The Graduate

Υπόθεση : Ο Benjamin Braddock (Dustin Hoffman) μόλις αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο με ένα σωρό επαίνους να βαραίνουν την πλάτη του, επιστρέφει στο πατρικό του όπου δέχεται ένα καταιγισμό από διθυραμβικά σχόλια από τους φίλους των γωνιών του, πράγμα που τον κάνει ακόμα χειροτέρα ψυχολογικά. Μέσα στους καλεσμένους βρίσκεται και η κυρία Robinson (Anne Bancroft) η οποία ζητά από τον Benjamin να την συνοδεύσει στο σπίτι της. Φτάνοντας εκεί, η κυρία Robinson προσπαθεί να ξελογιάσει τον νεαρό και να τον ρίξει στο κρεβάτι, αν και στην αρχή ο Benjamin αντιστέκεται σύντομα η αναστολές του θα χαλαρώσουν και θα βυθιστεί στον κόσμο της απόλαυσης με μια μεγαλύτερη γυναίκα. Σύντομα όμως η κόρη της Κ. Robinson θα επιστρέψει στην πόλη, θα ερωτευτεί τον Benjamin και κάπως έτσι θα δημιουργηθεί ένα σκανδαλώδες ερωτικό τρίγωνο.

Με μια κουβέντα : Γιατί τόση στενοχώρια;

Γενικά : Για να ξεκινήσουμε πρέπει να ακούσεις το "The Sounds of Silence" από τους Simon & Garfunkel το οποίο ακουγόταν καθ’ όλη την διάρκεια του έργου και σε άπειρες εκτελέσεις (ωραίο τραγούδι αλλά καταθλιπτικό!). Λοιπόν, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που τυπικά σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά ανδρών και ίσως να σημαδεύει ακόμα για τα δυο κύρια θέματα που απασχολούν τον πρωταγωνιστή. Γιατί τα λέω αυτά; Η ταινία σε πρώτο επίπεδο ασχολείται με την ερωτική σχέση ενός παρθένου αγοριού και μιας καλοστεκούμενης 40αρας (cougar, λέαινα, τεκνατζού). Έτσι στην αρχή βλέπουμε τον εξωφρενικά συνεσταλμένο Benjamin να κάνει σαν διανοητικά καθυστερημένο απέναντι στην θέα ενός γυμνού γυναικείου κορμιού. Αργότερα βέβαια και αφού καλόμαθε η γριά στα σύκα ο πιτσιρικάς άρχισε να το παίζει και πολύ άντρας και δεν σήκωνε και πολλά πολλά ούτε καν από τους γονείς. Και κάπου εδώ περνάμε στο δεύτερο θέμα του έργου. Περά από την παράνομη σχέση που έχει ο Benjamin με την (παντρεμένη) τεκνατζού, σκέφτεται παράλληλα την μετέπειτα ζωή του, η οποία μέχρι στιγμής φαίνεται τραγικά αδιάφορη στα ματιά του. Φαίνεται πως τα χρονιά σπουδών δεν κατάφεραν να ξυπνήσουν την όρεξη του αγοριού για δουλειά (κακά τα ψέματα ο Benjamin ήταν λίγο μαλθακός) και η σχέση του με την τεκνατζού τον έβαλε σε μια στάσιμη και άκρως λανθάνουσα κατάσταση που τον κόλλησε για τα καλά. Και τσουπ! σκάει μύτη η κόρη της τεκνατζούς, ένα κοριτσάκι ίδια η μανά της που ερωτεύεται τον Benjamin και vise-versa, παρά τις απειλές της τεκνατζούς. Έτσι λοιπόν μπλέκεται το πράγμα, η κοπελίτσα μαθαίνει την αλήθεια και γίνεται ο κακός χαμός. Για να σε επαναφέρω στην αρχή του μονολόγου μου, η ταιναι θεωρείτε σταθμός γιατί εκείνη την εποχή (αλλά και τώρα) υπήρχαν νεαροί που δεν είχαν ιδέα για το τι θα κάνουν στην ζωή τους παρόλα τα βραβεία και τους επαίνους από τις σχόλες, ένοιωθαν άδειοι και ανικανοποίητοι, ενώ το θέμα της μεγαλύτερης γυναίκας δεν θέλει και πολύ μυαλό να εξηγηθεί. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο έχουμε τον Dustin Hoffman σε έναν από τους πρώτους ρόλους της καριέρας τους και ίσως εκείνον που τον καθιέρωσε ως μεγάλο αστέρι του κινηματογράφου. Στον ρόλο της θρυλικής κυρίας Robinson, για την οποία γράφτηκε και το ομώνυμο τραγούδι, έχουμε την σαγηνευτική (για την εποχή της) Anne Bancroft. Ενώ στο ρόλο της κόρης βλέπουμε την Katharine Ross η οποία κακά τα ψέματα ήταν λιγάκι ρηχή σε σχέση με τους συμπρωταγωνιστές της . Κλείνοντας, ο πρωτάρης είναι μια ταινία για κάθε άντρα που ξεκινά την ζωή του και συναντά τα πρώτα ερωτικά ¨θέματα¨ και τις πρώτες επαγγελματικές αμφιβολίες.

Η Ατάκα : Benjamin Braddock: «Κυρία Robinson προσπαθείτε να με αποπλανήσετε;»

Ποιον θα έπαιζα : Δεν νομίζω ότι θα ήμουν πότε στην θέση του Benjamin, πρώτον δεν θα κολλούσα με την τεκνατζού και δεύτερον δεν έχω θέμα με την επαγγελματική μου κατεύθυνση.

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή όπου η κυρία Robinson ρίχνει για πρώτη φόρα τα δίχτυα της.

Χειρότερη σκηνή : Η σκηνή όπου ο Benjamin βουτάει στην πισίνα ντυμένος βατραχάνθρωπος. Που κολάει τώρα όλα αυτό και αφού ο Benjamin δεν την γούσταρε την όλη κατάσταση γιατί δεν πάτησε πόδι στους γονείς του;

Δες την : Γιατί είναι μια κλασική ταινία.

Μην την δεις : Αν θες να δεις κάτι πιο ανέμελο

Με ποιον να την δεις : Τους κολλητούς σου.

Μην την δεις με : Την 40αρα ερωμένη σου ή την κόρη της!

Tootsie

Υπόθεση : Ο Michael Dorsey (Dustin Hoffman) είναι ένας άνεργος ηθοποιός με μια απαίσια φήμη να τον χαρακτηρίζει. Ο λόγος που δεν μπορεί να βρει δουλειά είναι η δύσκολη συμπεριφορά του απέναντι στους σκηνοθέτες του. Απεγνωσμένος όπως είναι αποφασίζει να κάνει κάτι παράτολμο, μεταμφιέζεται σε γυναίκα και κερδίζει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια σαπουνόπερα λανσάροντας την ατίθαση φύση του ως σήμα κατατεθέν της γυναίκας που υποδύεται. Οι γυναίκες σε όλη την χωρά την έχουν ως φεμινιστικό πρότυπο ενώ πολύ άντρες είναι εκείνοι που την θεωρούν θελκτική. Σύντομα όμως ο Michael θα βρεθεί σε δύσκολη θέση όταν ερωτευτεί μια συμπρωταγωνίστρια του ενώ εκείνη προσπαθήσει να του κάνει κατάσταση με τον μπαμπά της.

Με μια κουβέντα : Η θεια μου η Δέσποινα είχε ίδια γυαλιά την δεκαετία του 80’

Γενικά : Συγγνώμη, μπορεί κάποιος να μου πει γιατί η Jessica Lange κέρδισε το Oscar B’ Γυναικείου Ρόλου, την στιγμή που ο ρόλος της στο έργο ήταν δεν ήταν 15 λεπτά κινηματογραφικού χρόνου; Οκ, καταλαβαίνω ήταν νέα και όμορφη, είχε και λίγο σπιρτάδα στο βλέμμα αλλά όχι να πάρει και το μοναδικό Oscar που δόθηκε στην ταινία, την στιγμή μάλιστα που ήταν υποψήφια για 10! Τέλος πάντων ας μην μιλάμε για αυτά, ας μιλήσουμε καλύτερα για τον βασικό πρωταγωνιστή που μονοπωλεί το έργο. Ο Dustin Hoffman, σε έναν από τους καλύτερους και πιο δυνατούς ρόλους της καριέρας του, καταφέρνει να περάσει, ως μια old style αλλά ατίθαση 40αρα, στην ιστορία του σινεμά. Πραγματικά, ήταν απίστευτο να βλέπεις τον Hoffman μέσα στα εμπριμέ φορέματα του alter ego του να περιδιαβαίνει ένα τηλεοπτικό στούντιο και κανένας να μην τον παίρνει χαμπάρι. Εδώ, στον ρόλο της Dorothy Michaels δίνει έναν αέρα δυναμισμού και χειραφετησμού που ελάχιστοι άλλοι ηθοποιοί θα κατάφερναν, αν υποθέσουμε πως θα είχαν τα κότσια για να μεταμφιεστούν σε γυναίκα. Το σενάριο είναι αρκετά καλό, έχει αρκετές έξυπνες ατάκες οι οποίες γίνονται ακόμα πιο κωμικές από το στόμα της Dorothy! Η σκηνοθεσία έρχεται από τον αγαπητό Sydney Pollack, έναν σκηνοθέτη που αποδεικνύει πως μπορεί να συνδυάσει την κωμικότητα του συγκεκριμένου έργου, το συναίσθημα από ¨Τα Καλύτερα μας Χρονιά¨ και το οπτικό έπος του ¨Πέρα από την Αφρική¨ με την ίδια άνεση που θα είχε όταν θα καθάριζε ένα μήλο. Οι δεύτεροι ρόλοι μέρα από την άκυρη Lange ήταν εξαιρετικοί. Έχουμε τον απίθανο Bill Murray που, ναι μπορεί να έχει κοιμισμένο ύφος αλλά, γύρισε όλη την ταινία χωρίς να έχει σενάριο στα χέρια απλά και μονό με αυτοσχεδιασμούς. Από την άλλη έχουμε τον παλαίμαχο της κωμωδίας George Gaynes, ο οποίος κάνει έναν γερομπαμπαλή ηθοποιό που δεν έχει ιδέα από την έννοια του επαγγελματισμού και την γλυκεία Teri Garr στον ρόλο μιας φοβισμένης ηθοποιού. Η ταινία σε γενικές γραμμές είναι αρκετά καλή και θα αρέσει, σίγουρα δεν είναι από τις κωμωδίες που θα πεθάνεις στο γέλιο, αλλά είναι μια από τις ταινίες που αξίζει να δεις όχι μόνο γιατί είναι ευχάριστη, αλλά γιατί είναι ένα διαμάντι υποκριτικού ταλέντου και όλα αυτά χάρη στον Hoffman.

Η Ατάκα : Michael Dorsey: «Δεν πιστεύω στην κόλαση. Πιστεύω στην ανεργία, αλλά όχι στην κόλαση.»

Ποιον θα έπαιζα : Μου άρεσε ο ρόλος του Michael Dorsey αλλά και το alter ego του.

Αγαπημένη σκηνή : Όλες οι σκηνές οπού βλέπουμε την Dorothy εν δράση!

Χειρότερη σκηνή : Η σκηνή οπού μας δείχνει την εκδρομή της Dorothy στο πατρικό της Julie και όλα όσα έκαναν μαζί και τον πατέρα της δεύτερης να κοιτά σαν χαζεμένη γατούλα την Dorothy και από πίσω έπαιζε ένα συναισθηματικό τραγουδάκι.

Δες την : Για να δεις τον Hoffman ως γυναίκα.

Μην την δεις : Αν δεν σου αρέσουν οι παλιές ταινίες και θέλεις κάτι πιο φρέσκο.

Με ποιον να την δεις : Με την οικογένεια σου, την μάμα σου και τις θειες σου κυρίως.

Μην την δεις με : Άνεργους ηθοποιούς.

Kramer vs. Kramer

Υπόθεση : Ο Ted Kramer (Dustin Hoffman) είναι ένας άντρας για τον οποίο η δουλειά έρχεται πρώτη από την οικογένεια. Η γυναίκα του Joanna (Meryl Streep) δεν αντέχει πλέον αυτή την κατάσταση και έτσι αποφασίζει να τον αφήσει. Ο Ted τώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει όλες τις δυσκολίες ενός νοικοκυριού και να αρχίσει να φροντίζει για πρώτη φορά τον γιο του Bill. Όταν κάποια στιγμή προσάρμοσε την ζωή του στην καινούργια κατάσταση, η Joanna ξαναεμφανίζεται στην ζωή του, μονό που αυτή την φορά ήρθε για να πάρει πίσω τον γιο της. Ο Ted όμως αρνείται να δώσει πίσω τον γιο του και έτσι καταφεύγουν στο δικαστήριο για να αποφανθεί η δικαιοσύνη για την επιμέλεια του γιου τους.

Με μια κουβέντα : Γιατί δεν γίνονται τέτοιες ταινίες στις μέρες μας;

Γενικά : Παραπλανήθηκα και εξαπατήθηκα με αυτή την ταινία, καθώς περίμενα να είναι επικεντρωμένη στην Meryl Steep, αλλά τελικά πιο πολύ βλέπουμε τον Hoffman πάρα την κυρία του αφιερώματος μας. Δεν πειράζει, ούτος η άλως αυτή η ταινία βράβευσε την νεαρή τότε Meryl με το πρώτο της αγαλματάκι από την ακαδημία και όχι μόνο αυτή. Μαζί με την Meryl βραβεύτηκε με Oscar ο συμπρωταγωνιστής της Dustin Hoffman, ενώ ο Robert Benton αποκόμισε το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Καλύτερης Ταινίας. Κατά την γνώμη μου άξιζε τα περισσότερα από αυτά τα αγαλματάκια. Η Meryl αν και δεν είναι το επίκεντρο της ταινίας είναι εξαιρετική, δυο σκηνές να σκεφτείς και το βλέπεις μπροστά σου ότι είναι τρομερή ηθοποιός. Η πρώτη είναι στην αρχή του έργου όταν χτυπά η πόρτα και εκείνη ξαφνιάζεται τόσο φυσικά θαρρείς και στο σενάριο δεν ήξερε ότι θα χτυπήσει η πόρτα. Ενώ στη δεύτερη σκηνή, στην καφετέρια τρομάζει τόσο πολύ με το ποτήρι που έσπασε ο Hoffman, που το μόνο που κατάφερε να κάνει είναι να παραμείνει σιωπηλή και τρομοκρατημένη. Από την άλλη είδαμε πως ο Dustin Hoffman μπορεί να μεταμορφωθεί από έναν εργασιομανή τύπο σε έναν καλό οικογενειάρχη που βάζει, στο τέλος, τα θέλω του παιδιού του πάνω από τα δικά του και που πασχίζει με νύχια και με δόντια να το κρατήσει κοντά του. Το σενάριο αν μου επιτρέπεις είναι μοναδικό, τώρα πια δεν βλέπουμε να γίνονται τέτοιες ταινίες, με τόσο έντονους και παθιασμένους διαλόγους, με τόσο βαθύ συναίσθημα. Η σκηνοθεσία είναι καλή, υπάρχουν μερικά πλάνα που δίνουν μια πιο δραματική ματιά στο έργο, όπως η στιγμή που ο γιος τρέχει στην αγάλια της Meryl που είχε ήδη πέσει στα γόνατα. Με τούτα και με εκείνα είναι απολύτως φυσιολογικό να πάρει και το βραβείο Καλύτερης Ταινίας, γιατί όχι μόνο είναι ένα δράμα ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που κάποτε αγαπιόντουσαν, αλλά καταχωρείτε φυσικά και ως δικαστική διαμάχη που δίνει στον θεατή την δυνατότητα να μελετήσει τις δυο πλευρές καλύτερα και με όλα τα χαρτιά τους ανοιγμένα. Κλείνοντας έχω μόνο να συμφωνήσω με όλους τους φίλους μου πως, το ¨Kramer vs. Kramer¨ είναι μια εξαιρετική ταινία της γενιάς της, που μέχρι και σήμερα παραμένει αναλλοίωτη για το θέμα που παρουσιάζει.

Η Ατάκα : Ted Kramer: «Πόσο κουράγιο χρειάζεται για να παραιτήσεις το ίδιο σου το παιδί;».

Ποιον θα έπαιζα : Σίγουρα δεν θα ήθελα να ήμουν ο γιος μέσα σε αυτή την δικαστική διαμάχη, δεν θα ήμουν σίγουρα η μανά που σηκώνεται και φεύγει, όποτε ο κλήρος πέφτει στο πατέρα που κάθεται και το παλεύει.

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή στην καφετέρια με το ποτήρι που σπάει ο Hoffman.

Χειρότερη σκηνή : Δεν έχω.

Δες την : Για τις εξαιρετικές ορμήνιες, τους πολύ δυνατούς διαλόγους και την ωραία μουσική.

Μην την δεις : Αν δεν σου αρέσουν τα δράματα και αν δεν αντέχεις να δεις μια ταινία 2 ωρών που απευθύνεται τυπικά στο γυναικείο κοινό.

Με ποιον να την δεις : Είναι μια ταινία που την βλέπεις άνετα με την μαμά σου.

Μην την δεις με : Την μαμά σου, αν σε εγκατέλειψε και την βρήκες μετά από χρόνια στο ¨Πάμε Πακέτο¨ (Τραγικό).

Rain Man

Υπόθεση : O Charles Sanford (Tom Cruise), είναι ένας εγωιστής/νεόπλουτος επιχειρηματίας, του οποίου η δουλειά είναι να φέρνει αμάξια και να τα πουλάει σε άλλους νεόπλουτους επιδειξίες. Όταν ο πατέρα του πεθαίνει εκείνος περιμένει να πάρει την μεγάλη περιουσία του, αλλά εξαιτίας της διαλυμένης τους σχέσεις, παίρνει μονό ένα αυτοκίνητο. Η υπόλοιπη περιουσία πηγαίνει στον Raymond (Dustin Hoffman), τον άγνωστο αδελφό του Charlie, ο οποίος είναι αυτιστικός και ζει στο ίδρυμα Walbrook. Ο Charlie απαγάγει τον Raymond κρυφά από το ίδρυμα με σκοπό να του αποσπάσει τα λεφτά που νομίζει ότι είναι δικά του. Σύντομα θα καταλάβει ότι η πράξη του αυτή ήταν αρκετά απερίσκεπτη καθώς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις ¨περίεργες¨ πράξεις, αλλά ούτε και την γκρίνια του αυτιστικού αδελφού του.

Με μια κουβέντα : Περίμενα κάτι πολύ καλύτερο.

Γενικά : Εντάξει ρε παιδί μου, ωραία ταινία αλλά πες μου ειλικρινά δεν περίμενες κάτι παραπάνω, να συγκινηθείς λίγο περισσότερο, να ρίξεις και ένα δάκρυ βρω αδελφέ, έτσι για την ιστορία που έβλεπες 2 ώρες και κάτι. Η ταινία που στα ελληνικά είχε τον άκυρο τίτλο ¨Ο άνθρωπος της βροχής¨ απέσπασε οκτώ υποψηφιότητες για Oscar, αλλά κατάφερε να κερδίσει μόνο τέσσερα, εκείνο του Καλύτερου Α’ Ανδρικού Ρολού για τον Dustin Hoffman, Καλύτερου Σεναρίου, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας. Λοιπόν ο Dustin Hoffman φυσικά και έπρεπε να κερδίσει και λέω έπρεπε γιατί κάτι τέτοιοι ρόλοι είναι που κάνουν την ακαδημία να δίνει αγαλματάκια από εδώ και από εκεί. Βεβαία για να μην λέμε μόνο κακιούλες ο Hoffman ήταν μοναδικός στο ρόλο του. Τώρα όλα τα υπόλοιπα βραβεία που πήρε τα θεωρώ παράταιρα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας, εφόσον σκηνοθετικά δεν είδαμε κάτι που να μας εκπλήξει, το σενάριο ήταν κάλο, είχε μια ενδιαφέρουσα πλοκή αλλά δεν κατάφερε να συγκινήσει όσο θα έπρεπε, τουλάχιστον εμένα δεν με άγγιξε ιδιαίτερα. Όσο για το βραβείο καλύτερης ταινίας, δεν μπορώ να μιλήσω παραπάνω γιατί δεν ξέρω με ποιες άλλες ταινίες ήταν συνυποψήφια και κατάφερε να τις κερδίσει. Από εκεί και ύστερα βλέπουμε μια ταινία που μιλά για έναν γιάπη τύπο που μόνη του σκέψη είναι τα λεφτά, μαθαίνει λοιπόν αυτός ο τύπος πως έχει ένα διανοητικά καθυστερημένο αδελφό και είναι κληρονόμος της μεγάλης περιουσίας του πατέρα τους. Ο γιάπης αδελφός, που τον υποδύεται με μετριότητα ο Tom Cruise ¨απαγάγει¨ τον αδελφό του με σκοπό να του αποσπάσει τα χρήματα. Στην αρχή ο γιάπης δεν καταλαβαίνει τις παραξενιές του καινούργιου του αδελφού και κοινώς δεν τον χωνεύει καθόλου, αλλά όπως γίνεται σε όλες τις ταινίας, στο τέλος δημιουργείτε μια μοναδική σχέση ανάμεσα στους δυο άντρες. Καλή ταινία, το είπα και πιο πάνω, αλλά δεν σε άφηνε να δεθείς με κανέναν από τους ήρωες, γιατί ο ένας ήταν το καθίκι και ο άλλος ο καθυστερημένος και παρόλο που το καΐκι γίνεται κάλο παιδί στο τέλος και αγαπά τελικά τον αδελφό του, εκείνος μην μπορώντας να καταλάβει τι γίνετε δεν καταφέρνει να δημιουργήσει τη συναισθηματική φόρτιση που θα κάνει τον θεατή να σπαράξει από το κλάμα. Κλείνοντας γιατί έχω βάλει φακές στην φωτιά, θα σου πω ότι είναι μια ταινία που θεωρείτε κλασσική εξαιτίας της ερμηνείας του Hoffman από εκεί και ύστερα δεν είναι και κάτι το φοβερό.

Η Ατάκα : Raymond: «Είμαι εξαιρετικός οδηγός».

Ποιον θα έπαιζα : Κανέναν από τους δυο κεντρικούς ήρωες.

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή όπου ο Tom Cruise θυμάται επιτέλους την ύπαρξη του αδελφού του, βλέποντας μια φωτογραφία που είχαν τραβήξει όταν ήταν εκείνος μικρός.

Χειρότερη σκηνή : Το τέλος και αυτό γιατί όπως είπα δεν σε γεμίζει συναισθηματικά.

Δες την : Για την ερμηνεία του Hoffman και αν σου αρέσουν οι ταινίες τύπου Road trip.

Μην την δεις : Αν συναισθηματικά δεν αντέχεις τόσο βαριές ταινίες.

Με ποιον να την δεις : Μόνος σου.

Μην την δεις με : Μια εύθυμη παρέα, γιατί θα της χαλάσεις το κέφι.