρες ώρες; γιατί όλοι μιλούν για αυτήν και κυρίως γιατί ήταν τόσο χάλια η Shirley MacLaine;;; Άκουγα και ξανά άκουγα για αυτή την ταινία και είπα οκ θα κάτσω ένα βράδυ και θα την δω, την έψαξα λίγο και είδα ότι κέρδισε και 5 Oscars (Β Καλύτερου Ανδρικού, Α Καλύτερου Γυναικείου, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Καλύτερης Ταινίας), οπότε λέω θα είναι πολύ καλή, αλλά για την ακρίβεια, ήταν μια μπούρδα και μισή. Καθόμουν 2 ώρες παρατηρώντας την ζωή μιας οικογένειας, όπου η γυναίκα μίλαγε όλη την ώρα στο τηλέφωνο με την μάνα της , ενώ προσπαθούσε να μεγαλώσει τα τρία της παιδιά, παράλληλα ο άντρας της, την απατούσε, αλλά και εκείνη τον απατούσε, με έναν χωριάτη, όταν δεν μιλούσε με την μάνα της στο τηλέφωνο. Δυο ώρες έβλεπα αυτό που περιέγραψα πιο πάνω, βαρέθηκα του θανατά. Το σενάριο με κούρασε, δεν είχε καθόλου ενδιαφέρων και έκανε τους χαρακτήρες εξωπραγματικούς, μα είναι δυνατόν η Emma στο τέλος να αρρωσταίνει και στο νεκροκρέβατο της, να λέει πως, θα δώσει τα παιδιά να τα μεγαλώσει η μάνα της και ο πατέρας να λέει: ναι μωρέ, καλύτερα έτσι, δεν τα πάω καλά με τις ευθύνες (εντωμεταξύ ο πατέρας μια χαρά μπορούσε να μεγαλώσει τα παιδιά, απλά ήταν μαλάκας). Η Shirley MacLaine από την άλλη πραγματικά άξιζε το Oscar έπαιξε πολύ καλά, αλλά κατέληξα στο συμπέρασμα, πως μου αρέσει πιο πολύ ως ηλικιωμένη πάρα όπως ήταν σε αυτή την ταινία. Το άλλο πιο κούφο της ιστορία είναι πως στην ταινία παίζει και ο Danny DeVito, δεν το ήξερα, στους τίτλους το διάβασα, γιατί τον βάλανε τρίτο στην σειρά. Ο ρόλος λοιπόν του DeVito είχε σύνολο πέντε ατάκες, εμφανίστηκε δυο φορές μέσα στις δυο ώρες και πολύ απλά αν δεν υπήρχε, κανείς δεν θα το πρόσεχε. Ο Nicholson από την άλλη έπαιξε και εκείνος καλά, αλλά δεν άξιζε και Oscar ήταν τρομερή υπερβολή. Ένα άλλο ενοχλητικό στοιχειό της ταινίας, τώρα που το θυμήθηκα, είναι ότι τον σύζυγο της Emma, τον ενσάρκωσε ο Jeff Daniels που έπαιζε στο ηλίθιος και ο πανηλίθιος και μετά από αυτό, δεν περιγράφω άλλο…..!!!!

Αγαπημένη σκηνή : Στην σκηνή όπου η Emma αποχαιρετούσε τα παιδιά της (ήταν άρρωστη και πέθαινε). Το μικρό αγοράκι έκλαιγε τόσο, μα τόσο, ωραία που νόμιζες, πως έκλαιγε για την πραγματική του μητέρα.

Χειρότερη σκηνή : Χειρότερη σκηνή είναι αυτή που είπα και πιο πάνω, όταν η Emma λέει στον σύζυγο της, πως τα παιδιά θα τα μεγαλώσει η μάνα της και εκείνος, ο άχρηστος άνθρωπος, το δέχτηκε τόσο ήρεμα, που ήθελα πραγματικά να τον πλακώσω στο ξύλο.

Δες την : Δεν ξέρω τι να σου πω πραγματικά, ο μόνος λόγος είναι για την MacLaine και για τον Nicholson, μόνο και μόνο επειδή είναι τρομεροί ηθοποιοί (πρέπει να ομολογήσω πως η σκηνή με το αυτοκίνητο στην θάλασσα είναι καταπληκτική), κατά τα άλλα η ταινία δεν λέει τίποτα.

Μην την δεις : Για την αργή και πραγματικά ανούσια και άσκοπη υπόθεση της.

Με ποιον να την δεις : Μόνος, πίστεψε με, δεν θες να πάρεις κανέναν μαζί σου.

Μην την δεις με : Με κανένα κολλητό σου, είναι καθαρά ταινία για γυναίκειο κοινό.

Shining

--> -->

Υπόθεση :Ο Jack Torrance (Jack Nicholson) καλείτε να προσέχει ένα απομονωμένο ξενοδοχείο κατά την διάρκεια του χειμώνα μαζί με την οικογένεια του. Όλα είναι μια χαρά μέχρι την στιγμή που ο Jack επηρεαζόμενος από συμπτώματα κλειστοφοβίας και από τα φαντάσματα που βλέπει χάνει τα λογικά του. Το μόνο πράγμα που μπορεί να σώσει τον γιο και μητέρα είναι το χάρισμα που έχει ο μικρός (The Shining)

Γενικά :Καταρχήν θα πρέπει να πούμε πως μια ταινία και σε αυτή την περίπτωση ένα θρίλερ με πρωταγωνιστή τον Jack Nicholson είναι σίγουρη επιτυχία. Το μάτι του παρανοϊκού δολοφόνου που γυαλίζει ακόμα και στο σκοτάδι είναι ένα από τα ατού του Nicholson. Ας μην μιλούσαμε καλυτέρα για το ανασηκωμένο φρύδι του ημι-τρελου…

Η πρωταγωνίστρια Shelley Duvall όχι ιδιαίτερος γνωστή και με ένα από τα πιο περίεργα πρόσωπα στην ιστορία του σινεμά δεν καταφέρνει να με πείσει ότι κινδυνεύει αρκετά παρόλο που ουρλιάζει συνεχεία. Η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή εκτός από ένα τραγικό σημείο. Στην σκηνή αμέσως μετά που η Duvall κλειδώνει στην αποθήκη τον Nicholson ,την δείχνει να κοιμάται με το μαχαίρι στο κομοδίνο και έρχομαι εγώ και σε ρωτώ : ποιος φυσιολογικός άνθρωπος αφού γλίτωσε την δολοφονία από τον σύζυγο του, έχει την ψυχική ηρεμία να πέσει και να κοιμηθεί ;

Αγαπημένη σκηνή : Όταν ανοίγει η πόρτα του ασανσέρ και ξεχειλίζει από μέσα ένα κύμα αίματος που λούζει όλο τον διάδρομο του ξενοδοχείου

Χειρότερη σκηνή : ‘Όλες οι σκηνές που δείχνουν το χαλί του ξενοδοχείου που ήταν σαν ταπετσαρία τοίχου των 70΄s

Δες την : Επειδή παίζει ο Nicholson και επιπλέον θεωρείτε κλασσική στο είδος της

Μην την δεις : Αν φοβάσαι το μάτι και κυρίως το φρύδι του Nicholson