Les Misérables

Υπόθεση :  Ύστερα από 19 χρόνια φυλάκισης ο Jean Valjean (Hugh Jackman ) είναι ελεύθερος να συνεχίσει την ζωή του, κάτι που όμως δεν είναι εύκολο μιας και το χαρτί της αποφυλάκισης του είναι κόκκινο πανί για τους πιθανούς εργοδότες του. Μετά από αρκετές απορρίψεις και έχοντας χάσει την πίστη του καταλήγει σε ένα μοναστήρι οπού με την βοήθεια του επισκόπου βρίσκει την δύναμη να αλλάξει το παρελθόν του και μαζί με αυτό να αλλάξει και το όνομα του. Έξι χρόνια μετά συναντάμε την Fantine (Anne Hathaway ) μια εργάτρια στο εργοστάσιο του εύπορου πλέον Valjean. Όταν διαρρέει ότι η Fantine έχει ένα εξώγαμο διώχνε από τον επόπτη του εργοστασίου και για να συνεχίσει να στέλνει χρήματα στο παιδί της αναγκάζεται και πέφτει στην πορνεία. Ένα βραδύ και μετά από μια απόπειρα βιασμού της Fantine, ο Jean Valjean την βρίσκει ετοιμοθάνατη να του ζητά να προστατεύσει την μικρή Cosette, την κόρη της. Νοιώθοντας  υποχρεωμένος, απέναντι στην Fantine, ο Valjean παίρνει το παιδί σαν δικό του και καταφεύγει στο Παρίσι καθώς ο επιθεωρητής  Javert (Russell Crowe ) έχει ανακαλύψει την πραγματική του ταυτότητα και έχει βάλει σκοπό ζωής να τον βρει και να τον ρίξει ξανά στην φυλακή. 

                     

Με μια κουβέντα :  Είναι η ιδέα μου ή είχε πολύ τραγούδι για μιούζικαλ;

Γενικά : Λοιπόν ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά, ο μόνος λόγος που κάθισα να δω το έργο, είναι η Anne Hathaway, καθώς ο τρόπος που τραγούδαγε το πιο γνωστό κομμάτι του έργου, στο τρέιλερ της ταινίας ήταν μοναδικός. Βάζοντας λοιπόν το χέρι στην κάρδια, σας λέω από την αρχή ότι η ορμήνια της Hathaway ήταν απίστευτη και η σκηνή που τραγούδα το ¨I Dreamed a Dream¨ ήταν ένα από τα πιο σπαρακτικά πράγματα που είδα εδώ και πολύ καιρό. Έχοντας, λοιπόν, κερδίσει το βραβείο SAGπριν από λίγες μέρες και φυσικά έχοντας ήδη βάλει πάνω στο τζάκι την χρυσή σφαίρα δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα άλλο παρά  να κερδίσει και το πολυπόθητο Oscar στις 24 του μήνα. Πέρα από την ερμηνεία της Hathaway πρέπει να σταθούμε και στο τυπικό του θέματος, λέγοντας πως ¨Οι Άθλοι¨ είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτορος Ουγκώ και αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα μυθιστορήματα του δεκάτου ενάτου αιώνα. Οι Άθλιοι περιλαμβάνουν μία σειρά ιστοριών, συνδετικός άξονας των οποίων είναι αυτή του πρώην κατάδικου Γιάννη Αγιάννη. Το μυθιστόρημα απαρτίζεται από πέντε μέρη, το καθένα από τα οποία χωρίζεται σε βιβλία, ωστόσο το βιβλίο στο σύνολο του είναι αρκετά μεγάλο καθώς ξεπερνά τις χίλιες διακόσιες σελίδες στις πλήρεις εκδόσεις του. Οι Άθλιοι είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό κυρίως μέσω της πληθώρας των θεατρικών και κινηματογραφικών τους μεταφορών, με διασημότερη το ομώνυμο μιούζικαλ, το οποίο είναι ευρέως γνωστό ως Les Miz, καθώς συγκαταλέγεται μεταξύ των μακροβιότερων μουσικών παραστάσεων του Broadway (ευχαριστώ Βικιπαίδεια!). Και αφήνοντας τα τυπικά σας λέω ότι η ταινία είναι αρκετά καλή, απλά εμένα για κάποιον λόγο με κούρασε. Ίσως να φταίει που η Hathaway πεθαίνει στο πρώτο σαραντάλεπτο και το ενδιαφέρον μου μειώθηκε αισθητά, ίσως να φταίει που δεν ήξερα κανένα άλλο τραγούδι ή μπορεί να φταίει ότι είχε πολλά τραγούδια, ακόμα και για μιούζικαλ, έτσι νομίζω τουλάχιστον. Άλλα μην με παρεξηγείται το έργο είναι ωραίο, η σκηνοθεσία από τον Tom Hooper είναι πρωτοποριακή καθώς έβαλε για πρώτη φορά τους ηθοποιούς να τραγουδήσουν ζωντανά τα τραγούδια για να βγουν πιο έντονα τα συναισθήματα τους. Πέρα από την σουπερ Hathaway, έχουμε τον εκπληκτικό Hugh Jackman, οποίος δεν φοβάται να φτάσει στα άκρα για τον ρόλο του, αδυνατίζοντας τρομερά και αλλάζοντας τα χαρακτηριστικά του αφήνοντας τον εαυτό του χωρίς νερό για μέρες καταφέρνει να μας δώσει ίσως την κορυφαία ερμηνεία της καριέρας του, ο τρόπος που τραγουδά όταν βγαίνει από το μοναστήρι λίγο μετά την αρχή του έργου θα σας δώσει να καταλάβετε τι εννοώ. Η μόνη ίσως παραφωνία του έργου να ήταν ο Russell Crowe, που ακόμα και οι συνάδελφοι του δεν κατάλαβαν πως βρέθηκε στο καστ. Εντάξει ο άνθρωπος έκανε φιλότιμες προσπάθειες να τραγουδήσει, έκανε σου λέει μαθήματα τραγουδιού και ορθοφωνίας μήνες ολόκληρους αλλά τζάμπα τα λεφτά που σκόρπισε. Θα μου πεις βέβαια, πως μέσα σε ένα καστ που από τον Jackman μέχρι τον κομπάρσο της χορωδίας ήταν όλοι άνθρωποι των μιούζικαλ και του θεάτρου, τότε φυσικό και αναμενόμενο ο Crowe να βρεθεί ριγμένος. Τέλος πάντων οι δεύτεροι ρολόι με τους Amanda Seyfried, Eddie Redmayne, Sacha BaronCohen, Helena Bonham Carter, Samantha Barks, αποδόθηκαν με επιτυχία, ενώ τα κουστούμια, τα σκηνικά και προφανώς η μουσική, ήταν κορυφαία στα είδος τους. Κλείνοντας το  Les Misérables είναι μια από τις πολύ καλές και κυρίως προσεγμένες κινηματογραφικές παραγωγές της χρονιάς που έφυγε, με οκτώ υποψηφιότητες για τα Oscar και με την νίκη της Hathaway είναι τρελό στανταράκι!

Η Ατάκα : Fantine: «Ονειρεύτηκα ότι θα ήταν ζωή τόσο διαφορετική από αυτή την κόλαση που ζω!»

Ποιον θα έπαιζα :  Τον πιτσιρικά Gavroche!

Αγαπημένη σκηνή :  Ε, η σκηνή που τραγουδά η Hathaway, τι ρωτάς και εσύ!

Χειρότερη σκηνή : Το ένα τραγούδι πίσω από το άλλο, αφήστε τους ανθρώπους να πάρουν καμιά ανάσα.

Δες την :  Μήπως γιατί ήρθε η ώρα να για λίγη κουλτούρα αγαπητέ μου;

Μην την δεις :  Αν δεν σου αρέσουν τα μιούζικαλ, αυτή την φορά το δέχομαι.

Με ποιον να την δεις :  Με την κοπέλα σου, αν δεν έχεις να βρεις.

Μην την δεις με :  Άτομα που απεχθάνονται τα μιούζικαλ και τις μεγάλες ταινίες.

The King's Speech

Υπόθεση : Η βιογραφική ιστορία του Βασιλιά Γεώργιου του ΣΤ΄ και ο αγώνας που έκανε σε όλη του την ζωή να ξεπεράσει το πρόβλημα στην ομιλία του. Υποφέροντας από τραυλισμό από την ηλικία των 5 ο νεαρός Albert (Έτσι τον έλεγαν πριν γίνει βασιλείας) έτρεμε κάθε δημόσια ομιλία και ο ιστορικός του λόγος σε μια έκθεση του Λονδίνου ήταν ένα από τα πιο ταπεινωτικά χτυπήματα που είχε δεχτεί. Προσπάθησε πολλές και διαφορετικές θεραπείες που δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα, μέχρι την στιγμή που γνώρισε τον Lionel Logue (Geoffrey Rush), ένα λογοθεραπευτή με τον οποίο άρχισε να κάνει μια μικρή πρόοδο. Η σχέση του Βασιλιά και του γιατρού πέρασε από πολλά στάδια μέχρι να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα και να υπάρξει εμπιστοσύνη κυρίως από την βασιλική πλευρά που ήταν καχύποπτη και επηρεασμένη από το αριστοκρατικό της περίγυρο.

Με μια κουβέντα : Η μοναδική ταινία στην όποια ο Colin Firth δεν κερατώνεται από την γυναίκα του.

Γενικά : Λοιπόν, η ταινία είναι υποψήφια για δώδεκα Oscar, δεν θυμάμαι ποια ακριβώς αλλά λογικά μέσα στις υποψηφιότητες θα είναι :ο Α΄ Ανδρικός, ο Α΄ Γυναικείος και Καλύτερη Ταινία. Πολύ γνωστοί μου, είχαν διαφορετικές απόψεις για την συγκεκριμένη ταινία, οι μισοί έλεγαν ότι ήταν μια βαρετή πατάτα και πως ήθελαν τις 2 ώρες που έχασαν από την ζωή τους και οι άλλοι μισοί την θεωρούν αριστούργημα. Οκ, αριστούργημα δεν είναι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχασα τον χρόνο μου βλέποντας την και φυσικά δεν την θεωρώ πατάτα. Η ταινία για να σου δώσω να καταλάβεις και να βγάλεις και εσύ μια άποψη, πραγματεύεται το πρόβλημα στην ομιλία που είχε ο μικρότερος πρίγκιπας της Αγγλίας (Πατέρας της σημερινής βασίλισσας, της Ελισάβετ της Βού!) Τον θρόνο όμως θα τον έπαιρνε ο μεγαλύτερος αδελφός, αλλά επειδή μας βγήκε μπερμπάντης τον διαδέχτηκε ο τραυλός μικρός του αδελφός, βλ. Colin Firth. Μην μπορώντας να μιλήσει μπροστά στο πλήθος, βλέπει πολλούς γιατρούς που δεν του κάνουν τίποτα απολύτως, μέχρι την στιγμή που συναντά έναν πιο ιδιόρρυθμο γιατρό, που τον υποδύεται ο καταπληκτικός Geoffrey Rush (Αυτός θα πάρει κανένα βραβείο;) και μαζί βάζουν τα δυνατά τους για να επιτύχουν τον στόχο τους. 2 ώρες αυτό θα βλέπεις σε προειδοποιώ, εμένα δεν με πείραξε, αντιθέτως θαύμασα το ταλέντο και τον δυο ανδρών, κυρίως του Firth που ανέβασε πολύ ψιλά τον πήχη και κάποιοι λένε πως το Oscar το έχει στην τσέπη του. Σίλα σε αυτούς τους δυο συναντάμε την Helena Bonham Carter στο ρόλο της γυναίκας του βασιλιά, σε ένα ρόλο λίγο πιο ¨ήρεμο¨ σε σχέση με εκείνους που μας έχει συνηθίσει, παίζοντας πάντα με ένα ανεξάντλητο ερμηνευτικό ταλέντο. Κατά τα άλλα το σενάριο έχει πολύ μπλά μπλά, η σκηνοθεσία έχει μουντά χρώματα λόγο της εποχής που παρουσιάζει, η μουσική ορχηστρική φυσικά και σε μερικά σημεία αρκετά καλή, κουστούμια έτσι και έτσι και γενικώς έχουμε μια προσεγμένη ταινία, πάνω του μετρίου, που τον ντόρο που προκάλεσε τον οφείλει φυσικά στο Firth και στο ιστορικό πρόσωπο πάνω στο οποίο γίνεται η βιογραφία.

Η Ατάκα : King George VI: «Γιατί έχω φωνή!»

Ποιον θα έπαιζα : Μα φυσικά τον γιατρό και αυτό γιατί τον έπαιξε ο Geoffrey Rush!

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή όπου βλέπουμε ξαφνικά τον Lionel να κάθεται πάνω στην καρέκλα του Αγίου Εδουάρδου. Το βρήκα πολύ χιουμοριστικό το όλο σκηνικό άλλα παράλληλα και πολύ δυνατό από άποψη ερμηνείας και από τους δυο ηθοποιούς.

Χειρότερη σκηνή : Επειδή χειρότερη σκηνή δεν έχω, θα πω ότι το χειρότερο πράγμα ήταν ο χαιρετισμός του βασιλιά που ήταν σαν να σπάει το χέρι από το καρπό και να χαιρετά από μόνο του.

Δες την : Αν σου αρέσουν οι ταινίες με βασιλιάδες και αν θες να δεις την εκπληκτική ερμηνεία του Firth.

Μην την δεις : Αν δεν πολύ συμπαθείς τις ταινίες τύπου Ζαμπούνης.

Με ποιον να την δεις : Μόνος σου ή με την σχέση σου.

Μην την δεις με : Αριστοκράτες.