The Iron Lady

Υπόθεση : Ηλικιωμένη και εικονικά φυλακισμένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι η Margaret Thatcher (Meryl Streep), η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, θυμάται κομμάτια της ζωής της, καθώς ξεκαθαρίζει τα ρούχα του νεκρού συζύγου της. Ο Denis ήταν πάντα εκεί, στήριγμα της όταν μπήκε στο Βρετανικό κοινοβούλιο και έβαλε υποψηφιότητα για την αρχηγία του συντηρητικού κόμματος, σπάζοντας κάθε φραγμούς στην κυριαρχία του ανδρικού φύλου στην πολιτική της Αγγλίας. Οι αναμνήσεις της περιστρέφονται γύρω στις επιτυχίες και τις αποτυχίες της, ανάμεσα στην δύναμη και την περηφάνια και το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει για να καταφέρει να βάλει την χώρα σε τάξη σύμφωνα με τα δικά της πιστεύω, μένοντας πίστη στον εαυτό της και στην χώρα της.

Με μια κουβέντα : Και αυτό που με θλίβει πραγματικά, γιατί είναι αλήθεια, είναι η δήλωση της Meryl Streep όταν παρέλαβε το τρίτο της Oscar: «Αυτή είναι η τελείται φόρα που με βλέπετε εδώ πάνω»

Γενικά : Και ναι, είναι πολύ πιθανόν να μην την ξαναδούμε εκεί πάνω να κρατά στα χέρια της ένα τέταρτο αγαλματάκι, δεν είναι ότι δεν το θέλουμε εμείς σαν κοινό, είναι που δεν θα το θέλουν οι συγκυρίες, γιατί κακά τα ψέματα μέσα στα τόσα χρονιά που ήταν υποψήφια και έχανε, έχανε από καθαρή αδικία, οπότε τώρα που το πύρε και ησύχασε ο κόσμος καλά σαράντα Meryl! Τέλος πάντων με αγαλματάκια ή χωρίς ένα είναι το σίγουρο: η Meryl είναι η καλύτερη ηθοποιός που περπάτησε ποτέ στην γη και δεν το λέω μόνο εγώ, το λέει όλος ο κόσμος. Περνάμε τώρα στα της ταινίας, η αλήθεια είναι πως πάντα απέφευγα να γράψω για έργα που καταπιάνονται με πολιτικά ζητήματα, ο μοναδικός λόγος που έκανα αυτή την εξαίρεση είναι φυσικά η Meryl, η οποία για άλλη μια φορά μεταμορφώθηκε, βγήκε από το σώμα της και έγινε κάποια άλλη. Δεν είναι μόνο το make up και τα μαλλιά, είναι η στάση του σώματος, είναι η φωνή και η προφορά που αλλάζει, είναι όλες εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες, οι κινήσεις, τα ψευδίσματα, τα βλέμματα, το σούφρωμα των χειλιών που την κάνουν να αλλάζει σε κάθε ρόλο της. Εδώ την βλέπουμε να μεταμορφώνεται στην πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας, που δεν είμαι σίγουρος για το αν πρόσφερε καλό έργο στην θητεία της ή απλά κατάφερε να εξοργίσει τον κόσμο με τα διατάγματα της, για το μόνο όμως που είμαι σίγουρος είναι πως η Meryl κατάφερε να κερδίσει το προσωπικό της στοίχημα, να γίνει η Margaret Thatcher. Στο έργο βλέπουμε την ηλικιωμένη πλέον και με μια ελαφριά άνοια Thatcher να μένει κλεισμένη σε ένα σπίτι, συγκατοικώντας με το φάντασμα του νεκρού συζύγου της και να αναβιώνει τις μεγαλύτερες στιγμές της ζωής της. Βλέπουμε την γνωριμία με τον σύζυγο της, την εισχώρηση της στο κοινοβούλιο, την υποψηφιότητα της για την πρωθυπουργία, την νίκη της και την παραμονή της στην θέση για 10 χρόνια, την κρίση στα νησιά Φόκλαντ και άλλες καταστάσεις των οποίων η αντιμετώπιση τους, από την πλευρά της, της προσέδωσαν την επονομασία: Η Σιδηρά Κυρία. Ερμηνευτικά δεν έχω να πω κάτι για την Meryl έχεις βαρεθεί να με ακούς, οπότε τα λόγια είναι πλέον περιττά. Στον ρόλο του συζύγου της βλέπουμε τον αγαπητό Jim Broadbent ο οποίος στέκεται επάξια στην θέση του χωρίς να υπερκαλύπτεται από την Meryl. Κλείνοντας θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα, η ταινία σαν ταινία δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, το σενάριο και η σκηνοθεσία δεν προσφέρουν κάτι άξιο προς συζήτηση, έτσι μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η φήμη του έργου οφείλεται μόνο και μόνο στην Meryl, από εκεί και ύστερα το αν θα σου αρέσει η ταινία είναι καθαρά θέμα κινηματογραφικού γούστου.

Η Ατάκα : Margaret Thatcher : «Με όλο τον σεβασμό κύριε, πολεμάω κάθε μέρα της ζωής μου και πολλοί άντρες με υποτίμησαν στο παρελθόν. Αυτή η φουρνιά φαίνεται να κάνει το ίδιο, αλλά θα αναθεματίσουν την μέρα».

Ποιον θα έπαιζα : Τον σύζυγο της Thatcher τον Denis, απλά και μόνο για να είμαι δίπλα στην Meryl.

Αγαπημένη σκηνή : Η έξοδος της Thatcher από την πρωθυπουργική οικία.

Χειρότερη σκηνή : Με ενόχλησε που υπήρχαν πολλές σκηνές της Thatcher σε νεαρή ηλικία και αυτό γιατί σε αυτές τις σκηνές την Thatcher δεν την έπαιζε η Meryl

Δες την : Για να δεις πως κερδίζονται τα Oscar.

Μην την δεις : Αν έχεις μπουχτίσει με τα πολιτικά της χώρα σου και δεν αντέχεις να μάθεις και τα πολιτικά των άλλων.

Με ποιον να την δεις : Με φαν τις Meryl

Μην την δεις με : Πολιτικάντηδες, γιατί θα αρχίσουν τα δικά τους.

DOUBT (2008)

ΤΙΤΛΟΣ: Doubt
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: John Patrick Shanley
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: "...Αμφιβολίες το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές!"

Υπόθεση: Σε ένα καθολικό σχολείο η αυστηρή και συντηρητική ηγουμένη (Meryl Streep) πληροφορείται από την δασκάλα, επίσης καλόγρια, (Amy Adams) οτι ο νέος και δημοφιλής ιερέας (Philip Seymour Hoffman) με τις προχωρημένες απόψεις, ίσως να έχει αποπλανήσει έναν 12χρονο έγχρωμο μαθητή του σχολείου. Αμέσως αυτή αποφασίζει να τον κυνηγήσει και να του εναντιωθεί προκειμένου να καταφέρει να τον διώξει. Αλλά επιλέγει να το κάνει χωρίς να έχει απτές αποδείξεις για αυτές τις κατηγορίες και έτσι πλανάται μια αμφιβολία γύρω από αυτήν την υπόθεση...

Για πες, για πες: Νομίζω οτι ο τίτλος της ταινίας είναι προφητικός και άκρως πετυχημένος! Γιατί όντως στο τέλος, το μόνο σίγουρο είναι οτι σου μένει μια αμφιβολία: είτε για το αν κατάλαβες ή οχι το νόημα της ταινίας αλλά και αν τελικά η "κατηγορία" που προσάπτεται στον ιερέα είναι βάσιμη ή μη! Και μάλλον αυτό ήθελε να περάσει και ο σκηνοθέτης αλλά και συγγραφέας του έργου, που αποτελεί μάλιστα και την μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του ιδίου, στον κινηματογράφο. Έτσι αφήνει σε μας τους θεατές να αποφασίσουν για την τελική "ετυμηγορία" αλλά δημιουργώντας μας παράλληλα μέσα από την πλοκή του έργου μια σχετική αμφιβολία για το ποιά είναι τελικά η αλήθεια στην ιστορία αυτή. Σίγουρα σε προβληματίζει αλλά αυτό μπορεί να είναι και επικίνδυνο γιατί μπορεί να παρεξηγηθεί από κάποιους θεατές και να θεωρήσουν οτι απλά δεν κατάλαβαν αυτό που έβλεπαν επί 1 ώρα και 40' λεπτά... Σου δημιουργεί μια περιέργεια για το ποιά είναι η αλήθεια τελικά αλλά σε "ξενίζει" λίγο και με το απότομο τέλος που δεν σου δίνει μια οριστική απάντηση. Αυτό όμως που δεν μπορείς με τίποτα να αμφισβητήσεις είναι οι εξαιρετικές ερμηνείες ΟΛΩΝ των ηθοποιών: από τους κομπάρσους μέχρι και τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές. H Meryl καταφέρνει να μεταμορφωθεί σε μια στρίγκλα, ξινή και συντηρητική καλόγρια που, από την αγνώριστη εμφάνισή της μέχρι και τις εκφράσεις που παίρνει, ακόμη και το ξερό και κοφτό "Yes" που λέει, το κάνει με τέτοιο τρόπο που θέλεις να την χαστουκίσεις! Τόσο πειστική είναι!!! Πολύ καλός και ο Hoffman αλλά αυτή που με εξέπληξε ευχάριστα ήταν η νεαρή Adams: τόσο καλή στον ρόλο της αθώας και καλοκάγαθης καλόγριας που ήθελες να την πάρεις αγκαλιά και να την αφήσεις να κλάψει στον ώμο σου!

Με αρέσει: Αυτή η ... εξωπραγματική ικανότητα που έχει αυτή η γυναίκα να μεταλλάσσεται στους ρόλους της! Πριν την βλέπεις να υποδύεται μια 50χρονη χωρισμένη που ερωτοτροπεί με δυο άντρες ταυτόχρονα και μετά, με τόση άνεση και φυσικότητα, να υποδύεται την αυστηρή και σκληρή καλόγρια! Απίστευτη είναι η γυναίκα!!!

Δεν με αρέσει: Που τελείωσε η ταινία και μας άφησε με την αμφιβολία...Αλλά από την άλλη, να μου πεις, αυτό δεν πρέπει να κάνουν οι αμφιβολίες;

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Όπως είχε κάνει και όταν πρωτοβγήκε το θεατρικό του έργο, έτσι και τώρα στην ταινία, ο βραβευμένος με Pullitzer συγγραφέας του, John Patrick Sanley αποκάλυψε αν τελικά ο ιερέας είναι ή όχι αθώος, μόνο στον ηθοποιό που υποδύθηκε αυτόν τον ρόλο... Οι υπόλοιποι θα μείνουμε με την αμφιβολία....



Doubt - Trailer by hawkbcn

IT'S COMPLICATED (2009)

ΤΙΤΛΟΣ: It's ComplicatedΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Meryl Streep, Alec Baldwin, Steve Martin ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Nancy Meyers ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: "...Και οι 50άρες έχουν δικαίωμα στον έρωτα!"

Υπόθεση: Η Jane (Meryl Streep) είναι μια 50χρονη γυναίκα με τρια παιδιά που εδώ και μια δεκαετία είναι χωρισμένη με τον πρώην σύζυγό της μιας και αυτός παντρεύτηκε μια κατά πολλά χρόνια μικρότερή του. Με την ευκαιρία της αποφοίτησης του μικρού τους γιού ξαναέρχονται κοντά και μετά από ένα τρελό μεθύσι...τα ξαναφτιάχνουν! Παράλληλα όμως, η Jane γνωρίσει τον αρχιτέκτονα Adam (Steve Martin) ο οποίος έχει αναλάβει τη διαμόρφωση της κουζίνας της και σταδιακά αρχίζει να την ερωτεύεται. Έτσι η Jane μπαίνει σε ένα μεγάλο δίλημμα: ποιον να διαλέξει: τον πρώην σύζυγο που γνωρίζει τόσα χρόνια ή τον γλυκό και τρυφερό Adam; Όπως και να το κάνουμε...το πράγμα είναι μπερδεμένο!!!
Για πες, για πες: Η ταινία αυτή ξεκίνησε με καλούς οιωνούς! Αν εξαιρέσεις βέβαια τα κλασσικά κλισέ αυτών των γλυκανάλατων ταινιών, έδειχνε οτι παρακολουθείται ευχάριστα! Και ως τα μισά της ταινίας, μέχρι εκεί δηλ. που δεν τους είχαν αντιληφθεί και ακόμη κρυβόντουσαν και δεν είχαν ξεκαθαρίσει και οι ίδιοι τους αν θέλουν να συνεχίσουν αυτόν τον "παράνομο" δεσμό, όλα πήγαιναν καλά! Και γέλιο βγάζανε και υπήρχε ένα κάποιο ενδιαφέρον αλλά και περιέργεια για την εξέλιξη της ιστορίας. Όμως, από τη μέση και μετά έκανε "κοιλιά" και ένιωθες οτι αυτό που έβλεπες φτιάχτηκε μόνο και μόνο για να γεμίσουν τα λεπτά και να βγει η ταινία! Βάλτωσαν λίγο και οι ερμηνείες (μιας και όσα κλισέ μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στο σενάριο είχαν χρησιμοποιηθεί ήδη και έτσι ξέμειναν από...έμπνευση!), το τέλος ήταν όντως μπερδεμένο, τουλάχιστον ως προς τον τρόπο που παρουσιάστηκε (λίγο απότομο να το πω, λίγο..."αντε να το τελειώσουμε έτσι, να τελειώνουμε") αλλά σε γενικές γραμμές είχε και αρκετές καλές στιγμές, έβγαζε γέλιο σε αρκετά σημεία αλλά ένιωσα ότι, τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιάστηκε στο μεγαλύτερο μέρος της η ταινία, δεν υπήρχε και πολύ μπέρδεμα στην υπόθεση αφού την περισσότερη ώρα η πρωταγωνίστρια ήταν με τον πρώην και όλα έδειχναν οτι με αυτόν θα καταλήξει. Εεε, μετά πετάξανε μέσα και τον Martin σαν ξεκάρφωτο, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν τον τίτλο!
Με αρέσει: Αυτό το αίσθημα της αγαπημένης οικογένειας, της δεμένης, αυτής μωρέ που έχει βγεί από διαφήμιση για βούτυρο! Τι ωραία να ήταν τόσο εύκολο όπως το παρουσιάζουν οι Αμερικανοί στις ταινίες τους! Αλλά να μου πεις, με τέτοιες σπιταρώνες που έχουν πως να μην είναι ευτυχισμένοι; Επίσης, μου άρεσε: 1ον που παρουσίασε με ευχάριστο τρόπο οτι μπορούν να φλερτάρουν και να ερωτοτροπούν και οι 50άρηδες και 2ον που είδα, ίσως για πρώτη φορά κιόλας, την Meryl Streep να ερωτοτροπεί! Μπράβο Meryl! Μπεμπέδιασες και ξεσάλωσες βλέπω!
Δεν με αρέσει: Που ο ρόλος του Steve Martin ήταν σχετικά μικρός,αδιάφορος και αφανής! Ποιος ο λόγος τότε που τον βάλανε να παίξει;
Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Πρόσφατα ο Alec Baldwin ανακοίνωσε οτι θα σταματήσει την υποκριτική του καριέρα το 2012 και φήμες λένε οτι σκοπεύει να ασχοληθεί με την πολιτική. Εμπρός στα χνάρια που χάραξε ο Arnold!

THE HOURS (2002)

ΤΙΤΛΟΣ: The Hours

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Meryl Streep, Nicole Kidman, Julianne Moore

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Stephen Daldry

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: "Να αυτοκτονήσω τώρα ή μετά;"

Υπόθεση: Η ταινία περιγράφει το πώς, τρεις γενιές γυναικών σε διαφορετική εποχή, έχουν επηρεαστεί από το βιβλίο της Virginia Wolf "Mrs. Dalloway". Η πρώτη είναι η ίδια η συγγραφέας του βιβλίου (Nicole Kidman) η οποία αντιμετωπίζει διάφορα ψυχολογικά προβλήματα και έχει απομακρυνθεί (έπειτα και από την προτροπή των γιατρών) στην εξοχή,μακριά από την πόλη του Λονδίνου, μαζί με τον σύζυγό της αλλά σύντομα νιώθει απογοητευμένη και μπερδεμένη και παλεύει μέσα της με αυτά τα συναισθήματά της. Από την άλλη, η Laura Brown (Julianne Moore) είναι μια μητέρα της δεκαετίας του '50 που φοβάται ότι δεν έχει πετύχει στον γάμο της και ότι δεν είναι καλή μητέρα. Διαβάζοντας το βιβλίο "Mrs. Dalloway" παλεύει μέσα της με το γεγονός αν πρέπει ή όχι να φύγει ή να συνεχίσει την μίζερη ζωή με τον άντρα της και την οικογένειά της. Η Clarissa (Meryl Streep) από την άλλη, είναι μια σύγχρονη γυναίκα, ομοφυλόφιλη που ετοιμάζει ένα πάρτι για τον πολύ καλό της φίλο και ποιητή ο οποίος όμως πεθαίνει από AIDS, κάτι που την έχει συγκλονίσει μιας και συνειδητοποιεί ότι τρέφει συναισθήματα γι'αυτόν και βρίσκεται σε δίλημμα. Και οι τρεις γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με το δίλημμα της αυτοκτονίας και αναρωτιούνται αν είναι καλύτερα να ζεις την ζωή σου για την δική σου ευτυχία ή για αυτή των άλλων.

Για πες, για πες: Από όλα αυτά που έγραψα παραπάνω στην υπόθεση....εεε εγώ δεν είχα καταλάβει ούτε τα μισά! Να ναι καλά το IMDB που με διαφώτισε λιγάκι γιατί αλλιώς.... Δηλ. πάνω-κάτω και γω αυτό το συμπέρασμα΄έβγαλα: ότι δηλ. είναι 3 σαλταρισμένες και απογοητευμένες από την ζωή τους και διαβάζουν το ίδιο βιβλίο σκεπτόμενες αν θα πρέπει να αυτοκτονήσουν ή, έστω, να αλλάξουν την ζωή τους με κάποιο τρόπο! Αλλά να σας πω την αλήθεια, δεν πολυκατάλαβα γιατί μπλέξαν στην ιστορία και την δόλια την Virginia Wolf! Και να μην γινόταν κάποια αναφορά σ'αυτήν δεν θα χανόταν και ο κόσμος! Δηλ. με λίγα λόγια, δεν έγινε και απόλυτα σαφές ο τρόπος με τον οποίο συνδέονταν οι τρεις ιστορίες που θα μπορούσαν κάλλιστα να ήταν αυτοτελείς ή τουλάχιστον δεν ήταν και τόσο επαρκής ως "σύνδεσμος" το βιβλίο "Mrs. Dalloway". Όσο για τις ηθοποιούς, πολύ καλές (αν και ξέρω πως θα σας συγχύσω τώρα μιας και υποτίθεται ότι γράφω για αυτή την ταινία εξαιτίας της Meryl) αλλά νιώθω ότι οι άλλες δύο σαν να επισκίασαν λιγάκι το κορίτσι μας! Η', για να το θέσω πιο κομψά, μάλλον ο ρόλος της Meryl δεν ήταν τόσο δυνατός όσο των άλλων δυο! Όσο για την Nicole, το Όσκαρ δεν το πήρε για την ερμηνεία ή για την μύτη...το πήρε γιατί ήταν ίσως η μοναδική φορά που έπαιξε σαν ανθρώπινο ον με συναισθήματα και όχι ως παγοκολώνα!!! Ουφ!! Τα πα και ξεθύμανα!!!

Με αρέσει: Που, αν και πρόκειται για τρεις ιστορίες αλληλένδετες και συνδεδεμένες μεταξύ τους, μπορούσες να τις παρακολουθήσεις και ως αυτούσιες. Επίσης, η μουσική και η εναλλαγή των εποχών έδινε μία ατμοσφαιρική νότα στην πλοκή της ταινίας.

Δεν με αρέσει: Που, αν και πρόκειται για τρεις ιστορίες αλληλένδετες και συνδεδεμένες μεταξύ τους, μπορούσες να τις παρακολουθήσεις και ως αυτούσιες... Sorry guys...

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: "The Hours": έτσι ήταν ο αρχικός τίτλος που είχε δώσει η Virginia Wolf στο βιβλίο της που μετέπειτα ονόμασε "Mrs. Dalloway".

PRIME(2005)

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ:

Ο ΕΡΩΣ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑ!

Παίζουν:Uma Thurman,Meryl Streep,Bryan Greenberg

Σκηνοθεσία:Ben Younger

Η Rafi (Uma Thurman)είναι μια δυναμική και επιτυχημένη γυναίκα που μόλις έχει βγει από ένα άσχημο διαζύγιο!Έντελώς αναπάντεχα ο έρωτας θα της χτυπήσει ξαφνικά την πόρτα!

Μόνο που το χτύπημα είναι διπλό!Και μικρότερος της, και γιος της ψυχοθεραπεύτριας της!!!!!!

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ

Αυτό το σενάριο θα έπρεπε να γίνει ελληνική ταινία!Νομίζω θα βγάζαμε ακόμη περισσότερο γέλιο με τα ενδοπάτρια ''χάλια'' μας!Διότι φαντάσου τώρα την ελληνίδα μάνα να μαθαίνει ότι ο γιος της που είναι ακόμη ''μπουμπουκάκι'' 23 ετών τα έχει με μια ''σιτεμένη'' 37 χρονη που ειναι και... χωρισμένη!Και καπάκι αυτή με ένα σωρό ψυχολογικά είναι και ασθενής της, διότι η μητέρα έχει και ωραιο επάγγελμα, αυτό της ψυχοθεραπεύτριας!

Οχι δηλαδή πείτε μου στην Ελλάδα, (οκ και αλλού ίσως έτσι το έπαιρναν . αλλά εδώ κάτι παραπάνω)δεν θα της ερχόταν της γυναίκας το ψυχαναλυτικό της ντιβάνι στο κεφάλι?Οκ,θα άκουγε πολλά κάθε μέρα, θα το έπαιζε και προχωρημένη αλλά όσο αφορά το παιδί της πως θα αντιδρούσε οεο????Νομίζω θα είχε μεγάλη πλάκα!

ANYWAY,και στην ταινία περίπου έχουμε τις ίδιες αντιδράσεις αλλά πιο light,πιο elegant και funny ρε παιδί μου!

Η Meryl στο ρόλο της μάνας ,καθαρή επαγγελματίας , προσπαθεί να κάνει τη δουλειά της και να πεισει την κουκλάρα Uma,- αυτό μπορούμε να το ομολογήσουμε,- πως πρέπει να συνεχίσει τη ζωή της, να βγει και ένα ραντεβουδάκι να ξεσκάσει!

Πρόσεχε τι εύχεσαι όμως λέει ένα ρητό, και τσουπ ο έρωτας χτυπάει την πόρτα και δεν τον νοιάζει και τίποτα!μήτε αν είσαι πρωθυπουργός μήτε 20 ή 30 και πάει λέγοντας ,όπου αντέχει ο καθένας!

Εγώ να σας πω, δεν εχω θέμα, καλά κάνανε τα παιδιά γιατί σε όλη την ταινία τα περνούσαν ωραία και κολλούσαν πολύ μαζί!Οι διάλογοι τους είχαν συνεχή ροή,ενδιαφέρον και κυλούσαν όλα μα όλα τόσο άνετα!

Οσο για τη Meryl αν και έναν ντουβρουτζά τον επαθε νομίζω, ήταν πολύ μετρημένη και ψύχραιμη , εύγε!

Πάρα πολύ ευχάριστη ταινία όποιος δεν την είδε να τη δει , ανάλαφρη που τη βλέπεις και την ξαναβλέπεις άνετα!!!!!

Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ

ΘΑ ΓΕΛΑΣΩ?-3\5
αρκετά νομίζω!

ΘΑ ΚΛΑΨΩ?-0\5
όχι μωρέ!

ΘΑ ΘΕΛΩ ΚΑΡΔΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ?(ΑΙΣΘΗΜΑ-SEX)-4\5
τα λόγια είναι περιττά!

ΘΑ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ?(ΦΟΒΟΣ-ΒΙΑ)-0\5 μπα....πολύ ψυχραιμία!που είναι η ελληνιδα μάνα να τραβήξει κανά μαλλί, να πάθει κανενα καρδιακό!!!!

ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΩ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ?(ΣΚΕΨΗ)-5\5
ο έρως χρόνια δεν κοιτά τέλος!(σε λογικά πλάισια βέβαια!όχι 90 με 20 ας πούμε!)

ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ?(ΔΡΑΣΗ-ΑΓΩΝΙΑ)-4\5
και γελάς,και όλα τα καλά!

ΘΑ ΔΩ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ?(ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ)-0\5
μπα...

ΘΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΩ?(SOUNDTRACK)-2\5 συμπαθητικό!

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ-7\10

FALLING IN LOVE(1984)

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ:

ΑΠΟ ΔΩ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΚΙ ΑΠΟ ΔΩ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΜΟΥ!

Παίζουν:Robert De Niro,Meryl Streep

Σκηνοθεσία:Ulu Grosbard

Στις γιορτές των Χριστουγέννων οι μοίρες 2 άγνωστων ανθρώπων θα διασταυρωθούν και οι ζωές τους θα αλλάξουν για πάντα!

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ

Τώρα κινδυνεύω ίσως να χαρακτηριστώ αντιρομαντική(πρωτότυπο! Θα πουν κάποιοι!) αλλά εμένα αυτή η ταινία με ξενέρωσε σε γενικές γραμμές και ειδικά αυτή η απαίσια χαζορομαντζάδα- μουσική που μου τρυπούσε τα αυτιά(καλύτερα όταν την δείτε να βάλετε mute, ειλικρινά!)

Στην αρχή καθως ξεκίνησε η ταινία, την έβλεπα με μια συμπάθεια, γιατί ο τρόπος γνωριμίας των 2 πρωταγωνιστών μου θύμισε-τώρα αντιφάσκω λίγο-την καρά ρομαντική ταινία serendipity, που τυχαίνει να 'ναι από τις αγαπημένες μου,μη με ρωτάς γιατί!

Αnyway από κει και πέρα αρχίζει η κοιλιά!Για 30 και κάτι λεπτά, τίποτα σχεδόν δεν εξελίσσεται και το μόνο που βλέπουμε είναι τους 2 τους να μπαινοβγαίνουν σε ένα ρημάδι τρένο και καλά, θέλοντας να μας μεταδωθεί με διαπεραστικό,άχαρο και επιφανειακό τρόπο η ιδέα ότι ο έρωτας τους δεν ήταν κάτι τυχαίο και το σύμπαν συνομωτούσε σιωπηλά να συναντηθούν και τέτοια!

Ε και τέλος πάντων κάποια στιγμή ,ας πούμε δεν μπορούν να αντισταθούν ο ένας στον άλλο αλλά........έλα που είναι και οι 2 παντρεμένοι!!

Παλεύουν εσωτερικά μέσα τους(μη φανταστείς ότι ζορίζονται και πολύ!) μπας και ξεπεράσουν αυτό που νιώθουν και κάτσουν στα αυγά τους, αλλά μάταια!

Με ιδιαίτερα συνοπτικές διαδικασίες και αρκετά επιφανειακή αντιμετώπιση, αποφασίζουν να χωρίσουν τους συντρόφους τους, και να συνεχίσουν τον έρωτα τους!Ούτε γάτα, ούτε ζημιά!Μήτε φωνές , μήτε μαλώματα τύπου που πας και μ΄αφήνεις , πάλι σε μένα θα γυρίσεις!Όλα τόσο ομαλά και ολίγο τι ανιαρά!

Η χημεία του Robert και της Meryl κατά την ταπεινή μου άποψη δυστυχώς,δεν έδεσε και πολύ και δεν μου έβγαζε κάποιο ιδιαίτερο συναίσθημα!

Τέλος,για τις ερμηνείες τους, καλές ήταν αλλά μπορούσαν και καλύτερα!Θα το χρεώσω στο νεαρό της ηλικιας και των 2 , οπότε ας το παραβλέψουμε!

Υ.Γ.Αυτόν τον σκηνοθέτη σκέφτηκαν πολύ να τον βαφτίσουν Ulu?Αν ζούσε εδώ θα 'χε φάει πολύ καζούρα το παιδί!

Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ

ΘΑ ΓΕΛΑΣΩ?-0\5
μπα.....

ΘΑ ΚΛΑΨΩ?-0\5
λυπάμαι όχι!

ΘΑ ΘΕΛΩ ΚΑΡΔΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ?(ΑΙΣΘΗΜΑ-SEX)-1\5
κρίμα!

ΘΑ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ?(ΦΟΒΟΣ-ΒΙΑ)-0\5
όχι!

ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΩ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ?(ΣΚΕΨΗ)-0\5
μπα.....

ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ?(ΔΡΑΣΗ-ΑΓΩΝΙΑ)-2,5 \5
και περίμενα να δω κάτι συνταρακτικό, κρίμα ξανά!

ΘΑ ΔΩ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ?(ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ)-0\5
μπα....

ΘΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΩ?(SOUNDTRACK)-0\5
mute και ησύχασες!

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ-5,5\10

DEATH BECOMES HER(1992)

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ:

O ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΣΟΥ ΠΑΝΕ ΠΟΛΥ!

Παίζουν:Meryl Streep,Bruce Willis,Goldie Hawn

Σκηνοθεσία:Robert Zemeckis

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:ΜΑΥΡΗ ΚΩΜΩΔΙΑ

Ο Ernest (Bruce Willis) είναι πλαστικός χειρούργος αραββωνιασμένος με την Helen ,μια συγγραφέα αλλά λίγο πριν το γάμο τους γνωρίζει την εντυπωσιακή πλην ατάλαντη ηθοποιό Madeline.

O ένας γάμος σχολάει και ο Ernest παντρεύεται τη Madeline!H HELEN συντετριμμένη κλείνεται στο καβούκι της για τα επόμενα 7 χρόνια τρώγωντας ασταμάτητα!Ωσπου φτάνει η μέρα που αποφασίζει να εκδικηθεί.Περνούν άλλα 7 χρόνια και στο διάστημα αυτό ο γάμος του Ernest και της Madeline μπάζει νερά!H Madeline προσπαθεί να βρει τρόπους να γίνει ξανά πιο νέα και πιο όμορφη και η Helen προσπαθεί να ξανακερδίσει τον Ernest.

Eνα μαγικό φίλτρο θα ενώσει ξανά και τους 3!

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ

Γεια σας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! δεν ξέρω αν σας έλειψα, εμένα πάντως μου λείψατε και μου έλειψε και λίγο παραπάνω και η όλη διαδικασία του να δω την ταινιούλα μου,καλή ή κακή, και να σας αποτυπώσω τις όποιες σκέψεις μου και κρίσεις μου.

Επιστρέφω μετά από καιρό με μια ομολογουμένως μέτρια ταινία με black διάθεση και χιούμορ αλλά με τρανταχτά ονόματα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους!

Μeryl Streep , o θρύλος και η ηθοποιός για όλες τις δουλειές!Τι κωμωδία, τι δράμα ότι κι αν της βάλεις, καταφέρνει να τα βγάλει εις πέρας με το φυσικό της παίξιμο και την απίστευτη γοητεία της!

Goldie Hawn , η αγαπημένη μου μικροσκοπική στο μάτι ηθοποιός αλλά αξέχαστη με τις κωμωδίες της και το γέλιο που μου έχει χαρίσει!Τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να έχω δει σχεδόν όλες της τις ταινίες και δεν υπάρχει κάποια που να μη τη θυμάμαι ευχάριστα!(Νομίζω άνετα θα της έκανα ένα αφιέρωμα, Κλεάνθη ακουυυύς????)

Και τέλος ο Θεος Bruce Willis που αν και γενικά τον έχω πιο πολύ σαν ΄΄πολύ σκληρός για να πεθάνει''εδώ παίζει τον κακόμοιρο γιατρουδάκο που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τα 2 πανούργα θηλυκά!

Η ταινία αν ξεπεράσεις το ελαφρύ, επιφανειακό κλίμα της, το ευχάριστο? black χιούμορ(που οκ ίσως να μην το αντέχουν κι όλοι!)και τα εφέ που θα ζήλευαν πολλοί τότε,μιλάει για πολύ επίκαιρα και διαχρονικά θέματα , όπως αυτό του αχόρταγου και ασταμάτητου κυνηγητού του ανθρώπου για παντοτινή νεότητα και αθανασία αλλά και την θανατηφόρα απληστία του που φτάνει στο πατάω επί πτωμάτων για να πετύχω το στόχο μου!

Κατά τα άλλα για να μην το εμβαθύνω περαιτέρω το ζήτημα είναι μια ταινία που για κάποιο λόγο μου προκαλεί ένα περίεργο εσωτερικό και νοσταλγικό σκίρτημα, μάλλον γιατί αναπολώ εκείνες τις εποχές των ανέμελων 90's!

Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ

ΘΑ ΓΕΛΑΣΩ?-4\5
αρκετά πιστεύω!

ΘΑ ΚΛΑΨΩ?-0\5
όχι!

ΘΑ ΘΕΛΩ ΚΑΡΔΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ?(ΑΙΣΘΗΜΑ-SEX)-4\5
αν το καλοσκεφτείς η ταινία υπάρχει γιατί 2 γυναίκες διεκδικούν τον ίδιο άντρα!

ΘΑ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ?(ΦΟΒΟΣ-ΒΙΑ)-0\5
μπα....

ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΩ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ?(ΣΚΕΨΗ)-0\5
δεν θέλω να σκέφτομαι!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ?(ΔΡΑΣΗ-ΑΓΩΝΙΑ)-4\5
οκ ,δεν ειναι και οσκαρική ταινία αλλά βλέπεται ευχάριστα!

ΘΑ ΔΩ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ?(ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ)-5\5
Για την τρύπα στο στομάχι της goldie και φυσικά για την τελική σκηνή με τα 2 κεφάλια των πρωταγωνιστριών!

ΘΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΩ?(SOUNDTRACK)-1\5 εμ....

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ-6,5\10

The Bridges of Madison County

Υπόθεση : Η Francesca Johnson (Meryl Streep) είναι μια καθημερινή νοικοκυρά του Αμερικανικού Νότου. Ζει την ζωή της ήρεμα μαζί με τον άντρα της και τα δυο παιδιά της. Η ενέργεια της νιότης της και ο παρορμητισμός της, την έχουν εγκαταλείψει και στην θέση τους έχει εμφανιστεί η συγκατάβαση και ο φόβος για την αλλαγή. Μια μέρα και καθώς ο άντρας και τα παιδιά της είχαν φύγει για ένα 3ημερο πανηγύρι,, εμφανίζεται στην πόρτα της ο Robert Kincaid (Clint Eastwood), ένας φωτογράφος του National Geographic, που ήρθε στα μέρη της για να τραβήξει φωτογραφίες από την γνωστή γέφυρα Roseman. Η Francesca δέχεται πρόθυμα να βοηθήσει τον ξένο και αμέσως δημιουργείτε μια πρωτόγνωρη, για εκείνην, σχέση. Μέσα στις επόμενες μέρες, ο έρωτας και το παθός φουντώνει ανάμεσα στους δυο εραστές και σύντομα το δίλημμα της επιλογής ανάμεσα σε οικογένεια και καινούργια αγάπη θα γεννηθεί στην κάρδια της Francesca. Άραγε τι θα προτιμήσει, την συγκαταβατική οικογένεια ή έναν περιπετειώδη έρωτα;

Με μια κουβέντα : Ωπα η Meryl!!!

Γενικά : Αχ πάθος… αυτό θα μας φάει κάποια μέρα. Νομίζω πως αυτή η ταινία πρέπει να είναι η πιο ερωτική που έχει πρωταγωνιστήσει η Meryl Streep, η οποία ήταν για άλλη μια φορά υπέροχη. Ήταν τόσο φυσική κυρίως στις σκηνές όπου την έβλεπες να παλεύει με τον εαυτό της, που μονάχα το καπέλο μπορείς να της βγάλεις, γιατί όλα τα αλλά τα έβγαλε από μόνη της η θεια Meryl. Αυτό το λέω γιατί κακά τα ψέματα δεν περίμενα να ξεγυμνωθεί ποτέ σε έργο, όχι ότι παίρνεις και μάτι, απλά σου κάνει εντύπωση γιατί την θεια Meryl την είχες για πιο σεμνή κατά βάθος, αλλά έλα που μας το έσκασε το παραμύθι και άνοιξε την ρόμπα για να φυσήξει ο καυτός άνεμος του καλοκαιριού πάνω στο γυμνό κορμί της. Δίπλα στην αισθησιακή Meryl συναντάμε τον Clint Eastwood. Λοιπόν να σου πω την άποψη μου για τον Eastwood σαν οντότητα. Ως σκηνοθέτης πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ καλός, πράγμα που το βλέπουμε και σε αυτή την ταινία, η οποία προέρχεται από ένα επιτυχημένο μυθιστόρημα, το όποιο το πήρε ο Clint και το έκανε ταινία που έσπασε ταμία την εποχή που βγήκε στους κινηματογράφους. Από εκεί και ύστερα το μόνο που έχω να σου πω για τον Clint είναι πως τον αποκαλώ cyborg. Αυτό γιατί: 1^ων : Δεν λέει να πεθάνει, 2^ων : Είναι αισχρός ηθοποιός, 3^ων : Δεν μπορεί (πλέον) να μιλήσει σωστά και 4^ων : το μέτωπο του είναι τόσο τσιτωμένο που νομίζεις ότι θα ακούσεις τα κύτταρα του δέρματος του να ουρλιάζουν από το τέντωμα. Την όλη μου άποψη για τον Clint Eastwood ξέρω πως δεν θα την συμμεριστείς, αλλά δεν με νοιάζει, για μένα θα είναι για πάντα ένα cyborg! Το ψυχρό αυτό cyborg, λοιπόν, παίζει μαζί με την θεια Meryl και μαζί φτιαχτούν μια συγκινητική και βαθειά συναισθηματική ταινία που όποια κοπέλα και αν την δει, απλά λυγίζει από τον έρωτα και το δράμα που αποπνέει η ιστορία. Στην ταινία μέσα δεν βλέπουμε άλλους ηθοποιούς παρά μόνο τα ενήλικα παιδιά της Meryl και αυτά όχι για πολλά λεπτά καθώς όλη η ταινία είναι επικεντρωμένη στην Meryl, στο cyborg και στην γέφυρα, όπως ακριβώς βλέπεις και στην φωτογραφία ποιο πάνω. Σκηνοθετικά είπαμε ότι είναι καλή, το σενάριο είναι ένα από τα δυνατά του σημεία και η μουσική έρχεται να δέσει το όλο εγχείρημα. Σε όλη την διάρκεια του έργου θα ακούσεις μπόλικη Dinah Washington, αρκετό Johnny Hartman και μια δόση Maria Callas, καθώς η ηρωίδα της Meryl ήταν λιγάκι κουλτουριάρα! Κλείνοντας θα αναφέρω πως αν και μερικοί φίλοι μου λυγάνε ότι ¨ Οι Γέφυρες του Μάντισον¨ είναι μια βαρετή και μεγάλη ταινία, θα τους απαντήσω πως: ναι είναι μεγάλη, αλλά καθόλου μα καθόλου βαρετή!

Η Ατάκα : Robert Kincaid: «Δεν θέλω να σε χρειάζομαι, γιατί δεν μπορώ να σε έχω».

Ποιον θα έπαιζα : Μάλλον θα έκανε ένα από τα παιδιά της Meryl.

Αγαπημένη σκηνή : Όπου η Francesca είναι μέσα στο αμάξι του άντρα της και βλέπει στην άλλη άκρη του δρόμου τον Robert να την κοιτά και να την περιμένει μέσα στην βροχή και εκείνη να προσπαθεί να κρατήσει τα δάκρια της, για να μην την δει ο άντρας της.

Χειρότερη σκηνή : Δεν έχω!

Δες την : Αν απλά λατρέψεις την Meryl Streep, αν θέλεις να δεις μια ρομαντική/τρυφερή/συναισθηματική ταινία που μίλα για έναν μεγάλο και αβέβαιο έρωτα κάτω από τους ήχους της soul και Blues μουσικής.

Μην την δεις : Αν δεν θες να δεις μια ρηματική ταινία που απευθύνονται καθαρά σε γυναικείο κοινό και αν δεν θες να χάσεις 2 ½ ώρες από την ζωή από μια τέτοια ταινία.

Με ποιον να την δεις : Με την κοπέλα σου, αν πάλι δεν θες να την δεις, βαλε την κοπέλα σου να την δει μόνη της και εσύ βγες για μια μπύρα.

Μην την δεις με : Τους κολλητούς σου.

The House of the Spirits

Υπόθεση : Ο φτωχός Esteban (Jeremy Irons) ζητά το χέρι της νεαρής Rosa και της ορκίζεται πως θα την παντρευτεί και θα ζήσουν μαζί σε μια φάρμα κάπου στην επαρχία της Χιλής. Ο Esteban εργάζεται στα ορυχεία για να βρει χρυσό, ενώ η Rosa μια συνηθισμένη μέρα δηλητηριάζεται και πεθαίνει. Η μικρή της αδελφή, η Clara (Meryl Streep) που έχει ενορατικές δυνάμεις, παρόλο που είδε τον θάνατο της αδελφής της δεν κατάφερε να την σώσει και έτσι πήρε όρκο σιωπής. Ο Esteban επιστρέφει και μετά από χρόνια αποφασίζει να παντρευτεί την Clara, μαζί κάνουν ένα παιδί την Blanca (Winona Ryder) και μαζί με την αδελφή του Esteban, την γεροντοκόρη Férula (Glenn Close), μετακομίζουν όλοι μαζί στην μεγάλη φάρμα του Esteban. Τα χρόνια περνάνε και η νεαρή Blanca ερωτεύεται τον Pedro (Antonio Banderas), έναν κοινό εργάτη της φάρμας, συνάπτουν σχέση παρά την θέληση του αυστηρού πατέρα της. Παράλληλα η απαρχαιωμένες αντιλήψεις του Esteban τον οδηγούν στην πολιτική και στην εναντίωση του με την εργατική τάξη, με αποτέλεσμα την δημιουργία του απόλυτου μίσους ανάμεσα σε εκείνον και την κόρη του, ενώ την ίδια στιγμή η Clara επιστρέφει στην σιωπή.

Με μια κουβέντα : Τόσα ονόματα, τόση υπερπαραγωγή και να μην πάρει ένα βραβείο;

Γενικά : Πα πα πα, βρήκα την ευκαιρία να επισπευτώ την εξωτική Καβάλα το σαββατοκύριακο και είχα την δυνατότητα να δω μια πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ μεγάλη για την ακρίβεια ταινία, με την γιαγιά μου. Καθόμαστε που λες 12 η ώρα στην τηλεόραση που δεν είχε τίποτα και σαν νυχτοπούλια που είμαστε και οι δυο, αποφασίσαμε να δούμε το ¨Σπίτι των Πνευμάτων¨. Λοιπόν αγαπημένε αναγνώστη πρέπει να σε προειδοποιήσω πως αυτή η ταινία δεν λέει να τελειώσει. Καλή είναι δεν λέω και παίζουν ένα σωρό ονόματα του σινεμά, αλλά ήμαρτον κύριε σκηνοθέτη έπρεπε να κάνετε μια ταινία 2 ωρών και 20 ολόκληρων λεπτών;

Τέλος πάντων η ιστορία εξελίσσεται κάπου στα μέσα του 20ου αιώνα στην ερημική Χιλή. Εκεί βλέπουμε από την αρχή την δημιουργία μια οικογενείας όπου έχουμε: μαμά-μέντιουμ μπαμπά-αδίστακτο γαιοκτήμονα, κουνιάδα-θεούσα/κρυφολεσβία, κόρη- επαναστάτρια και γαμπρό που δεν τον δέχεται ο πεθερός επειδή είναι φτωχός. Άντε τώρα εσύ βγάλε άκρη. Όχι ας μην κανιβαλίζουμε, η ταινία είναι ωραία, είναι βαθύτατα συναισθηματική με τα πάνω και τα κάτω της, ενώ το καστ απλά τα σπάει, η Meryl θεότητα, η Glenn Close σαν τραβεστί στο εξώφυλλο αλλά μέσα στην ταινία είναι τέλεια, ο Jeremy Irons παίζει τόσο καλά που είναι για ξύλο για τον μαλακά ήρωα που ενσαρκώνει, η Winona Ryder με εξέπληξε, ενώ ο Banderas παιδί ακόμα υπόσχεται πολλά. Από πλευράς φωτογραφίας όλα είναι ειδυλλιακά φτιαγμένα, η μουσική είναι εξαιρετική, το σενάριο ελαφρώς τύπου σαπουνόπερα αλλά πάντα high class! Κλείνοντας το ¨Σπίτι των Πνευμάτων¨ είναι μια πολύ ωραία ταινία που μιλά για την καταπίεση και την σκληρότητα των γονιών προς τα παιδιά τους και πως εκείνα καταφέρνουν μέσα από όσα τους έχουν απαγορευτεί να βρουν και να κάνουν αυτό που αγαπούν.

Η Ατάκα : Férula : «Σε καταριέμαι Esteban, θα είσαι πάντα μόνος, το σώμα και η ψυχή σου θα μαραζώσουν και θα πεθάνεις φοβισμένος και με ένοχη συνείδηση».

Ποιον θα έπαιζα : Μα να μην κάνω και την Férula;; Να μην κυκλοφορώ με ράσο σαν το φάντασμα μέσα στο σπίτι και να ρίχνω κατάρες από εδώ και από εκεί;;;

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή όπου Esteban δίνει ένα δυνατό χαστούκι στην Clara και εκείνη σωριάζεται στο πάτωμα.

Χειρότερη σκηνή : Όταν πέθανε η Férula.. Δεν ήθελα να φύγει από το έργο Glenn Close, ήταν τόσο ωραία.

Δες την : Γιατί είναι μια μεγάλη ταινία που σου επιτρέπει να δεθείς συναισθηματικά με τους χαρακτήρες, αλλά και να τους δεις να εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου, επίσης για τις πολύ καλές ερμηνείες και για την ωραία μουσική.

Μην την δεις : Αν δεν είσαι οπαδός των αισθηματικών δραμάτων.

Με ποιον να την δεις : Με την μαμά σου η με την γιαγιά σου.

Μην την δεις με : Άτομα που δεν έχουν υπομονή.