Immortals

Υπόθεση : Τρελαμένος από την δύναμη ο Βασιλιάς Υπερίωνας (Mickey Rourke) κηρύσσει πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα και τους Θεούς και αναζητά το θρυλικό τόξο του Ηπείρου, ένα όπλο με αφάνταστη δύναμη. Μονός εκείνος που κατέχει το τόξο μπορεί να ελευθερώσει τους Τιτάνες μέσα από το βουνό Τάρταρο και με την βοήθεια τους να κερδίσει τους Θεούς. Οι θεοί βλέπουν όλα όσα διαδραματίζονται αλλά δεσμευμένοι από νόμο δεν μπορούν να ανακατευθούν με τα προβλήματα των ανθρώπων. Ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει είναι ο Θησέας (Henry Cavill), ένας χωρικός, κρυφά ευνοούμενος από τον Δια, ο οποίος θα πρέπει να οδηγήσει την Ελληνική στρατιά ενάντια στις ορδές του Υπερίωνα, ενώ παράλληλα θα προσπαθήσει να κρατήσει τον τρελαμένο βασιλιά μακριά από το θρυλικό τόξο, πριν είναι πολύ αργά.

Με μια κουβέντα : Ιστορικό ότι να ναι!!!

Γενικά : Για να μην παρεξηγηθώ δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που έχουν τρελό κόλλημα με την ιστορία της χώρας τους, δεν θα βγω να πω ότι κάθε ταινία που έχει να κάνει με την Ελληνική ιστορία (π.χ. ¨300¨, Clash of the Titans) δεν θα έπρεπε να υπάρχει, γιατί έχει ιστορικές ανακριβές, έμενα κάτι τέτοιο δεν με πειράζει, αν και εφόσον γίνεται σε ένα νορμάλ πλαίσιο, όχι όμως να μου κάνει όλη την ταινία μπουρδέλο (με συγχωρείτε, αλλά έτσι είναι) με τις ανακρίβειες τους! Και να σκεφτείς ότι τα αδέλφια Parlapanides, που έγραψαν το σενάριο είναι Έλληνες, όποτε θα μπορούσαν να μαζέψουν την βλακεία των άσχετων ονομάτων, τοποθεσιών και χρονολογιών. Ρωτώ λοιπόν, είναι δυνατόν σε μια ταινία να συνυπάρχουν ο Θησέας, ο Ίκαρος, ο Ηρακλής, ο Λύσανδρος, η Φαίδρα, ο Υπερίωνας και ο μινώταυρος;;; Τέλος πάντων, ας μην τα θυμάμαι και συγχύζομαι άδικα, η ταινία που πρόκειται να παρακολουθήσετε, ή η ταινία που μόλις είδατε είναι απλά για τον πέοντα, δεν έχει απολύτως τίποτα το αξιόλογο να σου προσφέρει, ακόμα και η δράση που παίζει πρωταρχικό ρόλο σε τέτοιου είδους έργα είναι πολύ χλιαρή και απογοητεύει, για να μην μιλήσουμε και για τα εφέ που ήταν σε χαλαρά πλαίσια, χωρίς κάτι τρομερό θυμίζοντας πολύ τους ¨300¨, πράγμα που με κάνει να θλίβομαι για όσους έδωσαν ένα κάρο λεφτά για να δουν το έργο σε 3D. Από εκεί και ύστερα τοποθεσίες, κουστούμια και μικρές λεπτομέρειες ήταν ένα συνονθύλευμα από μπερδεμένη Ελληνική μυθολογία και μεγάλη φαντασία από τον σκηνοθέτη Tarsem Singh, ο οποίος έβαλε χωριά πάνω σε γκρεμούς τύπου highlands, ιέρειες να είναι ντυμένες σαν πολυέλεοι που προσδεχόντουσαν σε τοιχογραφίες τύπου αγιογραφίας, και τους 12 ολύμπιους Θεούς με τα πιο αξιοπερίεργα αξεσουάρ που σχεδιαστήκαν ποτέ. Ερμηνευτικά η ταινία σκίζει την γάτα και τον θεατή, ο Henry Cavill άφησε τους κοιλιακούς του να μιλήσουν εκ μέρους του, η Freida Pinto όσο ωραία και αν ήταν, προσπάθησε να μιλήσει αρχαία (ναι ναι το είδαμε και αυτό), αλλά η ινδική επιδερμίδα της την καθιστούσε παράταιρη με βάση το Ελληνικό πρότυπο και φτάνουμε στον Mickey Rourke ο οποίος έκανε τον βασιλιά Υπερίωνα, το καλό λοιπόν με τον Mickey ήταν ότι πιο πολύ γρύλιζε παρά μιλούσε, ενώ φορούσε όλη την ώρα μια άσχετη ιστορικά μάσκα που έκρυβε το κατεστραμμένο από τις πλαστικές πρόσωπο του. Όπως μπορείς να καταλάβεις η ταινία δεν μου άρεσε, την βρήκα πολύ βαρετή και προβλέψιμη, ενώ δεν κατάφερε να με πείσει ακόμα και στο πιο βασικό, αναφέρομαι φυσικά στο στοιχείο της περιπέτειας.

Η Ατάκα : Σωκράτης: «Όλες οι ανθρώπινες ψυχές είναι αθάνατες, αλλά οι ψυχές των ενάρετων, είναι αθάνατες και θεϊκές».

Ποιον θα έπαιζα : Κανέναν.

Αγαπημένη σκηνή : Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε η πρώτη σκηνή όπου μας μεταφέρει λίγο στο μέλλον της υπόθεσης και μας δείχνει την απελευθέρωση των Τιτάνων.

Χειρότερη σκηνή : Δεν ξέρω πια να ξεχωρίσω.

Δες την : Γιατί δεν έχεις τι να κανείς, αλλά και γιατί σου αρέσουν οι ταινίες που παρουσιάζουν την Ελληνική ιστορία ακόμα και με τον πιο ανιστόρητο τρόπο.

Μην την δεις : Γιατί αλλού πατά και αλλού βρίσκεται ιστορικά.

Με ποιον να την δεις : Ίσως με τα ξαδέλφια σου που η ηλικία τους κυμαίνεται από 13 μέχρι τα ανώριμα 20.

Μην την δεις με : Τα αδέλφια Γεωργιάδη.

Sin City

Υπόθεση : Το Sin City είναι γεμάτο από εγκληματίες, πληρωμένους μπάτσους και σέξι γκόμενες, όλοι τους με ένα κοινό στόχο, την εκδίκηση και την λύτρωση. Η ταινία εξιστορεί τέσσερις ιστορίες, στην μια έχουμε έναν εκτελεστή που απλά προσπαθεί να κερδίσει κάποια χρήματα. Στην δεύτερη έχουμε έναν ωμό τύπο που προσπαθεί να βρει τον δολοφόνο της κοπέλας που τον αγάπησε. Σε μια άλλη ιστορία έχουμε έναν άντρα που συναναστρέφεται με τους διεφθαρμένους προστάτες του νόμου, παίρνοντας τελικά ο ίδιος τον νόμο στα χέρια του. Τέλος, συναντάμε έναν πρώην αστυνομικό που ρισκάρει την ζωή του για ένα κοριτσάκι που έπεσε στα χέρια ενός παιδόφιλου.

Με μια κουβέντα : Την λατρεύω!

Γενικά : Το 1991 ο Frank Miller έγραψε το πρώτο τεύχος της περιχυμένης σειράς κόμικ με την ονομασία ¨Sin City¨. Τα κόμικ του Miller είχαν τεράστια επιτυχία και κέρδισαν πάρα πολλά βραβεία, έτσι το 2005 βγήκε η ταινία σκηνοθετημένοι από τον ίδιο τον Miller, αλλά και με την βοήθεια του Robert Rodriguez και του Tarantino που έκανε απλά μια quest σκηνοθεσία. Η ταινία είναι εξαιρετική, γυρίστηκε σχεδόν εξολοκλήρου σε στούντιο με πράσινους τοίχους που αργότερα επεξεργάστηκαν ψηφιακά, ώστε να προστεθούν όλοι οι χώροι που διαδραματίζονται οι ιστορίες. Έτσι ότι βλέπεις, όπως: λιμάνια, σπίτια, φυλακές, δέντρα, αμάξια, είναι όλα ψεύτικα! Έκτος από όλους τους χώρους που έχουν προστεθεί ψηφιακά, βλέπουμε και μια πιο νουάρ προσέγγιση, καθώς όλη η ταινία είναι ασπρόμαυρη θυμίζοντας ελαφρώς τις γκανγκστερικές ταινίες του 50΄ και τα μόνα χρώματα που βλέπεις είναι ίσως έναν ξανθό μαλλί, ένα γαλάζιο μάτι ή ένα κόκκινο All Stars! Το σενάριο είναι πολύ κοντά στις ιστορίες των κόμικ, τυπικά δεν έχει αλλάξει τίποτα, μόνο ίσως να έχουν προστεθεί μερικοί διάλογοι για να μεγαλώσει η ταινία. Το έργο βέβαια δεν είχε και πολύ μεγάλη ανάγκη για να ανατηχθεί, καθώς μέσα στην ταινία υπάρχουν τέσσερις που τυπικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους έκτος από το γεγονός ότι όλες εξελίσσονται στην Sin City και στις γύρω περιοχές. Βέβαια πέρα από την έξυπνη σκηνοθεσία, τους macho διαλόγους και τις γυναίκες που περιδιάβαιναν τους δρόμους φορώντας –όχι πάντα- τα απαραίτητα, έχουμε ένα πάρα πολύ δυνατό καστ ηθοποιών. Από πού να πρωταρχίσω, ο Benicio Del Toro αν και έκανε έναν μεθύσω αστυνομικό κατάφερε να γίνει ίσως ο πιο κωμικός ρόλος σε όλη την ταινία (όχι ότι λέει ανέκδοτα, απλά έχει λίγη πλακά από κάποιο σημείο και μετά). Ο Mickey Rourke πραγματικά με εξέπληξε, είχε αυτό το badass στιλάκι, τον έκαναν να μοιάζει και με ντουλάπα και ήταν πραγματικά αγνώριστος. Λίγο αργότερα στην ιστορία σκάει μύτη ο Bruce Willis σε έναν όχι και τόσο διαφορετικό ρόλο, από αυτούς που τον έχουμε συνηθίσει, για άλλη μια φόρα κάνει τον μπάτσο που προσπαθεί να προστατέψει ένα κοριτσάκι που μεγαλώνει και γίνεται μια καυτή γυναίκα και πια άλλη θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο πέραν της Jessica Alba; Τέλος, βλέπουμε τον
Clive Owen ο οποίος για χιλιοστή φορά προσπαθεί να μας αποδείξει ότι είναι και πολύ άντρας και μπορεί να έχει όποια γκόμενα θέλει ενώ ταυτόχρονα σώζει τον κόσμο. Α! στην ταινία παίζει και ο Elijah Wood σε έναν ρόλο κλειδί, αλλά δεν βγάζει άχνα σε όλη την ταινία γι’ αυτό και δεν τον σχολιάζω περαιτέρω. Κλείνοντας, η ταινία μου αρέσει πάρα πολύ, είμαι σίγουρος ότι θα σου αρέσει και εσένα, έχει ωραία και ιδιαίτερη σκηνοθεσία, πολλούς γνωστούς ηθοποιούς, ενδιαφέρον soundtrack και σκοτεινό αέρα.

Η Ατάκα : Manute: «Η ανακωχή της Sin City θα σπάσει. Θα υπάρξουν συλλήψεις, θα υπάρξουν θάνατοι. Τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει αυτό.»

Ποιον θα έπαιζα : Μου άρεσε ο ρόλος του Hartigan, τον οποίο ενσάρκωσε ο Bruce Willis.

Αγαπημένη σκηνή : Μου άρεσε ολόκληρη η ιστορία του Hartigan και της μικρής Nancy Callahan.

Χειρότερη σκηνή : Δεν έχω.

Δες την : Για την πρωτότυπη και νέο νουάρ σκηνοθεσία και για την πληθώρα των ηθοποιών.

Μην την δεις : Αν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις, αν και δεν ξέρω τι μπορεί να είναι αυτό.

Με ποιον να την δεις : Με φίλους, αλλά και η κοπέλα σου δεν θα πει όχι.

Μην την δεις με : Άτομα που θέλουν ρομαντικές και χαρωπές ταινιούλες.

Wild Orchid

Υπόθεση : Η Emily (Carré Otis) μόλις προσλήφθηκε από έναν δικηγορικό όμιλο και η πρώτη της δουλειά είναι να πάει μέχρι την Βραζιλία και να κλείσει μια μεγάλη μεσιτική προσφορά. Στην εξωτική Βραζιλία γνωρίζει τον εκατομμυριούχο και μυστηριώδη James Wheeler (Mickey Rourke) και ενώ όλοι την προειδοποιούν να μην μπλέξει μαζί του, εκείνη λόγω της αφέλειας και της αθωότητας της το κάνει, με αποτέλεσμα να μπλεχτεί στα δίχτυα ενός μεθυστικού και άκρως ερωτικού παιχνιδιού.

Με μια κουβέντα : Κάτι σαν τις 9 ½ βδομάδες, αλλά με έναν Mickey Rourke που είχε αρπάξει στο σολαριουμ.

Γενικά : Λοιπόν όποιος έχει δει τις 9 ½ βδομάδες θα καταλάβει όταν λέω ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι πάνω κάτω το ίδιο. Τα μόνα πράγματα που αλλάζουν είναι φυσικά το τοπίο, καθώς χαίρεσαι να βλέπεις φοινικόδεντρα και αμμουδιές, ο Mickey Rourke που όπως είπαμε ήταν σαν καμένη μπριζόλα, η συνοδευτική πρωταγωνίστρια Carré Otis και η μουσική, που έγινε πολύ πιο χορευτική σε ρυθμούς σάλσας και ρούμπας! Από εκεί και ύστερα βλέπουμε άλλη μια ταινία που κινείται στους ίδιους ρυθμούς με εκείνους των 9 ½ βδομάδων. Ο Mickey Rourke υποδύεται πάλι έναν μυστηριώδη άντρα που είναι και καλά τρελός γόης και μόλις κοιτά στα μάτια μια κοπέλα εκείνη πέφτει κάτω από το θάμπωμα και αρχίζει να του κάνει ένα σωρό ερωτικά χατίρια. Δίπλα στον μελαμψό γόη βλέπουμε την Carré Otis, για την όποια δεν έχω πολλές πληροφορίες παρά μόνο ότι οι ερωτικές σκηνές που είχε με τον Rourke ήταν αληθινές καθώς ήταν ζευγάρι εκείνη την περίοδο. Σε σύγκριση με την Kim Basinger δεν φτουράει μια, καθώς ο ρόλος την ήθελε πολύ σεμνότυφη και αθώα, αλλά είχε και ένα τραγικά ατίθασο μαλλί που μόνο αν ήταν μούσκεμα έστρωνε καλά. Το σενάριο και σε αυτή την περίπτωση είναι κάτω του μετρίου και δεν λέει πολλά. Από ερωτικές σκηνές έχουμε δυο τρεις που τραβάνε τα βλέμματα, όπως εκείνη με τους μαύρους και τον σωλήνα με το νερό ή την σκηνή στην λιμουζίνα! Αλλά πραγματικά κάθομαι και σκέφτομαι πως πέρα από τις πιπεράτες σκηνές και την πολύ ωραία μουσική η ταινία σαν σύνολο δεν έχει να προσφέρει κάτι σημαντικό, οπότε δεν σε ενθαρρύνω να μπεις στην διαδικασία να ξοδέψεις το βραδύ σου για αυτή.

Η Ατάκα : James Wheeler: «Συγγνώμη. Δεν φταις εσύ εγώ φταίω… δεν είμαι συνηθισμένος στο να με αγγίζουν άλλοι άνθρωποι».

Ποιον θα έπαιζα : Πάλι θα ήθελα να κάνω τον ρόλο του Rourke αλλά στο πιο λευκό του.

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή όπου η Emily σκάει μύτη με εκείνο το μουσκεμένο μαλλί.

Χειρότερη σκηνή : Όχι σκηνή αλλά η γενικότερη αίσθηση ότι η ταινία είναι σαν επανάληψη μια άλλης.

Δες την : Για τις ερωτικές σκηνές, τα τροπικά τόπια της Βραζιλίας και για την εξωτική μουσική!

Μην την δεις : Γιατί το μαύρισμα του Rourke είναι για γέλια.

Με ποιον να την δεις : Την κοπέλα σου.

Μην την δεις με : Τους κολλητούς σου.

Nine 1/2 Weeks

Υπόθεση : Η Elizabeth (Kim Basinger) είναι μια όμορφη και νέα κοπέλα η οποία εργάζεται ως βοηθός σε μια γκαλερί, μια μέρα και κάτω από τυχαίες συναντήσεις γνωρίζει τον John (Mickey Rourke), έναν μυστηριώδη άντρα ο οποίος δείχνει να θέλει πολύ να κατακτήσει την όμορφη Elizabeth. Η σχέση ξεκινάει και είναι τόσο παθιασμένη που αρκετές φορές έφτανε σε παράλογες και ψυχωτικές απαιτήσεις από την πλευρά του John και ενώ η κάθε φυσιολογική γυναίκα θα είχε φύγει, η Elizabeth μένει και βυθίζεται όλο και πιο πολύ στο αρρωστημένο ερωτικό παιχνίδι του συντρόφου της.

Με μια κουβέντα : Προσοχή, προσοχή. Η Kim Basinger χρησιμοποίησε σωσίες της για τις ερωτικές σκηνές, επομένως το κορμί αυτό δεν είναι της Kim!!!

Γενικά : Και μετά από αυτή την καταγγελία μπορώ να συνεχίσω με τον σχολιασμό της ταινίας. Την ταινία την είδα με δυο φίλες μου, η οποίες δήλωσαν πως αν έβρισκαν έναν τέτοιο άντρα και τους έκανε τα ιδία θα είχαν φύγει στα 20 λεπτά της ταινίας, όπου και βλέπουμε τον Mickey Rourke να εγκαταλείπει την καημένη την Kim πάνω σε μια σταματημένη ρόδα ενός Λούνα Παρκ! Που να ήξεραν βέβαια τι περίμενε στην συνέχεια του έργου την συνεσταλμένη Kim όταν ο διατροφικός John της έριξε λεφτά στο πάτωμα και της είπε να συρθεί και να τα πάρει. Βέβαια για να μην αγιοποιήσουμε την Kim, τα ήθελε και τα πάθε, για αυτό και σύρθηκε στα πάτωμα και μάζεψε τα λεφτά σαν μια του δρόμου. Μια από τις χιλιάδες (πραγματικά) παρατηρήσεις της φίλης μου Χριστίνας ήταν τα αυτιά του Rourke τα οποία κατά την αυστηρή της άποψη ήταν κάπως πεταχτά, άλλα καθώς κυλούσε η ταινία όλο και πιο πολύ τον ποθούσε. Την ίδια ώρα, εγώ έκανα την παρατήρηση ότι η Kim με εκείνο το ωραίο κοντό μαλλί θύμιζε ελαφρώς την Μενεγάκη, ελπίζω να συμφωνήσεις μαζί μου. Κατά την διάρκεια του έργου το μονό που βλέπαμε ήταν η Kim, που παρεμπιπτόντως φορούσε τρισάθλια ρούχα, να προσπαθεί βρει την αγάπη υπηρετώντας κυριολεκτικά τον Rourke, ο οποίος πρέπει να είχε πολλά παιδικά τραύματα, γιατί αλλιώς δεν εξηγείτε το σκηνικό με τα λεφτά και το σούρσιμο. Για να μην γίνομαι όμως πολύ επικριτικός θα πρέπει να σου πω ότι στην αρχή τουλάχιστον οι ερωτικές απαιτήσεις του Rourke δεν ήταν και τόσο άσχημες, ειδικά η σκηνή με το παγάκι ήταν το αποκορύφωμα της βραδείας. Αυτό όμως που μας έκανε τρομερή εντύπωση δεν είναι ούτε οι αισθησιακές σκηνές, ούτε τα αυτιά του Rourke, ούτε το τραγικό κόκκινο πουλόβερ της Kim, άλλα η μουσική του έργου. Μου έκανε πραγματικά τεράστια εντύπωση η πληθώρα τον μουσικών κομματιών, να φανταστείς ακούσαμε από Eurythmics το "This City Never Sleeps", από Billie Holiday το "Strange Fruit" και από τον Joe Cocker το κλασσικό και χαραγμένο στην μνήμη μας "You Can Leave Your Hat On". Κλείνοντας να πω ότι η ταινία δεν λέει πολλά από άποψη σεναρίου, άλλα κατά ένα περίεργο τρόπο οι περισσότερες γυναίκες την κατατάσσουν στις πολύ καλές, εγώ πάλι είμαι κάπου στην μέση.

Η Ατάκα : John: «Βλέπω τον εαυτό μου σε σένα» (Η Χριστίνα λιποθύμησε!)

Ποιον θα έπαιζα : Τον John γιατί κατάφερε και με όλες εκείνες τις περίεργες ερωτικές απαιτήσεις του να κάνει την Kim να τρέχει από πίσω του σαν σκυλάκι.

Αγαπημένη σκηνή : Μα φυσικά το αισθησιακό στριπτίζ της Kim.

Χειρότερη σκηνή : Η σκηνή με τα λεφτά και το σούρσιμο, ντροπή Kim!

Δες την : Για την αισθησιακή Kim Basinger, για να δεις πως ήταν νέος και χωρίς πλαστικές επεμβάσεις ο Mickey Rourke και για τις καυτές σκηνές.

Μην την δεις : Για το μέτριο σενάριο.

Με ποιον να την δεις : Με την κοπέλα σου φυσικά, για να πάρετε και καμιά ιδέα.

Μην την δεις με : Τους κολλητούς σου.