Olympus has fallen (2013)

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ:

ΦΕΡΤΕ ΜΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΧΑΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ!

Παίζουν : Gerald Butler, Aaron Eckhart, Morgan Freeman

Σκηνοθεσία: Antoine Fuqua

Μια κρύα χειμωνιάτικη νυχτα ο Πρόεδρος της Αμερικής( Αaron Eckhart) ετοιμάζεται για μια γιορτινή έξοδο με την γυναίκα (Ashley Judd) και το παιδί του ,  με τη συνοδεία πάντα του έμπιστου σωματοφύλακα του, Mike(Gerald Butler) και της ομάδας του.Δυστυχώς, λόγω κακοκαιρίας , ένα τρομερό ατύχημα συμβαίνει. Συντετριμμένος ο Mike αποχωρεί, μια ξαφνική όμως τρομοκρατική επίθεση εναντίον του προέδρου θα τον αναγκάσει να αναλάβει δράση.

Έχω κάτι να σας πω....

   Για εκατομμυριοστή φορά τα κινηματογραφικά στούντιο αποφασίζουν να βάλουν τον πρόεδρο της Αμερικής να περνάει τα πάνδεινα..Αυτή τη φορά δεν του έφταναν οι τρομοκράτες, αλλά ο καημένος έχει ήδη περάσει μια προσωπική τραγωδία,απαραίτητη φυσικά για να τους βγει το σενάριο!
   Τέλος πάντων, καταιγιστική δράση σας λέω και κυριολεκτώ!!!Τέτοιο πατιρντί καιρό είχα να δω!Οι σφαίρες να πέφτουν βροχή, στρατιές ολόκληρες να προσπαθούν να σώσουν τον πρόεδρο, αλλά τίποτα!Όλοι να πέφτουν σαν τις μύγες! Μόνο ένας φαίνεται να έχει το χάρισμα και αυτός δεν είναι άλλος από τον Gerald! Στο ρόλο του σωματοφύλακα , τι πρωτότυπο θα πει κανείς!-γενικά θεωρώ ότι τέτοιοι matso ρόλοι του πάνε γάντι-, ο οποίος είναι και φιλαράκι με τον πρόεδρο μας! Αμέ ! Έχοντας όμως αποχωρήσει από την ομάδα δεν προλαβαίνει το κακό,την τρομοκρατική επίθεση δηλαδή!Μόλις όμως το μαθαίνει??? Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε!!!Ολομόναχος αναλαμβάνει να προσπαθήσει να εισχωρήσει στον Λευκό Οίκο και να τους ξεκάνει όλους! Τι σημάδι, τι ευλιγισία , τι ζιου ζίτσου , όλα τα κάνει και συμφέρει! Αμείωτη δράση και φυσικά κωλοφαρδία κυριαρχούν! Και? αυτάαααααα..Θες κι άλλα????Δε νομίζω να σου χρειαστούν!Αν γουστάρεις μπαμ μπουμ και  καταιγιστικές καταστάσεις τα άλλα είναι περιττά,διάβασες πόσες φορές τη λέξη δράση, οπότε καταλαβαίνεις!!!
   Κλισέ η ιστορία μας,με έναν πιο ανθρώπινο Πρόεδρο, που έχει φίλους, αγαπάει την οικογένεια του και νοιάζεται για το καλό των άλλων και της ανθρωπότητας, κλασσική αμερικανιά δηλαδή!Αλλά προσωπικά, πέρασα πολύ ευχάριστα και ανάλαφρα χωρίς να προσπαθώ να εμβαθύνω είτε ερμηνευτικά, είτε σαν νόημα....Γεια σας λοιπόν!!!!

Ας μιλήσουν και τα νούμερα!

Θα γελάσω ? 0\5

Θα κλάψω? 0\5

Θα θέλω καρδούλες και έρωτες (αίσθημα- sex) 0\5

Δεν θα παίρνω τα μάτια από την οθόνη?(δράση- αγωνία) 4\5

Θα κλείνω τα μάτια?(φόβος- βία) 3\5

Θα αναρωτηθώ που πάμε ώς κοινωνία?(σκέψη) 0\5

Θα δω αστεράκια?( εφέ) 4\5

Θα την ακούσω?( Ο.S.T) 2\5

Συνολική Βαθμολογία: 7\10

Machine Gun Preacher (2011)

Πρωταγωνιστούν: Gerald Butler, Michelle Monaghan

Σκηνοθεσία: Marc Forster

Εναλλακτικός τίτλος: "Στρατολογώντας αγγέλους..."

Υπόθεση: Ο Sam Childers είναι ένας βίαιος μηχανόβιος κακοποιός, που αποφυλακίζεται από την φυλακή και επιστρέφει σπίτι του. Εκεί όμως βρίσκει τα πράγματα διαφορετικά απ'ότι τα είχε αφήσει την τελευταία φορά: η γυναίκα του, πρώην στρίπερ, του ανακοινώνει ότι βρήκε τον Θεό και άλλαξε τρόπο ζωής! Αυτός αρχικά αντιδρά με την πράξη της και συνεχίζει τις παρανομίες και τα εγκλήματα με τις "κακές" παρέες που είναι μπλεγμένος. Μετά από ένα βίαιο περιστατικό, όμως, νιώθει την ανάγκη να έρθει πιο κοντά στον Θεό. Και έτσι αλλάζει κι αυτός τρόπο ζωής, γίνεται καλός οικογενειάρχης και ζει μια ενάρετη και ήσυχη ζωή. Σε ένα ταξίδι του όμως, ως εθελοντής στην Αφρική, προκειμένου να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση κτιρίων και σπιτιών που καταστράφηκαν από τον εμφύλιο πόλεμο που πλήττει χρόνια την περιοχή, θα έρθει αντιμέτωπος με την φρίκη του πολέμου και κυρίως με το δράμα των αμάχων και, ειδικότερα, των παιδιών εκεί. Τότε αποφασίζει να χτίσει ένα ορφανοτροφείο στο Σουδάν για τα παιδιά, ώστε να τα προστατέψει από την πολεμική οργάνωση LRA, η οποία απαγάγει και στρατολογεί ανήλικα παιδιά και τα αναγκάζει να κάνουν βίαιες και αποτρόπαιες πράξεις ως στρατιώτες. Σύντομα, η διάσωση κι προστασία αυτών των απροστάτευτων παιδιών γίνεται εμμονή και πρωταρχικός σκοπός της ζωής του Sam, ο οποίος δεν διστάζει να οργανώσει αποστολές και να πολεμήσει ο ίδιος την LRA, προκειμένου να σώσει αυτά τα παιδιά...

Για πες, για πες: Από εχθές που είδα αυτή την ταινία με την εξαδέλφη-συνεργάτη του blog, Αναστασία, έχω ένα μεγάλο ερωτηματικό γι'αυτήν, που ακόμη δεν το έχω απαντήσει. Ναι μεν δεν ξετρελάθηκα και απόλυτα αλλά και δεν είναι, ότι δεν μου άρεσε και καθόλου. Ως ταινία είχε ωραίο και ενδιαφέρον θέμα, ομολογουμένως! Και ο Gerald Butler, όλως περιέργως, ήταν καλός και, επιτέλους(!), πειστικός ότι μπορεί να κάνει καλά και κάτι άλλο, πέρα από το να επιδεικνύει τους κοιλιακούς του και να τρέχει και να ουρλιάζει σαν βόδι και να σκοτώνει συνέχεια ανθρώπους!!! Δηλ., σε αυτήν την ταινία, έπαιξε και υποδύθηκε λιγάκι σωστά τον ρόλο του και μας έδειξε ότι, αν θέλει, μπορεί και να υποδυθεί βρε! Και η σκηνοθεσία καλή ήταν, δεν λέω! Εκεί που χάθηκε το παιχνίδι, κατ'εμέ, ήταν στο γεγονός ότι, από ένα σημείο και μετά, πάψαμε να βλέπουμε το κοινωνικό έργο του πρωταγωνιστή, ο οποίος ξαφνικά (ειδικά από το 2ο μέρος της ταινίας και μετά) μετατρέπεται σε...Ράμπο-τιμωρός και ήρωας δράσης και ξεχνάει απόλυτα τον αρχικό σκοπό του, που ήταν η προστασία αυτών των παιδιών και όχι η εξολόθρευση της πολεμικής οργάνωσης LRA! Βέβαια, αυτό οφείλεται στην τυπική παγίδα, στην οποία "πέφτουν", συνήθως, αυτές οι ταινίες τύπου "αυτοβιογραφικές-δράσης/δράμα'": μελοδραματοποιούν υπερβολικά τον πρωταγωνιστή, τον παρουσιάζουν ως ήρωα και σωτήρα και, ειδικότερα, όταν πρόκειται και για αμερικανική και, δη, χολιγουντιανή παραγωγή, τα κλισέ της αμερικανικής ηρωοποίησης, φεύγουν σύννεφο!! Έτσι και εδώ, ο ήρωας μετατρέπεται σε μοναχικό τιμωρό-cowboy και υπερασπιστή των αδυνάτων!!! Σαφώς, είναι πολύ σπουδαίο και τολμηρό αυτό που προσπαθεί να κάνει αλλά τα κοινωνικά μηνύματα που προσπαθεί να περάσει, χάνονται μέσα στους τόνους ατσαλιού και σφαιρών που πέφτουν στην ταινία, με αποτέλεσμα να χάνεται η ουσία και να βλέπουμε, από ένα σημείο και μετά, άλλη μια τυπική αμερικανική ταινία δράσης! Σαφώς, κάποιες σκηνές ήταν αρκετά σκληρές και "βαριές" και ειδικότερα αυτές με τα πληγωμένα και τρομαγμένα παιδάκια, προσωπικά, με άγγιξαν περισσότερο! Αν δεν είχε, λοιπόν, αυτήν την τάση αμερικανιάς και ηρωοποίησης, θα ήταν ακόμη καλύτερη η ταινία αυτή!

Με αρέσει: Ο Gerald Butler που με εξέπληξε ευχάριστα σε αυτήν την ταινία!

Δεν με αρέσει: Που η ιστορία που περιγράφεται, βασίζεται σε υπαρκτά πρόσωπα και σε γεγονότα που δυστυχώς συμβαίνουν (ακόμη και τώρα) στην Αφρική...

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Η ταινία βασίζεται στην πραγματική ιστορία του Sam Childers, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει ιδρύσει την οργάνωση "ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ" και έκτοτε έχει βοηθήσει και σώσει από τον πόλεμο, τον λιμό, τις ασθένειες και τον θάνατο πάνω από 1000 παιδιά και συνεχίζει...

P.S. I Love You

Υπόθεση : Η Holly Kennedy (Hilary Swank) είναι τρελά και παθιασμένα ερωτευμένη με τον σύζυγο της Gerry (Gerard Butler). Όταν εκείνος, άρρωστος από μια ασθένεια, χάνει την ζωή του, βλέπουμε το ίδιο να συμβαίνει και στην κάρδια της Holly. Ο μόνος που μπορεί να την επαναφέρει στην ζωή είναι εκείνης που έχει πραγματικά φύγει. Είναι λοιπόν πολύ θετικό που ο Gerry λίγο πριν πεθάνει τα σκέφτηκε όλα και τα σχεδίασε σωστά για την γυναίκα που άφηνε πίσω. Της έγραψε μερικά γράμματα που της έρχονταν με διάφορους τρόπους, τα οποία την παρότρυναν να ξυπνήσει από την μιζέρια και την θλίψη της και να δει την ζωή χωρίς τον ίδιο με αισιοδοξία. Με τα γράμματα του Gerry για οδηγό η Holy ξεκινά ένα ταξίδι για να ξαναβρεί τον παλιό της εαυτό, να θυμηθεί την ιστορία του γάμου της, να αναθερμάνει τις φιλίες της και να αντιμετωπίσει τον θάνατο ως μια καινούργια αρχή ζωής.

Με μια κουβέντα : Η απόλυτη εκπόρνευση (τσσς!!) ενός βιβλίου, για τα μάτια του αδηφάγου κινηματογράφου!

Γενικά : Η επιτομή του κλασσικού στερεότυπου των ταινιών που δημιουργήθηκαν με βάση την ιστορία ενός καλοδουλεμένου βιβλίου. Έτσι και εδώ έχουμε το P.S. I Love You, ένα βιβλίο γραμμένο από τα τρυφερά χεράκια της κόρης του πρωθυπουργού της Ιρλανδίας. Το βιβλίο φυσικά και έκανε πάταγο γιατί πολύ απλά τα έχει όλα, έχει ερώτα, έχει μπόλικο κλάμα λόγου του θέματος του, αλλά παρόλα αυτά καταφέρνει με ένα περίεργο τρόπο να προσφέρει απίστευτες δώσεις γέλιου. Έτσι λοιπόν το Hollywood, που φωτιά να πέσει να το κάψει, πύρε αυτό το τόσο ωραίο βιβλίο και το έκανε ταινία αλά αμερικέν! Τι εννοώ με αυτό; Όποιος έχεις διαβάσει το βιβλίο με καταλαβαίνει απόλυτα, οι σεναριογράφοι της ταινίας, κατακρεούργησαν σκηνές ζωτικής σημασίας, που όχι μόνο βοηθούσαν την πλοκή του έργου, αλλά ακόμα περισσότερο στέρησαν από το κοινό γερές δόσεις γέλιου αλλά και συγκινησιακές φορτίσεις, με αποτέλεσμα να έχουμε μια χλιαρή σούπα. Ναι, δεν το αρνούμαι, σε γενικές γραμμές η ταινία είναι ωραία και για κάποιον που δεν έχει διαβάσει το βιβλίο είναι πάνω από ωραία, αλλά κακά τα ψέματα, θα μπορούσε να γίνει πολύ καλύτερη. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους η Hilary Swank που σαν γυναίκα δεν μου λέει απολύτως τίποτα και σαν τεθλιμμένη χήρα χειρότερα, δεν καταφέρνει να με πείσει ότι πενθεί, αλλά ούτε και περνά καλά, δεν την άφηνε βλέπεις αυτό το σκληρό πρόσωπο που έχει, πιστεύω ότι αν ο ρόλος δινόταν σε άλλη ηθοποιό, η ταινία θα τράβαγε περισσότερο κόσμο. Στον ρόλο του χαρούμενου ιρλανδού – πεθαμένου συζύγου – φαντάσματος, βλέπουμε τον Gerard Butler, ο οποίος μόλις είχε τελειώσει το ¨300¨ και είχε αρχίσει να φτιάχνει όνομα, έτσι του ήρθε κουτί η ευκαιρία να παίξει σε μια καθαρά γυναικεία ταινία. Δυστυχώς στον ρόλο της γλάστρας – δεύτερης – ξαναμμένης φίλης βλέπουμε το αγαπημένο μου φιλαράκι την Lisa Kudrow, η οποία παρά τον μικρό της ρόλο κατάφερε και μου έδωσε την καλύτερη σκηνή της ταινίας. Κλείνοντας είναι μια ωραία και αξιοπρεπής ταινία που βαδίζει στα όρια του ευχάριστου και της μικρής θλίψης, όλα αυτά βεβαία αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο…

Η Ατάκα : Gerry Kennedy: «Ξέρω τι θέλω, γιατί το έχω μέσα στα χέρια μου. Εσένα.»

Ποιον θα έπαιζα : Την Kudrow, ήταν ο πιο ζωντανός ρόλος μέσα σε μια άνευρη ταινία!

Αγαπημένη σκηνή : Μα φυσικά η ποιο κωμική σκηνή που σώζει το έργο, χάρη στην ξεκαρδιστική ερμηνεία της Lisa Kudrow, μέσα στην βάρκα!

Χειρότερη σκηνή : Όταν είχα πρωτοδεί την ταινία και είχα ξενερώσει απίστευτα, με την τοποθέτηση των γεγονότων στην Νέα Υόρκη και όχι στην Ιρλανδία, όπως αναφέρει το βιβλίο.

Δες την : Γιατί είναι μια ωραία ταινία, παρόλα τα αρνητικά που της καταλόγισα, έχει καλές ερμηνείες, ένα κάποιο χιούμορ και αρκετές μελοδραματικές σκηνές.

Μην την δεις : Αν και εφόσον έχεις διαβάσει το βιβλίο, πίστεψε με θα απογοητευτείς σε μέγιστο βαθμό.

Με ποιον να την δεις : Με την κοπέλα σου.

Μην την δεις με : Με άτομα που πρόσφατα έχασαν κάποιον δικό τους.

The Bounty Hunter

Υπόθεση : Ο κυνηγός επικηρυγμένων Milo Boyd (Gerard Butler), αναλαμβάνει την δουλειά των ονείρων του, να πιάσει και να παραδώσει στις αρχές, την πρώην γυναίκα του, την δημοσιογράφο Nicole Hurly (Jennifer Aniston). Νομίζοντας πως η όλη διαδικασία θα είναι παιχνιδάκι, έρχεται προ εκπλήξεων, όταν μαθαίνει πως η Nicol κυνηγάει ένα θέμα σχετικά με μια ύποπτη αυτοκτονία. Βλέποντας πως μεταξύ τους τίποτα δεν είναι απλό, οι δυο πρώην, συνεργάζονται για να λύσουν το μυστήριο της αυτοκτονίας και να βρουν ποιος κρύβετε πίσω από όλα αυτά, ενώ παράλληλα η παλιά τους αγάπη, αρχίζει να φουντώνει και πάλι.

Κατηγορία ταινίας : Τούτι – Φρούτι

Γενικά : Η ταινία ανήκει στην κατηγορία Τούτι – Φρούτι. Τούτι – Φρούτι, ονομάζονται οι αισθηματικές ταινίες, που έχουν στο θέμα τους, στοιχεία από ένα άκρως αντίθετο, σε αυτό, είδος. Σε αυτή την περίπτωση το άλλο είδος είναι το αστυνομικό, σμίξαμε λοιπόν το ρομαντικό και αστυνομικό και βγήκε το ¨ The Bounty Hunter ¨. Το θέμα με αυτές της ταινίες είναι, προς το, που θα γύρει η ζυγαριά πιο πολύ, θα είναι στο Τούτι ή στο Φρούτι; Σε αυτή την περίπτωση ο πυρήνας αυτής της ταινίας είναι ο ρομαντισμός αλλά κινητήριος δύναμη της είναι το αστυνομικό στοιχείο. Με άλλα λόγια μια ταινία, με κυνηγητό, πυροβολισμούς, καταδίωξη, αίσθημα, αγάπη και γελάκια. Εγώ προσωπικά δεν τρελάθηκα αν και είναι ωραίος συνδυασμός ειδών, πιστεύω ότι δεν δόθηκε μεγάλη σημασία στο αστυνομικό κομμάτι και έγινε πολύ πρόχειρο και χωρίς καθόλου σασπένς. Όλα γινόντουσαν για να έρθει πιο κοντά το χωρισμένο ζευγάρι, εκεί επικεντρωνόταν το θέμα συνεχώς, αφήνοντας την δράση σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα. Η υπόθεση λοιπόν, κλάφτα Χαράλαμπε, το σενάριο μέτριο και η σκηνοθεσία καλή. Είμαι ικανοποιημένος με τις ερμηνείες, η Aniston, όπως την ξέρουμε, εκθαμβωτική και πανέμορφη όπως πάντα, ο Butler ήταν και αυτός καλός (φυσικά και δείχνει το σώμα του, Hello Τούτι – Φρούτι!!!) Κλείνοντας μια μέτρια ταινία, χωρίς να κλέβει ιδιαίτερα την παράσταση και χωρίς να ενθουσιάζει , αλλά παράλληλα, χωρίς να κουράζει το κοινό.

Αγαπημένη σκηνή : Η πρώτη σκηνή μου άρεσε ιδιαίτερα, καθώς η ταινία ξεκινάει με μια δυνατή σκηνή παρουσιάζοντας μας, τους πρωταγωνιστές. Επίσης σε αυτή την σκηνή, αλλά και σε πολλές άλλες, τα πόδια της Aniston είναι Θ-Ε-Ι-Κ-Α!!!!

Χειρότερη σκηνή : Η σκηνή, όπου πηγαίνουν στο rooms to let, που έμειναν, όταν ήταν νιόπαντροι και στο δείπνο εξομολογήθηκαν τα λάθη, που έκαναν στο γάμο τους. Είναι τόσο τετριμμένο, που καταντά γελοίο!!!

Δες την : Γιατί είναι μια χαλαρή ταινία, που δεν κουράζει και για τους λαμπερούς ηθοποιούς.

Μην την δεις : Γιατί η υπόθεση μπάζει από παντού και έχει πολλά κενά, γιατί υπάρχουν πολλές σκηνές χωρίς συνοχή και επειδή υπάρχουν τα γνωστά στερεότυπα μια ρομαντικής ταινίας.

Με ποιον να την δεις : Την ταινία αυτή μπορείς να την δεις και εσύ, για τα αστυνομικά στοιχεία που έχει (Aniston), ενώ η κοπέλα σου θα την δει για την ρομαντική πλευρά της (Butler).

Μην την δεις με : Είναι μια ταινία που δεν θα την δεις με φίλους, είναι πολύ Τούτι – Φρούτι.

The Ugly Truth

Υπόθεση : Η Abby Richter (Katherine Heigl) είναι παραγωγός σε μια πρωινή ενημερωτική εκπομπή, η οποία πρόκειται να ακυρωθεί λόγο των χαμηλών νούμερων. Για να βγουν από αυτή την καμπή το αφεντικό της Abby προσλαμβάνει τον Mike Chadway (Gerard Butler), τον παρουσιαστή της Γυμνής Αλήθειας, μιας εκπομπής που ως motto της έχει, ότι το σεξ είναι το μόνο που μπορεί να κρατήσει μια σχέση και πως οι άνδρες ενδιαφέρονται μόνο για την εξωτερική εμφάνιση μιας γυναίκας. Παρά την αρχική τους αντιπάθεια η Abby δέχεται τον ανδρικό τρόπο σκέψης του , ώστε να καταφέρει να βγει με τον γείτονα της. Καθώς όμως ο καιρός περνά αυτοί οι τελείως αντίθετοι χαρακτήρες, αρχίζουν να δένονται μεταξύ τους, μέχρι την στιγμή που τα πράγματα μπλέκονται λίγο περισσότερο.

Γενικά : Είναι καλή ταινία δεν λέω, βλέπετε ευχάριστα. Βέβαια είναι μια ταινία που απευθύνετε καθαρά στο γυναικείο κοινό, παρόλο που οι θεωρίες του Butler δίνουν ένα ανδρικό στίγμα. Η υπόθεση ενδιαφέρουσα, σε κάποια σημεία μου θύμισε το ¨How to Lose a Guy in 10 Days¨ αλλά μετά σταμάτησε να μου το θυμίζει. Anyway η υπόθεση μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα, αλλά πατάει πάνω σε ένα χιλιοπατιμένο μοτίβο αισθηματικών κωμωδιών που εγώ προσωπικά το έχω βαρεθεί, αν δώσεις προσοχή και δεις την ιστορία χωρίς λόγια, χωρίς ηθοποιούς, θα δεις πως επαναλαμβάνει το κλασσικό ¨Story¨ δεκάδων αισθηματικών ταινιών. Μου άρεσε η Katherine Heigl και ο Gerard Butler στους ρόλους τους, πιστεύω ότι έπαιξαν καλά, όχι ότι ήταν και κάτι δύσκολο, δεν ήταν δα και δράμα, αλλά ήταν κάλοι και πολύ όμορφοι। Η ταινία διαθέτει χιούμορ και γρήγορο σενάριο, αστείες καταστάσεις και πιστεύω ότι μπορεί να αρέσει στον γυναικείο πληθυσμό, άπλα υπάρχει η περίπτωση να κουράσει η επανάληψη ενός ζευγαριού που αν και στην αρχή αντιπαθείτε στην συνέχεια ερωτεύεται.

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή που εμένα τουλάχιστον μου άρεσε, αν και θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη είναι όταν η Joy η βοηθός της Abby κάνει μια σεξουαλική χειρονομία προς τον γείτονα της Abby. Ξέρω δεν είναι τίποτα φοβερό αλλά εμένα αυτό μου άρεσε και με έκανε να γελάσω.

Χειρότερη σκηνή : Η σκηνή όπου ο Mike πηγαίνει στο δωμάτιο της Abby, για να της εξομολογηθεί τον έρωτα του για αυτή και τελικά ανοίγει την πόρτα ο γείτονας, που γουστάρει η Abby. Αυτή σκηνή λοιπόν δεν μου άρεσε γιατί είναι τόσο τετριμμένη που καταντάει γελοία.

Δες την : Γιατί είναι μια ανάλαφρη ταινία, που κάνει την ώρα σου να κυλίσει πιο ευχάριστα, έχει 2 πολύ λαμπερούς πρωταγωνιστές και έχει μερικές αστείες και απίθανες σκηνές.

Μην την δεις : Γιατί έλεος πια με αυτές τις ταινίες που βγαίνουν ανά δεκάδες κάθε χρόνο. Τα ίδια και τα ίδια. 2 τελείως διαφορετικοί άνθρωποι που στην αρχή αντιπαθηούντε και σιγά σιγά ερωτεύονται, αλλά κανένας δεν το λέει στον άλλον, γιατί είναι κομπλεξικοί και όταν κάποια στιγμή κάποιος πάει να πει κάτι, συμβαίνει ένα περιστατικό και παρεξηγούνται, μετά πάλι δεν μιλάνε και είναι πιο θυμωμένοι από ποτέ και στα τελευταία 3 λεπτά του έργου εξομολογούνται τον έρωτα τους και έζησαν αυτοί καλά και εμείς πεθάναμε στον καναπέ από ανία!!!!

Με ποιον να την δεις : Αν και θα μπορούσες να την δεις μόνο σου, γιατί οι απόψεις του Butler γίνονται αποδεκτές από το ανδρικό φύλο, παρόλα αυτά η ταινία απευθύνετε κυρίως στο γυναικείο κοινό, οπότε πλασάρετε ευκολότερα στην κοπέλα σου , στην αδελφή σου και σε καμιά φίλη σου.

Μην την δεις με : Tον κολλητό σου που έχει έρθει στο σπίτι για να δει το G.I.Joe και καταλήγει να βλέπει μια αισθηματική ταινιούλα।