People Like Us

Υπόθεση :  Εδώ και πολλά χρόνια ο Sam (Chris Pine) έχει κρατήσει τις αποστάσεις του από τον πατέρα του. Όταν εκείνος πεθαίνει, ο Chris επιστρέφει στο σπίτι για την κηδεία και για να δει αν ο πατέρας του του άφησε στην διαθήκη κάποια λεφτά για αν βγει από το οικονομικό πρόβλημα που έχει στην δουλειά του. Αλλά μαθαίνει ότι ο πατέρας του άφησε τα λεφτά σε κάποιον Josh Davis (Michael Hall D'Addario), που ύστερα από μια μικρή έρευνα ανακαλύπτει ότι είναι ο γιος μιας κοπέλας με το όνομα Frankie (Elizabeth Banks). Ο Sam ανακαλύπτει μετά από λίγο ότι αυτή η κοπέλα είναι αδελφή του, από μια παλιά εξωσυζυγική σχέση του πατέρα του, δεν τις δίνει τα λεφτά αλλά αρχίζει να προσεγγίζει αυτή και το παιδί της για να μάθει πιο πολλά πράγματα για την ζωή τους, χωρίς όμως να τους αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα.

                     

Με μια κουβέντα :  Μια όμορφη και συγκινητική ταινία.

Γενικά : Βασικά δεν ξέρω τι να γράψω για αυτό το έργο, τυπικά ότι και αν πω σίγουρα θα είναι κάτι που το έχεις ξανακούσει για τέτοιου είδους έργα. Το σίγουρο είναι πως η ταινία θεωρείται ένα από τα πιο δυνατά mainstream δράματα του 2012. Πολλοί μάλιστα λένε ότι οι ερμηνείες της Elizabeth Banks και της MichellePfeiffer θα πρέπει να μπουν στο Oscar-adar μας  για τον Οσκαρικό Φεβρουάριο που μας έρχεται, αν και έχουμε ακόμα... Το βασικό μειονέκτημα του έργου είναι λίγο πολύ αναμενόμενο πριν δούμε καν την ταινία και αυτό είναι το κλισέ. Μπορεί η όλη ιστορία ενός τύπου που ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του  είχε κάνει ένα παιδί εκτός γάμου να μας φαίνεται τετριμμένη αλλά έτσι όπως ο σκηνοθέτης Alex Kurtzman μας πλασάρει την υπόθεση, τη κάνει όλο και πιο ιντριγκαδόρικη, καθώς ο Sam (ο ήρωας μας) δεν αποκαλύπτει στην κοπέλα ότι είναι ο αδελφός της. Να μην στα πολυλογώ, τα δύο ετεροθαλή αδέλφια αρχίζουν να κάνουν παρέα, ο Sam γνωρίζει τον ανιψιό του, αντιλαμβάνεται ότι η αδελφή του είναι μια κοπέλα που στο παρελθόν έχει περάσει πολλά και τώρα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της και φτάνουμε στο σημείο να έχουμε την καημένη την κοπελίτσα να ψιλογουστάρει τον Sam χωρίς βέβαια να ξέρει ότι εκείνος είναι αδελφός της. Όμως μην σκιάζεσαι αγαπητέ αναγνώστη, δεν παίζει να δεις τίποτα αιμομικτικό στο έργο, γιατί εκεί που πάει να εκδηλωθεί η κοπελίτσα ο Sam της τα λέει όλα και μετά γίνεται το σώσε. Γιατί, και να το πούμε αυτό, η ταινία είναι κλισέ όπως είπαμε, έχει αυτό το ιντριγκαδόρικο με τα αδέλφια, οκ συμφωνώ, αλλά ξέρεις πως στο τέλος θα τα βρουν και θα ζήσουν όλοι ευτυχισμένοι τρώγοντας τα λεφτά του πεθαμένου πατέρα, που ήταν ανεύθυνος σύζυγος και αδιάφορος γονιός. Αυτά γίνονται πάνω κάτω στο έργο, υπάρχει πολύ συναίσθημα, συγκίνηση και το κλάμα έχει πολλές πιθανότητες να σου βγει, παράλληλα βέβαια υπάρχουν μερικές σκηνές που είναι ανάλαφρες και γλυκές που θα σε δέσουν με τους ήρωες και τα προβλήματα τους, γιατί όπως και να το κάνουμε το σενάριο δεν μας παρουσιάζει τέλειους χαρακτήρες, όλοι τους είναι ¨τυραννισμένοι¨ άνθρωποι με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και αυτή η ιστορία είναι που θα τους φέρει πιο κοντά ώσπου να βρουν την ηρεμία που ψάχνουν. Όπως είπα και πιο πάνω η  Elizabeth Banks, που μέχρι πέρσι δεν ήξερα ποια είναι και φέτος την βλέπω παντού μπροστά μου είναι εξαιρετική στο ρόλο της ανυποψίαστης αδελφής του Sam, ενώ η Michelle Pfeiffer, στο ρόλο της μάνας του Sam, πέταξε από πάνω της φτιασίδια και μαλάματα και μας παρουσίασε ένα πρόσωπο που εγώ τουλάχιστον δεν είχα ξαναδεί από την Michelle. Σίγουρα πολύ δυνατή ερμηνευτικά, φυσική, ταλαιπωρημένη όπως πρέπει άλλωστε για τον ρόλο, με βαθύ συναίσθημα και φορτισμένη ψυχολογία, είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να την βλέπεις σε αυτή την κατάσταση. Στο ρόλο του Sam ο Chris Pine που για μένα ήταν απλά cool χωρίς να χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω, ενώ πρέπει να τονίσουμε ότι στο έργο παίζει και η κουκλάρα Olivia Wilde, αλλά την έφαγε η μαρμάγκα και δεν εμφανίζεται σε πολλές σκηνές. Κλείνοντας το ¨People Like Us¨  είναι μια αρκετά καλή ταινία, με αναμενόμενη αρχή, μέση και τέλος, αλλά είναι κάτι που προσπερνάτε από τις δυνατές ερμηνείες, τους ρεαλιστικούς ήρωες και το καλογραμμένο σενάριο.

Η Ατάκα : Sam: «Άσε με να είμαι ο αδελφός σου».

Ποιον θα έπαιζα :  Τον πρωταγωνιστικό για να δω άραγε τι θα έκανα στην θέση του.

Αγαπημένη σκηνή :  Μου άρεσε πολύ η τελευταία σκηνή όπου τα αδέλφια ανακαλύπτουν κάτι για τον πατέρα που πίστευαν ότι τους είχε παραμελήσει.

Χειρότερη σκηνή : Όπως κατάλαβες σε όλη την ανάρτηση δεν ανέφερα καθόλου τον μικρό Michael Hall D'Addario που έπαιξε τον ρόλο του ανιψιού του Sam. Πέρα του ότι έχει μια εκνευριστική φάτσα, ήταν τόσο μα τόσο μικρομέγαλο που ήταν πραγματικά για σφαλιάρες. Όποτε σε κάθε σκηνή που έπαιζε έψαχνα μέσα στο μυαλό μου τρόπους να τον βγάλω από την άκρη.

Δες την :  Γιατί είναι μια απρόσμενα καλή ταινία και κυρίως ένα καλό δράμα που τόσο καιρό έχουμε να δούμε.

Μην την δεις :  Σιγά μην κάτσεις να δεις δυο αδέλφια, ενώ έχεις την υπόνοια ότι κάτι το ερωτικό πλανάτε στον αέρα.

Με ποιον να την δεις :  Με την μαμά σου.

Μην την δεις με :  Τους κολλητούς σου.

Dark Shadows (2012)

Πρωταγωνιστούν: Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Eva Green, Helena Bonham Carter

Σκηνοθεσία: Tim Burton

Εναλλακτικός τίτλος: "Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις!"

Υπόθεση: Το 1752 οι γονείς του μικρού Barnabas Collins, φεύγουν από το Λίβερπουλ της Αγγλίας όπου ζουν για να πάνε στην, τότε άγνωστη, Αμερική προς αναζήτηση μίας καλύτερης ζωής. Και όντως τα καταφέρνουν περίφημα, δημιουργώντας μία μικρή αυτοκρατορία στον χώρο της αλιείας και φτιάχνοντας σταδιακά μία ολόκληρη πόλη, η οποία παίρνει μάλιστα και το όνομά τους, τιμής ένεκεν, το λεγόμενο Collinwood ενώ οι ίδιοι ζουν στην πολυτελέστατη έπαυλή τους, ονόματι Collinspot. Όλα βαίνουν καλώς και ο μικρός Barnabas μεγαλώνει και μετατρέπεται σε έναν πλούσιο αριστοκράτη, περιζήτητο γαμπρό αλλά και μεγάλο γυναικά! Βρίσκει όμως τον έρωτα της ζωής του στα μάτια της νεαρής Josette αλλά δεν υπολογίζει την ραγισμένη καρδιά της υπηρέτριας-μάγισσας Angelique η οποία, αφού σκοτώνει την αγαπημένη του, τον καταριέται και τον μεταμορφώνει σε βρικόλακα και τον θάβει ζωντανό σε ένα φέρετρο! Μετά από 2 αιώνες σχεδόν, το φέρετρο αυτό ξεθάβεται καταλάθως και ο Barnabas ελευθερώνεται από τον τάφο του αλλά βρίσκεται πλέον σε έναν εντελώς καινούριο, διαφορετικό και άγνωστο γι' αυτόν κόσμο, αυτόν των '70s, ενώ έρχεται αντιμέτωπος και με τα περίεργα και δυσλειτουργικά-εναπομείναντα- συγγενικά του πρόσωπα, τα οποία έχουν χάσει σχεδόν όλη την αμύθητη περιουσία της οικογένειας, διατηρούν την έπαυλη σε άθλια κατάσταση και έχουν χάσει την αίγλη και την επιρροή τους στην, άλλοτε, δική τους πόλη από την μισητή εχθρό τους, την Angie, η οποία μοιάζει σατανικά στην Angelique του παρελθόντος, κι όπως αποδεικνύεται είναι όντως αυτή αφού έχει βαλθεί να καταστρέψει εξ' ολοκλήρου την οικογένεια των Collins...

Για πες, για πες: Το "Dark Shadows" είναι μία κλασσική, ως προς το ύφος, το στυλ και την σκηνοθεσία, ταινία του Tim Burton. "Κλασσική", τουλάχιστον ως προς τις γνωστές εμμονές του στη σκοτεινή και μυστηριώδη ατμόσφαιρα (που προσωπικά, αν με ρωτάτε, αγγίζει τα όρια της Τέχνης η ικανότητα αυτού του ανθρώπου να δημιουργεί τέτοιου είδους καταστάσεις σε όλες τις ταινίες του!), τα γοτθικά στοιχεία και την λατρεία του στα περίεργα και τρομακτικά πλάσματα που πάντοτε όμως, το μόνο που ζητούν είναι να αγαπηθούν, έστω και με το πιο παράξενο και...σουρεαλιστικό τρόπο καθώς και ως προς το κλασσικό πλέον καστ που συνηθίζει να πλαισιώνει τις ταινίες του τα τελευταία χρόνια (8η συνεργασία με το φιλαράκι του, Johnny Depp, 7η με την "κυρά" του, Helena Bonham Carter και 5η με τον Christopher Lee, που κάνει ένα σύντομο πέρασμα από την ταινία). Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, ναι, έχουμε μία κλασσικού Burtonικού ύφους ταινία...Εκεί όμως που, δυστυχώς, χάνει η ταινία είναι ότι δεν καταφέρνει να δημιουργήσει και την "κλασσική" μαγεία των προηγούμενων, ανάλογων, ταινιών που μας έχει χαρίσει ο σκηνοθέτης και να μας μυήσει στον συναρπαστικό κόσμο των περίεργων και μαγευτικών πλασμάτων του! Ναι μεν δηλ. το "περιτύλιγμα" είναι γνωστό, πετυχημένο και αγαπημένο αλλά το "δωράκι" που κρύβει τελικά, παραπέμπει μεν στην αίγλη των περασμένων μεγαλείων αλλά οριακά καταφέρνει να την αγγίξει! Χιλιοφορεμένο στόρι (ειδικά με τους βρικόλακες τελευταία έχουμε μπουχτίσει!!!), πολλοί και άχρηστοι χαρακτήρες μαζεμένοι που, στην τελική, δεν μας λένε και τίποτα ούτε και επηρεάζουν δραματικά την υπόθεση της ταινίας! Τα πρωταγωνιστικά ονόματα της ταινίας δε, νιώθεις ότι δεν κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που συνηθίζουν να κάνουν και στις υπόλοιπες ταινίες του Burton! Ο Depp βεβιάζει τις καταστάσεις και τους θεατές με την χιλιοπαιγμένη υποκριτική πατέντα που επινόησε στους "Πειρατές της Καραϊβικής", επιμένοντας στις γελοίες γκριμάτσες και χειρονομίες που, μπορεί ως "Jack Sparrow" να ήταν πετυχημένες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τις υιοθετήσει σε κάθε του ταινία προκειμένου να προκαλέσει γέλιο στους θεατές! Η Helena Bonham Carter είναι μία κλασσική καρικατούρα μίας νευρασθενικής ηρωίδας-τι πρωτότυπο ε;;- ενώ η Pfeiffer μοιάζει να μην έχει πολύ-καταλάβει σε τι ταινία παίζει! (βέβαια, δεν την αδικώ, γιατί δεν είναι και πολύ ξεκάθαρο γενικά αυτό, αφού έχει λίγο απ'όλα μέσα: μαύρη κωμωδία, θρίλερ, ρομάντζο, έρωτα κτλ. κτλ αλλά όλα σε μικρές δόσεις και ανακατεμένα μεταξύ τους σαν αχταρμάς, με αποτέλεσμα να μην αποκτά μία τελική ταυτότητα η ταινία!). Αυτές που κάνουν την διαφορά είναι η "κακιά" της υπόθεσης, η Eva Green και η έφηβη κόρη της Pfeiffer, η οποία μάλιστα περνάει και μία κρίση...σεξουαλικής χειραφέτησης (γνωστό φαινόμενο για την εποχή των '70s) και αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα σημεία στην ταινία που προκαλεί γέλιο, ειδικότερα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται μεταξύ τους βρικόλακας και ξέφρενη έφηβη! Κατά τ'άλλα όμως, σε τίποτα δεν φτάνει τις προσδοκίες των, φανατικών και μη, οπαδών του Burton ο οποίος, καλά το πάει στην αρχή αλλά δυστυχώς, από ένα σημείο και μετά, το χάνει με τα άνοστα αστεία, την υπερβολική σοβαροφάνεια και το αμήχανο και φορτωμένο με υπερβολές, φινάλε! Με λίγα λόγια, κλασσική, ως προς την όψη, ταινία του Burton αλλά αποτυχημένη, ως προς την τέρψη και συναισθηματική κάλυψη του θεατή!

Με αρέσει: Πέρα από το κλασσικό σκηνοθετικό μοτίβο-με τα γοτθικά, σκοτεινά, και μυστηριώδη σκηνικά και στοιχεία- βρήκα άκρως πετυχημένη την χημεία του...αιωνίως (κυριολεκτικά όμως!) μισητού ζεύγους Depp-Green αλλά και, όπως ήδη ανέφερα, την μικρή Carolyn που υποδυόταν η Cloe Grace Moretz. Στα συν βέβαια, το εκπληκτικό soundrack με μεγάλες ροκ επιτυχίες των '70s.

Δεν με αρέσει: Η απουσία της "μαγείας" που χαρακτηρίζει τις προηγούμενες δουλειές του Burton, η χιλιοειπωμένη υπόθεση και τα άκυρα στοιχεία που κατά καιρούς παρουσιάζονταν μαζί με την έλλειψη πρωτοτυπίας!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Η ταινία αποτελεί ριμέικ της πετυχημένης, ομώνυμης, τηλεοπτικής σειράς των '60s, ιδιαίτερα δημοφιλούς στην Αμερική αλλά σχετικά άγνωστη στην Ευρώπη, της οποίας τόσο ο Burton όσο και ο Depp ήταν φανατικοί οπαδοί!

New Year's Eve (2011)

Πρωταγωνιστούν: Michelle Pfeiffer, Ζac Efron, Robert De Niro, Halle Berry, Jessica Biel, Katherine Heigl, Jon Bon Jovi, Ashton Kutscher, Sarah Jessica Parker, Hilary Swank

Σκηνοθεσία: Garry Marshall

Εναλλακτικός τίτλος: "Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά!!!"

Υπόθεση: Παραμονή Πρωτοχρονιάς στην πλατεία Times Square και όλοι ανυπομονούν να αποχαιρετήσουν το παλιό έτος και να καλωσορίσουν τον καινούριο που θα ρθει! Γιορτινή ατμόσφαιρα, στολίδια, τραγούδια και μανιώδεις προετοιμασίες για το πάρτυ που στήνεται κάθε χρόνο και στο οποίο συμμετέχουν χιλιάδες άνθρωποι! Υπεύθυνη αυτής της γιορτής είναι η Claire που έχει αναλάβει την παραδοσιακή "πτώση της μπάλας", ένα έθιμο που γίνεται κάθε χρόνο την στιγμή της αντίστροφης μέτρησης. Παράλληλα, η Laura είναι η σεφ που έχει αναλάβει το γεύμα που θα παρατεθεί το βράδυ αυτό στην δεξίωση μιας επιτυχημένης δισκογραφικής εταιρείας στην οποία θα παραβρεθεί και ο διάσημος τραγουδιστής Jensen, πρώην φίλος της και ο οποίος θα τραγουδήσει το βράδυ στην πλατεία ενώ φωνητικά πρόκειται να του κάνει η Elise, η οποία όμως εγκλωβίζεται στο ασανσέρ της πολυκατοικίας της με τον Randy που σιχαίνεται την ημέρα της Πρωτοχρονιάς! Σε αντίθεση με τον φίλο του, τον Paul, που λατρεύει τα πάρτυ και που δουλεύει ως κούριερ και που αναλαμβάνει να πραγματοποιήσει μια λίστα ευχών της μεσήλικης και δυστυχισμένης Ingrid, που μόλις παραιτήθηκε από την δουλειά της στην δισκογραφική εταιρεία, ιδιοκτήτης της οποίας είναι ο Sam, που τον προηγούμενο χρόνο, την ίδια ημέρα, είχε γνωρίσει την γυναίκα των ονείρων του με την οποία έδωσαν ραντεβού για την επόμενη Πρωτοχρονιά...Από την άλλη η Kim θέλει να περάσει την Πρωτοχρονιά στο σπίτι της με την έφηβη κόρη της, αν και αυτή θέλει να πάει στην πλατεία με το αγόρι της και στο τέλος το σκάει και αναγκάζεται η Kim να την ψάξει...Ο Stan είναι ένας ετοιμοθάνατος καρκινοπαθής που τελευταία επιθυμία του είναι να παρακολουθήσει την πτώση της μπάλας από την ταράτσα του νοσοκομείου μαζί με την κόρη του, με την οποία δεν έχει σχέσεις τα τελευταία χρόνια και σ'αυτό τον βοηθάει η νοσοκόμα που τον φροντίζει...Και μέσα σε όλα αυτά έχουμε και δύο ετοιμόγεννα ζευγάρια που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιο θα γεννήσει πρώτο, την ώρα της αλλαγής του χρόνου, για να κερδίσουν ένα χρηματικό έπαθλο...

Για πες, για πες: Όχι!!! Καλά είμαι και έχω και πλήρη συναίσθηση του χρόνου! Απλά αυτή η ταινία είχε ξεμείνει μάλλον στην λίστα και είπα: "είμαστε που είμαστε σε γιορτινό κλίμα λόγω Πάσχα, ας γράψουμε και μια ταινία για μια άλλη γιορτή!". Βέβαια, το feeling δεν ήταν το ίδιο με αυτό που, λογικά, θα είχα αν την έβλεπα την σωστή περίοδο, αλλά δεν βαριέσαι!!! Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι τόσο flat, τόσο ρηχή που ούτως ή άλλως δεν σου προκαλεί και πολλά συναισθήματα! Ένα μικρό χαμογελάκι να σκάσεις και πολύ σου είναι!!! Καθόλου μαγεία Χριστουγέννων, θα έλεγα, ότι περιβάλλει την ταινία πέρα από το γιορτινό και στολισμένο τοπίο της πλατείας Times Square, που ομολογουμένως ήταν πανέμορφη, αλλά κατά τ'άλλα, θα μπορούσε άνετα να ήταν μία ταινία καταστάσεων διαφόρων ανθρώπων, εάν και εφόσον δεν όριζε το σενάριο ότι όλα αυτά έπρεπε να διαδραματιστούν την συγκεκριμένη ημέρα! Δηλ. τίποτα το ιδιαίτερο, πέρα από το σκηνικό, δεν θύμιζε Πρωτοχρονιά! Αλλά το μεγαλύτερο πλην της ταινίας ήταν το γεγονός ότι περιελάμβανε τόσες, μα τόσες πολλές διαφορετικές υποθέσεις που εξελίσσονταν μπροστά στα μάτια σου και τόσο γρήγορα και φευγαλέα (διαφορετικά όμως η ταινία θα έπρεπε να διαρκεί...7 ώρες!!!), που δεν προλάβαινε ο θεατής να δεθεί και να ταυτιστεί με τους πρωταγωνιστές, με αποτέλεσμα να μην του προκαλείται κανένα συναίσθημα απέναντι σε αυτό που βλέπει! Δηλ., για να το πω λαϊκιστί, περνάς στο ντούκου αυτό που βλέπεις χωρίς να δίνεις ιδιαίτερη σημασία στο σενάριο!!! Κατά τ' άλλα, αν είσαι ευαίσθητη και ρομαντική ψυχή και τρελαίνεσαι για τα Χριστούγεννα, θα την δεις ευχάριστα αλλά, προσωπικά, θα σου πρότεινα να διάλεγες μία από τις τόσες άλλες που υπάρχουν και σαφώς είναι πολύ καλύτερες από αυτήν! Σαφώς, μην έχεις και ιδιαίτερα μεγάλες προσδοκίες! Μία χολιγουντιανή αμερικανιά που χει μαζέψει ένα σωρό αστέρες είναι στην ουσία!

Με αρέσει: Η Michelle Pfeiffer, που ως άβουλη μεσήλικη έκανε κάτι το διαφορετικό απ'ότι την είχαμε συνηθίσει και με την αφέλειά της και την κακομοιριά της έβγαζε γέλιο, από τις λίγες στιγμές που συμβαίνει αυτό στην ταινία!

Δεν με αρέσει: Αυτός ο De Niro βρε παιδιά, τέτοια ηθοποιάρα με τέτοια τεράστια ιστορία, τι ανάγκη είχε να κάνει αυτή την άθλια αρπαχτή αλλά και πολλές άλλες που συνηθίζει να κάνει τελευταία, ποτέ μου δεν θα το καταλάβω!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Η ταινία θεωρείται σαν ένα είδος συνέχειας της προηγούμενης ταινίας του Marshall, το "Valentine's Day" στο οποίο είχαν πρωταγωνιστήσει ξανά πολλοί από τους ηθοποιούς που συμμετείχαν και σε αυτή την ταινία. Ααα! Και κάτι άλλο, για να μην με πείτε πάλι ξινή, μέσος όρος βαθμολογίας που έδωσαν οι κριτικοί σε αυτήν την ταινία ήταν... 2,6 (!!!) και το κοινό 4,9!!!! Δηλ. είναι γενικό το κακό!!!

DANGEROUS MINDS(1995)

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ:

ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΕΖΟΝΑΥΤΗΣ,

ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ ΤΑ ΒΡΗΚΑ ΣΚΟΥΡΑ!

Παίζουν:Michelle Pfeiffer,

George Dzundza,Courtney V.Vance

Σκηνοθεσία:John N.Smith

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:KOINΩΝΙΚΗ,ΔΡΑΜΑ

Μία πρώην πεζοναύτης διορίζεται ως καθηγήτρια αγγλικών σε ένα σχολείο περιθωριοποιημένων ατόμων.Εκεί αρχικά θα συναντήσει την δυσπιστία και την απογοήτευση των παιδιών σχετικά με τη ζωή και το μέλλον που πρόκειται να έχουν .Με την επιμονή της όμως θα προσπαθήσει να τους αλλάξει γνώμη και να τους κάνει να δουν την αισιόδοξη οπτική της ζωής τους.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ

Αλλή μια ταινία ορόσημο για τα σχολεία!θα ξεχάσει κανείς το τραγουδάκι που ακούγαμε τοοοόσες φορες του coolio ''gangsta 's paradise''??

Βέβαια να σας πω, εγώ δεν θυμόμουν ότι η Michelle ἠταν πρώην πεζοναύτης που βρέθηκε στα σχολεία!

Και εκεί αρχίζει το δράμα της !

Δεν ξέρω τι έκανε ως πεζοναύτης αλλά στην αρχή όπως ίσως θυμάστε τα βρἠκε πολύ σκούρα τα πράγματα!Όλοι την γράφανε στα παλιά τους τα παπούτσια και πήγαιναν για βόλτα στο σχολείο!

Δεν πα να είχες κυλιστεί στις λάσπες michelle ,να είχες φάει τα καψόνια σου και όλα τα σχετικά, εδώ την πάτησες!Είδε κι απόειδε η καημένη ώσπου της ήρθε η φαεινή ιδέα να τους χειριστεί λίγο διαφορετικά χρησιμοποιώντας την hip hop κουλτούρα!και το βρήκε το μυστικό!Όλοι τη λατρέψανε και αρχίσαν να προσπαθούν και παρά τα όσα προβλήματα τους άρχισαν να πιστεύουν πως έχουν στον ήλιο μοίρα!Μόνο ένας δεν έβαλε μυαλό και θυμάστε πως κατέληξε και μετά όλοι βάλαν τα κλάμματα! και η MICHELLE μη αντέχοντας έφυγε κι από το σχολείο!!

Ωραία είσαι κυρία μου, εμ καλά καλά μας κάνεις να ελπιζουμε, μετά σηκώνεσαι και την κοπανάς!όοοχι δεν είναι καθόλου ευγενικό αυτό,κάτσε κι αγωνίσου!!

ANYWAY, ουσιαστικά η ταινία έχει πολύ θετικό μήνυμα και για την εποχή της ήταν και καλή, χωρίς να ναι και κανένα αριστούργημα αλλά παρόλα αυτά νομίζω πως έχει καθιερωθεί σαν classic!!

Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ

ΘΑ ΓΕΛΑΣΩ?(ΓΕΛΙΟ)-0\5

no!

ΘΑ ΚΛΑΨΩ(ΚΛΑΜΑ)-1\5

εχοντας δει την ταινία δεν νομίζω αν την έβλεπες το 95 μπορεί!

ΘΑ ΘΕΛΩ ΚΑΡΔΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ?

(ΑΙΣΘΗΜΑ-SEX)-1\5

δεν ξέρω για σας αλλά ε΄γω πάντα είχα την εντύπωση ότι η michelle τον γούσταρε τον μικρό αλλά χαμένο μαθήτη της!

ΘΑ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ??(ΦΟΒΟΣ-ΒΙΑ)-0\5

όχι

ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ?(ΔΡΑΣΗ-AΓΩΝΙΑ)-3\5

ενδιαφέρουσα οπτική!

ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΩ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ?(ΣΚΕΨΗ)-3\5

κι αν ακόμη η κοινωνία σε ξεγράφει, εσύ να προσπαθείς για το καλύτερο!

ΘΑ ΔΩ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ?(ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ)--0\2

όχι

ΘΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΩ?(SOUNDTRACK)-4\5

και μόνο για το τραγουδάκι ύμνος της τότε εποχής βάζω 4!

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:6,5\10

ΛΟΓΩ ΕΛΛΕΙΨΗΣ TRAILER ΣΚΗΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ!

The Witches of Eastwick

Υπόθεση : Η Alex Medford (Cher), η Jane Spofford (Susan Sarandon) και η Sukie Ridgemont (Michelle Pfeiffer) είναι 3 χωρισμένες φίλες, που νοιώθουν σεξουαλικά αλλά και συναισθηματικά καταπιεσμένες. Μια μέρα και μετά από μια συζήτηση που είχαν σχετικά με τους άντρες του Eastwick, αναλύουν τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ο ¨τέλειος¨ άντρας. Την ιδία στιγμή καταφθάνει στο Eastwick ο μυστηριώδης Daryl Van Horne (Jack Nicholson). Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είναι ξεδιάντροπος, χοντροκομμένος, αγενής και όχι ιδιαίτερα όμορφος, ο Daryl καταφέρνει να δαμάσει τα συναισθήματα των τριών φίλων και να τις ξελογιάσει, παράλληλα εκείνες ανθίζουν συναισθηματικά αλλά και σεξουαλικά, με αποτέλεσμα να είναι ολοκληρωτικά δοσμένες στον μυστηριώδη άντρα. Μετά από τον θάνατο μιας ευυπόληπτης γυναίκας της πόλης, οι 3 γυναίκες αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως ο Daryl τις έχει μαγέψει με τους τρόπους του και αποφασίζουν να αναλάβουν δράση.

Κατηγορία ταινίας : Ακαταλαβίστικο!

Γενικά : Έχω ένα κενό μετά το τέλος της ταινίας και πίστεψε με δεν είναι το στομάχι μου, αυτό δεν είναι ποτέ άδειο.... Τα περισσότερα πράγματα μέσα στην ταινία δεν μας εξηγούνται. Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρετε η λέξη μάγισσα ή οτιδήποτε που θα μπορούσε να προκαλέσει υποψίες. Μια ξαφνική βροχή, μια μικρή διαίσθηση και ένα τυχαίο πέταγμα στον αέρα και μας δημιουργείτε η ιδέα ότι οι 3 πρωταγωνίστριες είναι μάγισσες. Από την άλλη πλευρά ο Daryl Van Horne μας παρουσιάζετε σαν τον άντρα που με κάποιον τρόπο ζητούσαν οι 3 φίλες και τσουπ έσκασε μύτη, μετά βέβαια μας παρουσιαζόταν σαν τον διάβολο, αλλά και για αυτό δεν είμαι σίγουρος. Θέλω λοιπόν να τονίσω ότι το σενάριο είναι ελλιπές και μας αφήνει με ένα τεράστιο κενό και με ένα μεγάλο μπέρδεμα. Οι ερμηνείες είναι τρομερές πραγματικά, από την μια η Cher, που δεν της το είχα, από την άλλη η Sarandon που περνά την φάση της καλόγριας – πουτάνας και για το τέλος η γοητευτική και αφελής Pfeiffer, που είναι σαν να βλέπεις μια ερωτευμένη 17χρόνη. Ο Nicholson κλασσικά απολαυστικός, το μάτι του τρελού σε όλο τους το μεγαλείο. Ενώ λοιπόν αυτή η ταινία θα είχε κάνει τρομερή επιτυχία με τέτοιες ερμηνείες χάνει παρά πολύ από το κουτσό και στραβό σενάριο. Δεν ξέρω τι άλλο να προσθέσω, γιατί δεν κατάλαβα τι γίνετε, όχι επειδή δεν μου κόβει, αλλά επειδή δεν μας δίνονται εξηγήσεις από το σενάριο, ήταν σαν να είχαν φάει σκόροι τις σελίδες και να έλεγαν οι ηθοποιοί τα μισά από όσα έπρεπε.

Ποιον θα έπαιζα : Αν είχα να διαλέξω θα επέλεγα τον ρόλο της Sarandon, από εκεί που ήταν σεμνότυφη με τον κότσο και τον σταυρό, ξαφνικά γίνετε μια σεξουάλα με μια πορτοκαλί αφάνα και κάνει προστυχιές. Πραγματικά απολαυστική!

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή όπου ο Nicholson επισκέπτεται για πρώτη φορά την Sarandon με σκοπό να την ξελογιάσει.

Χειρότερη σκηνή : Όταν ο Nicholson μεταμορφώνετε σε ένα γιγάντιο τέρας και στο τέλος όταν νικάτε από τις 3 γυναίκες, μεταμορφώνετε σε ένα μικρό πράγμα που αδυνατώ να εξηγήσω με τι έμοιαζε και ξαφνικά εξαφανίζετε… Δεν κατάλαβα Χριστό!!!

Δες την : Για τις μαγευτικές ερμηνείες!

Μην την δεις : Γιατί και εγώ που την είδα, δεν κατάλαβα τίποτα απολύτως, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν χάσιμο χρόνου.

Με ποιον να την δεις : Με μια φίλη σου ή μόνος.

Μην την δεις με : Με πολλούς φίλους, γιατί θα βαρεθείτε και στο τέλος δεν θα δείτε την ταινία. Μην σου πω ότι πιο πιθανό είναι να βάλετε άλλη ταινία.

Stardust

Υπόθεση : Σε ένα Βρετανικό χωριό με το όνομα ¨Τοίχος¨ υπάρχει ένας θρύλος που λέει πως όποιος περάσει το τοίχος που προστατεύει το χωριό θα βρεθεί στο βασίλειο του Stormhold, ένα παράλληλο σύμπαν όπου η μαγεία βασιλεύει. Μια μέρα ένα αγόρι με το όνομα Tristan Thorn (Charlie Cox) πέρασε μέσα από το τοίχος για να βρει ένα αστέρι που έπεσε στην γη και να το επιστρέψει στην κοπέλα που αγαπούσε. Προς έκπληξη του, το αστέρι δεν ήταν απλώς μια πέτρα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια κοπέλα, η Yvaine (Claire Danes), η οποία δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένη που έπεσε από τον ουρανό . Σύντομα ο Tristan και η Yvaine θα βρεθούν μπλεγμένοι σε περιπέτειες με έναν άκαρδο πρίγκιπα, που ψάχνει το μενταγιόν που φορά η κοπέλα - αστέρι και με 3 μισητές μάγισσες, που θέλουν να πάρουν την καρδία της Yvaine και να την φάνε με σκοπό να ξαναγινούν νέες. Για να καταφέρουν να γλιτώσουν από τους κινδύνους, ο Tristan και η Yvaine θα πρέπει να μάθουν να συνεργάζονται και να εμπιστευτούν κάποιος απρόσμενους φίλους, ώστε να καταφέρουν να γλιτώσουν από τους κινδύνους του μαγικού βασιλείου.

Κατηγορία ταινίας : Αστέρι μου, στολίδι μου….

Γενικά : Μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία βασισμένη σε ένα παιδικό μυθιστόρημα που γράφτηκε 10 χρόνια πριν, σχετικά πρόσφατα δηλαδή. Το μαγικό στοιχείο, το οποίο είναι και το κιτρικό στοιχείο του Αυγουστιάτικου αφιερώματος μας, είναι διάχυτο σε όλη την ταινία και κυριολεκτικά σε μαγεύει. Η ιστορία έχει πολλές οπτικές γωνιές, βλέπουμε τον φτωχό πλην τίμιο νέο, που αναζήτα ένα αστέρι για να αποδείξει στην ψωνισμένη του χωριού ότι την αγαπάει, βλέπουμε ένα αστέρι – κοπέλα που περνά τα πάνδεινα χωρίς να φταίει σε τίποτα, έχουμε μερικούς πρίγκιπες που όταν δεν αλληλοσκοτώνονται αναζητούν το μενταγιόν που φορά το αστέρι – κοπέλα και φυσικά σε όλα αυτά υπάρχουν και 3 μάγισσες που θέλουν να φάνε την καρδία της κοπέλας και να ξαναγίνουν νέες. Με λίγα λόγια απλά και καθημερινά πράγματα. Η ταινία μπορεί να σου ακούγετε σαν ένα καλό παραμύθι που θα το δουν τα μικρά παιδιά, αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Το έργο είναι τόσο προσεγμένο στην λεπτομέρεια που εξιτάρει τον θεατή και τον κρατά κολλημένο στην θέση του, σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Καταρχήν έχει μια μαγευτική Michelle Pfeiffer στο ρόλο της κάκιας μάγισσας που θέλει να σκοτώσει το αστέρι και να του φάει την καρδία. Είναι πραγματικά πανέμορφη και κάνει την νεαρή Claire Danes να μοιάζει σαν κακή απομίμηση της. Η αποκάλυψη βεβαία και ένα από τα μεγαλύτερα χαρτιά του έργου είναι ο Robert De Niro, που η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμφώνησε να παίξει αυτό το ρόλο. Ο De Niro υποδύεται έναν πειρατή του αέρα, ο οποίος είναι κάτι ανάμεσα σε Σαμπουτζάκη και Τακη Ζαχαρατο που μιμείται την Σαμπουτζάκη, φτερού με λίγα λόγια ο πειρατής. Κατά τα άλλα η ταινία έχει μια πολύ όμορφη πλοκή, και πολύ καλά οπτικά εφέ, έχει την περιπετειούλα, έχει και το ρομάντζο, με λίγα λόγια τα έχει όλα και συμφέρει.

Ποιον θα έπαιζα : Θα πάρω τον ρόλο του αφανή ήρωα που έχουν όλα τα παραμύθια, θα έκανα τον αφηγητή της ιστορίας, που φυσικά τα ξέρει όλα, άλλα δεν λέει τίποτα.

Αγαπημένη σκηνή : Υπάρχει μια που πραγματικά με ενθουσίασε η συνέπια των ανθρώπων που ευθύνονται για το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Σε κάποια φάση του έργου ο ένας από τους επτά πρίγκιπες βρίσκετε στην μπανιέρα του νεκρός με κομμένο λαιμό. Το ενδιαφέρων στην συγκεκριμένη σκηνή είναι, πως αντί για κόκκινο αίμα που θα έτρεχε από το σημείο του κοψίματος, εμείς βλέπουμε γαλάζιο αίμα να βγαίνει, κάτι το οποίο σε ένα μαγικό σύμπαν θα ήταν ρεαλιστικότατο εφόσον οι πρίγκιπες είναι γαλαζοαίματοι!!!

Χειρότερη σκηνή : Είναι δυνατόν να είσαι κοτζάμ μάγισσα, να είσαι σε αναζήτηση ενός αστεριού και την άμαξα σου να την σέρνουν δυο κατσίκες;;; Είναι δυνατόν! Χάθηκαν τα άλογα;

Δες την : Γιατί αν και παραμύθι είναι πολύ προσεγμένο, με ένα πολύ δυνατό καστ ηθοποιών και μια πολύ καλή αφηγηματική γραμμή των γεγονότων.

Μην την δεις : Γιατί βαριέσαι να δεις μια πιο ανάλαφρη ταινία.

Με ποιον να την δεις : Μπορείς να την δεις με την κοπέλα σου, ακόμα μπορείς να την δεις με την αδελφή σου και γενικότερα με όλες της γυναίκες και κοπέλες που σε περιτριγυρίζουν… Μπαγασάκο!!!!

Μην την δεις με : Φίλο σου. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τον λόγο.