Cloud Atlas

Υπόθεση :  (Είναι πολλά το ξέρω, άλλα κάντε υπομονή). Η ταινία μας παρουσιάζει έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, σε έξι τελείως διαφορετικές χρονικές περιόδους. Ξεκινάμε με τον AdamEwing (Jim Sturgess) έναν δικηγόρο που το 1800 ταξιδεύει στην Νέα Ζηλανδία για να κλείσει την αγορά κάποιων σκλάβων. Στο ταξίδι της επιστροφής γνωρίζει τον λαθρεπιβάτη Autua, τον οποίον και προστατεύει λόγο της ευγενικής φύσης του. Το ταξίδι αυτό γράφεται από τον Ewing σε ένα ημερολόγιο που χρόνια μετά πέφτει στα χέρια του Robert Frobisher (Ben Whishaw). Είμαστε στο 1930 και ο νεαρός Frobisher μας παρουσιάζεται ως ένας φιλόδοξος σύνθετης που πλησιάζει τον μεγάλο μουσικοσυνθέτη της εποχής Vyvyan Ayrs, για να μαθητεύσει κοντά του και να αποκτήσει φήμη. Με τα πολλά ο Frobisher γράφει ίσως την καλύτερη μελώδια του κόσμου το σεξτέτο Cloud Atlas και στέλνει την μελωδία στον εραστή του Rufus Sixmith. Πολλά χρόνια μετά κάπου στην δεκαετία του 70 ο Sixmith (James D'Arcy) γνωρίζει την Luisa Rey (Halle Berry) μια δημοσιογράφο, η οποία προσπαθεί να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από την κατασκευή ενός πυρηνικού αντιδραστήρα. Στα χέρια της πέφτουν οι επιστολές μεταξύ του Sixmith και του Frobisher όπως και το σεξτέτο. Για χάρη τους γράφει ένα βιβλίο αφιερωμένο στον Frobisher. Στην σημερινή εποχή ο Timothy Cavedish (Jim Broadbent) διαβάζει αυτό το βιβλίο καθώς είναι ένας μικροεκδότης που κάνει ξαφνικά τη τύχη του, με κάποιο κόστος φυσικά. Δυστυχώς για εκείνον βρίσκεται μπλεγμένος και ζητά λεφτά από τον αδελφό του, ο οποίος τον κλείνει σε ένα οίκο ευγηρίας. Εκεί ο Cavedish μαζί με μερικά ακόμα γεροντάκια αποφασίζει να δραπετεύσει και το καταφέρνει αν και με πολλά ευτράπελα. Η ζωή του γίνεται ταινία και στο μακρινό μας μέλλον πέφτει στα χέρια της Sonmi-451. Η Sonmi (Doona Bae) είναι ένας κλώνος, του οποίου ο μόνος σκοπός ύπαρξης είναι να σερβίρει τους πελάτες του Papa’s Song, μαγαζί στο οποίο εργάζεται. Η Sonmi εμπνέεται από την αντίσταση του Cavedish μέσα από την ταινία και έτσι με τη βοήθεια ενός επαναστάτη, με το όνομα Hae-Joo αποφασίζει να δραπετεύσει. Οι ιστορίες της ταινίας ενώνονται με την τελευταία όπου 100 χρόνια μετά την μεγάλη καταστροφή συναντάμε τον Zachry (Tom Hanks) που ζει μαζί με την οικογένεια του, υπό πρωτόγονες συνθήκες, έχοντας θεοποιήσει την Somni θεωρώντας τη προσωποποίηση του καλού. Στο νησί αυτό εμφανίζεται η Meronym μαζί με το πλήρωμα της , μία ομάδα πιο εξελιγμένων ανθρώπων με την ονομασία Precients. Με την γνωριμία του Zachry και της Meronym μπορούμε να πούμε ότι κλείνει και ο κύκλος της ιστορίας μας.

                     

Με μια κουβέντα :  Μια από τις πέντε καλύτερες ταινίες του 2012!!!

Γενικά : Θα ξεκινήσω ζητώντας συγγνώμη για την πολυλογία μου πιο πάνω αλλά ήταν κάτι το αναπόφευκτο όταν μιλάμε για μια ταινία στην οποία διαδραματίζονται άλλες έξι! Ξέρω πως όσοι μπήκαν στην διαδικασία να διαβάσουν την υπόθεση μπερδευτήκαν, όπως και εγώ άλλωστε την πρώτη φορά που διάβασα κάτι παρόμοιο. Έχοντας δει όμως την ταινία, όλα εκείνα που είχα διαβάσει μου φάνηκαν τελείως φυσιολογικά. Το Cloud Atlas βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα του Mitchell David που γράφτηκε το 2004 και θεωρείται ήδη ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα του 21ου αιώνα. Οι σκηνοθέτες Lana και Andy Wachowski (γνωστοί από την τριλογία "The Matrix") και Tom Tykwer καταφέρνουν μέσα σε 3 ώρες (μην κομπιάζεις, αξίζει!) να μας πουν μια ιστορία για την ζωή, τον θάνατο, την αναγέννηση, και τους αληθινούς έρωτες που δεν χάνονται ποτέ και ξανασμίγουν μέσα στον χρόνο. Ας ξεκινούμε με το να πούμε ότι η ταινία δεν παρουσιάζει τις έξι ιστορίες της με γραμμικό αφηγηματικό τρόπο, όπως σας τις ανέλισσα πιο πάνω. Όχι, εδώ οι σκηνοθέτες αποφάσισαν να κάνουν μια σπονδυλωτή ταινία με έξι ιστορίες από τις οποίες ο θεατής θα μεταπηδά χωρίς να γνωρίζει τι θα συναντήσει στην επόμενη σκηνή. Θέλω να πω ότι όλες οι ιστορίες είναι μπερδεμένες, δεν θα ξεκινήσουμε με την ιστορία του 1800 και θα πάμε έτσι μέχρι το μακρινό μέλλον. Αντιθέτως, εκεί που θα βλέπουμε την ιστορία του 1930 θα μεταφερόμαστε ξαφνικά στο 2007 και μετά στο 1800. Αυτό μπορεί να σου φαίνεται πολύ χαοτικό και πρέπει να ομολογήσω πως στην αρχή του έργου είναι, αλλά πίστεψε με δεν θα είναι για πάντα έτσι. Από κάποιο σημείο και μετά θα καταλάβεις πλήρως το τι συμβαίνει, θα αρχίσεις να βλέπεις ότι όλο αυτό το ¨άκυρο¨ φαινομενικά μεταπήδημα ανάμεσα στις ιστορίες είναι τελείως εσκεμμένο και τέλεια δημιουργημένο για να σου δείξει με μεγάλα γράμματα την ουσία του έργου. Ότι δηλαδή όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους, μην ξεχνάς άλλωστε ότι η ταινία μιλά για προηγούμενες ζωές για πράγματα που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο έχουν ξαναγίνει σε άλλες εποχές. Έτσι, όταν για παράδειγμα βλέπουμε την σκηνή του πρώτου φιλιού σε μια από τις ιστορίες μας ή την σκηνή μιας φοβερής αποκάλυψης, η σκηνοθεσία μας μεταφέρει και στις υπόλοιπες πέντε που είχαν το ίδιο θέμα. Και έτσι πάει όλο το έργο. Το φοβερό και ίσως το πιο τέλειο στην ταινία είναι η ιδέα του να παίξουν οι βασικοί ηθοποιοί πολλούς διαφορετικούς ρόλους κάνοντας την ιδέα της μετενσάρκωσης πιο δυνατή και ουσιώδη. Έτσι μπορούμε να δούμε την Halle Berry ως μια δημοσιογράφο του 70, αλλά και ως μια ξανθιά εβραία του μεσοπολέμου. Τον Jim Sturgess ως έναν αριστοκράτη του 1800 αλλά και ως κινέζοτου μέλλοντος και την Doona Bae ως κλώνο από ένα φουτουριστικό μέλλον που η ιστορία της αγάπης της ξεκινάει από το 1800 όπου ήταν μια νεαρή Βρετανίδα. Και δεν είναι μόνο οι ηθοποιοί που έπαιξαν διαφορετικούς χαρακτήρες, το σημαντικό είναι πως κάθε χαρακτήρας κουβαλούσε μέσα από τις μετενσαρκώσεις του κάτι από τον παλιό του εαυτό. Δηλαδή ο Hugh Grant στο έργο ήταν η προσωποποίηση του εχθρού στην κάθε ιστορία. Έτσι στην μια ιστορία τον βλέπουμε ως μεγιστάνα μιας εταιρίας και από την άλλη ως αρχηγό μιας φυλής ανθρωποφάγων. Με λίγα λόγια η ταινία θα πρέπει να πάρει το Όσκαρ Καλύτερου Μακιγιάζ και Εφέ ανεξάρτητα τις ταινίες που θα έχει να αντιμετωπίσει. Από εκεί και υστερία τα εφέ ήταν θεσπέσια, η μουσική μαγική, οι ερμηνείες από τον Tom Hanks, τον Jim Broadbent και όλους μα όλους τους ηθοποιούς ήταν καθηλωτικές καθώς όλοι κατέθεσαν την ψυχή τους. Η σκηνοθεσία πανέξυπνη το σενάριο γεμάτο με αξέχαστες και βαθυστόχαστες ατάκες. Γενικά το Cloud Atlas είναι μια ταινία που δεν πρέπει να χάσει κανείς. Και αν γυρίσει κάποιος να σας πει ότι μπερδεύτηκε ή δεν του άρεσε ή ότι δεν την κατάλαβε, τότε να ξέρετε ότι αυτός ο κάποιος είτε μιλούσε στο κινητό κατά την διάρκεια του έργου, είτε προσπαθούσε να ρίξει το γκομενάκι που είχε διπλαρώσει, αλλιώς είναι ένας θεατής της κατηγορίας ¨Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα. Κλείνοντας το Cloud Atlas είναι μια ταινία που σπάει κάθε κατεστημένο στα είδη των ταινιών. Έχουμε φιλμ εποχής, λίγο ρομάντζο με μια δόση δράματος, έχει επιστημονική φαντασία, κωμωδία, δημοσιογραφικο-αστυνομική δράση, έχει τα πάντα καθώς κάθε ιστορία από τις έξι είναι διαφορετική, αλλά πάντα με κοινά μηνύματα την ελευθερία του άνθρωπου , την βούληση, την επανάσταση και πως όλα μέσα στην ζωή είναι συνδεδεμένα.

Η Ατάκα : Sonmi-451: «Οι ζωές μας δεν μας ανήκουν. Από την γέννηση μέχρι τον θάνατο είμαστε δεμένοι με τους άλλους. Στο παρελθόν και στο μέλλον. Και με κάθε έγκλημα και κάθε καλοσύνη, καθορίζουμε το μέλλον μας.»

Ποιον θα έπαιζα :  Όλους τους χαρακτήρες του Jim Sturgess!

Αγαπημένη σκηνή :  Άπειρες, δεν ξεχωρίζω καμία!

Χειρότερη σκηνή : Καμία!

Δες την :  Γιατί είναι μια ταινία που θα σε κάνει να σκεφτείς.

Μην την δεις :  Αν είσαι άτομο που η προσοχή του αποσπάτε συχνά. Έτσι δεν θα καταλάβεις ποτέ το έργο.

Με ποιον να την δεις :  Και μόνος για να αφοσιωθείς στο έργο 100% αλλά και με έναν άντε δυο φίλους σου για κουβεντούλα και καφεδάκι μετά.

Μην την δεις με :  Άτομα που δεν ξέρουν να εκτιμούν την ιστορία και μένουν μόνο για τα εφέ και τα ονόματα των πρωταγωνιστών.

The Iron Lady

Υπόθεση : Ηλικιωμένη και εικονικά φυλακισμένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι η Margaret Thatcher (Meryl Streep), η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, θυμάται κομμάτια της ζωής της, καθώς ξεκαθαρίζει τα ρούχα του νεκρού συζύγου της. Ο Denis ήταν πάντα εκεί, στήριγμα της όταν μπήκε στο Βρετανικό κοινοβούλιο και έβαλε υποψηφιότητα για την αρχηγία του συντηρητικού κόμματος, σπάζοντας κάθε φραγμούς στην κυριαρχία του ανδρικού φύλου στην πολιτική της Αγγλίας. Οι αναμνήσεις της περιστρέφονται γύρω στις επιτυχίες και τις αποτυχίες της, ανάμεσα στην δύναμη και την περηφάνια και το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει για να καταφέρει να βάλει την χώρα σε τάξη σύμφωνα με τα δικά της πιστεύω, μένοντας πίστη στον εαυτό της και στην χώρα της.

Με μια κουβέντα : Και αυτό που με θλίβει πραγματικά, γιατί είναι αλήθεια, είναι η δήλωση της Meryl Streep όταν παρέλαβε το τρίτο της Oscar: «Αυτή είναι η τελείται φόρα που με βλέπετε εδώ πάνω»

Γενικά : Και ναι, είναι πολύ πιθανόν να μην την ξαναδούμε εκεί πάνω να κρατά στα χέρια της ένα τέταρτο αγαλματάκι, δεν είναι ότι δεν το θέλουμε εμείς σαν κοινό, είναι που δεν θα το θέλουν οι συγκυρίες, γιατί κακά τα ψέματα μέσα στα τόσα χρονιά που ήταν υποψήφια και έχανε, έχανε από καθαρή αδικία, οπότε τώρα που το πύρε και ησύχασε ο κόσμος καλά σαράντα Meryl! Τέλος πάντων με αγαλματάκια ή χωρίς ένα είναι το σίγουρο: η Meryl είναι η καλύτερη ηθοποιός που περπάτησε ποτέ στην γη και δεν το λέω μόνο εγώ, το λέει όλος ο κόσμος. Περνάμε τώρα στα της ταινίας, η αλήθεια είναι πως πάντα απέφευγα να γράψω για έργα που καταπιάνονται με πολιτικά ζητήματα, ο μοναδικός λόγος που έκανα αυτή την εξαίρεση είναι φυσικά η Meryl, η οποία για άλλη μια φορά μεταμορφώθηκε, βγήκε από το σώμα της και έγινε κάποια άλλη. Δεν είναι μόνο το make up και τα μαλλιά, είναι η στάση του σώματος, είναι η φωνή και η προφορά που αλλάζει, είναι όλες εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες, οι κινήσεις, τα ψευδίσματα, τα βλέμματα, το σούφρωμα των χειλιών που την κάνουν να αλλάζει σε κάθε ρόλο της. Εδώ την βλέπουμε να μεταμορφώνεται στην πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας, που δεν είμαι σίγουρος για το αν πρόσφερε καλό έργο στην θητεία της ή απλά κατάφερε να εξοργίσει τον κόσμο με τα διατάγματα της, για το μόνο όμως που είμαι σίγουρος είναι πως η Meryl κατάφερε να κερδίσει το προσωπικό της στοίχημα, να γίνει η Margaret Thatcher. Στο έργο βλέπουμε την ηλικιωμένη πλέον και με μια ελαφριά άνοια Thatcher να μένει κλεισμένη σε ένα σπίτι, συγκατοικώντας με το φάντασμα του νεκρού συζύγου της και να αναβιώνει τις μεγαλύτερες στιγμές της ζωής της. Βλέπουμε την γνωριμία με τον σύζυγο της, την εισχώρηση της στο κοινοβούλιο, την υποψηφιότητα της για την πρωθυπουργία, την νίκη της και την παραμονή της στην θέση για 10 χρόνια, την κρίση στα νησιά Φόκλαντ και άλλες καταστάσεις των οποίων η αντιμετώπιση τους, από την πλευρά της, της προσέδωσαν την επονομασία: Η Σιδηρά Κυρία. Ερμηνευτικά δεν έχω να πω κάτι για την Meryl έχεις βαρεθεί να με ακούς, οπότε τα λόγια είναι πλέον περιττά. Στον ρόλο του συζύγου της βλέπουμε τον αγαπητό Jim Broadbent ο οποίος στέκεται επάξια στην θέση του χωρίς να υπερκαλύπτεται από την Meryl. Κλείνοντας θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα, η ταινία σαν ταινία δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, το σενάριο και η σκηνοθεσία δεν προσφέρουν κάτι άξιο προς συζήτηση, έτσι μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η φήμη του έργου οφείλεται μόνο και μόνο στην Meryl, από εκεί και ύστερα το αν θα σου αρέσει η ταινία είναι καθαρά θέμα κινηματογραφικού γούστου.

Η Ατάκα : Margaret Thatcher : «Με όλο τον σεβασμό κύριε, πολεμάω κάθε μέρα της ζωής μου και πολλοί άντρες με υποτίμησαν στο παρελθόν. Αυτή η φουρνιά φαίνεται να κάνει το ίδιο, αλλά θα αναθεματίσουν την μέρα».

Ποιον θα έπαιζα : Τον σύζυγο της Thatcher τον Denis, απλά και μόνο για να είμαι δίπλα στην Meryl.

Αγαπημένη σκηνή : Η έξοδος της Thatcher από την πρωθυπουργική οικία.

Χειρότερη σκηνή : Με ενόχλησε που υπήρχαν πολλές σκηνές της Thatcher σε νεαρή ηλικία και αυτό γιατί σε αυτές τις σκηνές την Thatcher δεν την έπαιζε η Meryl

Δες την : Για να δεις πως κερδίζονται τα Oscar.

Μην την δεις : Αν έχεις μπουχτίσει με τα πολιτικά της χώρα σου και δεν αντέχεις να μάθεις και τα πολιτικά των άλλων.

Με ποιον να την δεις : Με φαν τις Meryl

Μην την δεις με : Πολιτικάντηδες, γιατί θα αρχίσουν τα δικά τους.

ANOTHER YEAR

Πρωταγωνιστούν: Jim Broadbent, Ruth Sheen, Lesley Manville

Σκηνοθεσία: Mike Leigh

Εναλλακτικός τίτλος: " Δηλ. τα μπακούρια και οι γεροντοκόρες δεν έχουν δικαίωμα στην ευτυχία;"

Υπόθεση: Ο Τομ και η Τζέρι (όχι το καρτούν βρε!) είναι ένα ευτυχισμένο, μεσήλικο ζευγάρι που ζουν αρμονικά την ζωή της σε ένα αγρόκτημα, κάπου στο Λονδίνο και έχουν φτιάξει μια όμορφη οικογένεια, με τον 30χρονο γιο τους, Τζο, που ναι μεν δεν βλέπουν συχνά, αλλά έχουν καλές σχέσεις μαζί του και ζουν μια ήρεμη και αρμονική ζωή, διατηρώντας μια ισορροπημένη σχέση μεταξύ τους, η οποία τους χαρίζει γαλήνη και ευτυχία. Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με τους φίλους και συγγενείς τους, οι οποίοι τους επισκέπτονται τακτικά στο αγρόκτημα όπου πηγαίνουν και περιγράφουν τα προβλήματά τους και μετά φεύγουν! Από τον Τομ, φίλο από το πανεπιστήμιο του άλλου Τομ, που είναι ένας μοναχικός μεσήλικας, ευτραφής, με τάση στο αλκοόλ, το πολύ φαγητό και γενικά την ανθυγιεινή ζωή, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα στην δουλειά του αλλά και την μοναξιά του...Μέχρι την νευρωτική και ιδιότροπη Μαίρη, μια σαραντάρα φίλη και συνεργάτιδα της Τζέρι, χωρισμένη και μονίμως σε αναζήτηση συντρόφου, που κάποια στιγμή, πάνω στην απελπισία της, αρχίζει να τρέφει αισθήματα για τον γιο τους και πληγώνεται πολύ όταν μαθαίνει ότι βρήκε σύντροφο... Και όλα αυτά, μέσα από το πέρασμα των τεσσάρων εποχών και την πάροδο ακόμη μίας χρονιάς της καθημερινότητάς τους...

Για πες, για πες: Ναι Κλεάνθη! Η ταινία ήταν όντως κουλτούρ-μουλτούρ τελικά! Είχες απόλυτο δίκιο! Και να σας πω την αλήθεια; Αν δεν είστε μεσήλικας-τρίτη ηλικία ή έστω, αν δεν περνάτε κλιμακτήριο...τότε μάλλον δεν πρέπει να δείτε αυτή την ταινία γιατί νομίζω ότι δεν είστε το target group στο οποίο απευθύνεται ή που να μπορεί έστω να σας ευαισθητοποιήσει! Okay, σαφώς η μοναξιά και η θλίψη που προκαλεί αυτή, είναι ίδια σε κάθε ηλικία, αλλά υποθέτω ότι όσο είσαι νέος έχεις πάντα την ελπίδα ότι έχεις τον χρόνο μπροστά σου να αλλάξεις τα πράγματα! Τι γίνεται όμως όταν περνάνε τα χρόνια και βλέπεις ότι δεν τα κατάφερες τόσο καλά τελικά ενώ οι φίλοι σου είχαν καλύτερη τύχη; Σε πιάνει κατάθλιψη, το ρίχνεις στο ποτό, κάνεις μπάκα ή γίνεσαι νευρωτική, όπως η Μαίρη (την οποία υποδύθηκε εξαιρετικά η Lesley Manville, δίνοντας ίσως στην ταινία το μοναδικό τόνο ανθρώπινης συμπεριφοράς και συναισθήματος, αφού όλοι οι υπόλοιποι ήταν οι γνωστοί, ψυχρόκωλοι Βρετανοί!!). Και ίσως γι'αυτό να μην μπορείς να κατανοήσεις εύκολα αυτό που θέλει να πει ο σκηνοθέτης, αφού δεν υπάρχουν στιγμές έντονες, συναισθηματικές, εκδηλωτικές και συγκινητικές (πέρα από την τελευταία που βλέπουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ την Μαίρη να ξεσπάει σε κλάματα στην αγκαλιά της Τζέρι και να παραδέχεται, εν μέρει, ότι δεν είναι και πολύ καλά!) που να σε κάνουν να προβληματιστείς ή να δεθείς με τους πρωταγωνιστές και να τους κατανοήσεις. Το μόνο που βλέπεις είναι δυο γεροντάκια να σκάβουν στο κτήμα τους, να πίνουν τσάι με τους φίλους τους ή να τρώνε μαζί τους και μια τρελή (βλ. Μαίρη) που χει συνέχεια πρόβλημα με το σαράβαλο αμάξι της και που τους φορτώνεται κάθε λίγο και λιγάκι όποτε δεν νιώθει καλά! Πως να βγάλεις άκρη μετά εσύ;

Με αρέσει: Που ο Τομ και η Τζέρι αποδεικνύουν ότι τελικά μπορεί να κρατήσει χρόνια ένας γάμος και να παραμένει ευτυχισμένο το ζευγάρι...

Δεν μεν αρέσει: Που όλοι είχαν εξαιρετικές κριτικές για αυτήν την ταινία μιλώντας κιόλας διθυραμβικά για τα κοινωνικά μηνύματα που περνάει και για τα ανθρώπινα αισθήματα που εξυμνούνται (;), λέει, σε αυτήν την ταινία!! 'Η εγώ είμαι πολύ ρηχή ή για τους Βρετανούς και τον υπόλοιπο κόσμο που το είδε και συμφώνησε μαζί τους, αυτό είναι ο καλύτερος και δυνατότερος τρόπος να εκφράζουν τα συναισθήματά τους! Παγοκολώνες μιλάμε οι άνθρωποι! You suck men!!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Να σας πω την αλήθεια, δεν έγραφε κάτι ιδιαίτερο στο imdb που να αξίζει να αναφέρω, βαριόμουν κιόλας να ψάξω οπότε θα πρωτοτυπήσω και δεν θα σας δώσω καμία άχρηστη πληροφορία γι' αυτήν την ταινία!

Harry Potter and the Half-Blood Prince

Υπόθεση : Το έκτο έτος της φοίτησης του Harry (Daniel Radcliffe) ξεκίνα με την πλήρη αποδοχή από τον κόσμο των μάγων ότι ο σκοτεινός άρχοντας έχει επιστρέψει. Η σχολή Hogwarts βρίσκετε σε πλήρη επαγρύπνηση καθώς θεωρείτε σημαντικό ¨κάστρο¨ για την άμυνα για τον κόσμου των μάγων, ενώ παράλληλα στο σχολείο βρίσκονται δυο θανάσιμοι εχθροί του Voldemort και των θανατοφάγων του, ο Harry Potter και ο Dumbledore (Michael Gambon). Καθώς το έτος κυλά, ο Dumbledore προσπαθεί να συλλέξει αναμνήσεις από την παιδική και εφηβική ζωή του σκοτεινού άρχοντα, για να ανακαλύψει πιο είναι το σχέδιο του και να βρει το τρωτό του σημείο. Σε αυτή την διαδικασία ζητείτε η βοήθεια του Harry ο οποίος είναι πρόθυμος να βοηθήσει τον διευθυντή του σχολείου, μέχρι την τελική και μοιραία στιγμή του.

Κατηγορία ταινίας : Χαριποτερομανία!!!

Γενικά : Αχ! Ένα δράμα αυτή η ταινία, τι συγκίνηση στο τέλος του βιβλίου, αλλά και όταν έβλεπα την ταινία πάλι είχα συγκινηθεί, γιατί ρε παιδί μου ο θάνατος του Dumbledore είναι ένα συγκλονιστικό, απρόσμενο και τραγικό γεγονός, για αυτό και μόνο το γεγονός θα κάτσεις να δεις την ταινία, γιατί κατά τα άλλα έχει πολλά στοιχεία που με το ζόρι φτάνουν την μετριότητα. Από την μια ο Ralph Fiennes δεν κάνει καμία εμφάνιση ως Voldemort και έτσι χάνετε το σασπένς, από την άλλη υπήρχαν τρομερά κενά, μεγάλες ανακρίβειες και αρκετές φορές άσχετη πλοκή σε σύγκριση με το βιβλίο. Μα! να μην δείξουν τον πόλεμο μέσα στην σχολή, μεταξύ μαθητών και θανατοφάγων… αίσχος! Μένω λοιπόν στα κενά του έργου, γιατί άφησαν μεγάλο δρόμο να καλύψει η έβδομη ταινία και φυσικά για αυτό τον λόγο θα την γυρίσουν σε δυο μέρη. Παράλληλα στην ταινία βλέπουμε πως οι ήρωες μεγάλωσαν αρκετά και έχουν τις πρώτες τους σχέσεις και τις πρώτες τους ζήλειες, που προσφέρουν μια πιο ανάλαφρη νότα στο μαύρο φόντο του έργου. Επίσης μετά από την δεύτερη ταινία βλέπουμε επιτέλους έναν ολόκληρο αγώνα Quidditch συν τα δοκιμαστικά. Η ενδιαφέρουσα πληροφορία που έμαθα, χαζεύοντας για αυτή την ταινία, είναι πως ο Dumbledore είναι για την ακρίβεια gay και η μόνη ρομαντική σχέση που είχε ήταν με έναν μάγο τον οποίο αναγκάστηκε να σκοτώσει γιατί εντρύφησε στην μαύρη μαγεία και από ότι κατάλαβα όλα αυτά θα τα δούμε στην έβδομη ταινία, άλλα δεν πιστεύω ότι θα το διατυμπανίσουν, πιθανώς να το αφήσουν να υπονοηθεί όπως και στο βιβλίο. Η ερμηνείες πολύ καλές από όλους και από τους νεότερους, αλλά και από τους μεγαλύτερους και πιο έμπυρους ηθοποιούς. Η σκηνοθεσία σχετικά καλή, συμβαδίζει με την προηγούμενη, αν και έχει μερικά λάθη που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Τέλος μια καλή ταινία που περνά τον μέσο ορό των ταινιών του Harry Potter και προδιαθέτει το κοινό για μια φανταστική έβδομη συνέχεια, τον Νοέμβριο που μας έρχεται!

Ποιον θα έπαιζα : Θα ήθελα να κάνω τον καινούργιο καθηγητή Horace Slughorn, όχι μόνο γιατί έχει έναν ρόλο κλειδί για την συνέχεια του έργου αλλά πολύ περισσότερο γιατί ο καταπληκτικός Jim Broadbent του έδωσε πνοή και ζωντάνια.

Αγαπημένη σκηνή : Από τις τελευταίες και πιο συγκινητικές του έργου, αυτή που όλοι οι μαθητές και οι καθηγητές σηκώνουν τα ραβδιά τους στον ουρανό με ένα μικρό άσπρο φως ως ένδειξη πένθους για τον θάνατο του Dumbledore. Μια σκηνή που μπορεί να μην υπάρχει στο βιβλίο αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να συγκινήσει και τον πιο συντηρητικό φαν της σειράς.

Χειρότερη σκηνή : Η σκηνή που δεν υπήρξε στο έργο. Μιλάω φυσικά για την σκηνή της μονομαχίας στο κάστρο ανάμεσα σε μαθητές –καθηγητές και θανατοφάγους, η οποία δεν παρουσιάστηκε στην ταινία και αντί για αυτής πηδάμε κατευθείαν στον θάνατο του Dumbledore.

Δες την : Γιατί είναι η συνέχεια της σειράς, έχει σοβαρέψει πολύ το στόρι, οι ηθοποιοί παίζουν αρκετά καλά, η σκηνοθεσία και το σενάριο παρόλα τα λάθη τους είναι σε ικανοποιητικά επίπεδο και για την συγκινησιακή φόρτιση που προσφέρει στο τέλος.

Μην την δεις: Αν βαριέσαι αφάνταστα να χάσεις 2 ½ ώρες βλέποντας μια ακόμα ταινία με τον Harry Potter, ο οποίος όχι μόνο δεν σταματά να μπλέκει σε περιπέτειες αλλά δεν λέει να τελειώσει και το σχολείο του να μας αφήσει και εμάς στην ησυχία μας.

Με ποιον να την δεις : Με την Χαριποτεροπαρέα σου!

Μην την δεις με : Με άτομα που δεν συμπαθούν τον Harry Potter