The Nightmare before Christmas (1993)

Πρωταγωνιστούν (φωνές): Danny Elfman, Chris Saranton, Catherine o'Hara

Σκηνοθεσία: Henry Selick

Εναλλακτικός τίτλος: "Merry Creepy Christmas!"

Υπόθεση: Άλλη μια 31η Οκτωβρίου έφτασε στο τέλος της και οι κάτοικοι της Halloweentown γιορτάζουν το τέλος ενός ακόμη επιτυχημένου και τρομαχτικού Halloween! Βέβαια, τα εύσημα πάνε στον Τζακ Κολοκύθα (Jack Skellington), τον βασιλιά της πόλης που, όπως και κάθε χρόνο έτσι και φέτος, ανέλαβε να οργανώσει τα διάφορα φρικιά-συμπολίτες του (μάγισσες, φαντάσματα, δράκουλες, τέρατα κτλ.) και να κάνει ακόμη ένα τρομακτικό Halloween, η επιτυχία του οποίου κρίνεται πάντα, βάση των τσιρίδων τρόμου που καταφέρνουν κάθε φορά και προκαλούν! Αλλά ο Τζακ νιώθει ένα κενό μέσα του από αυτή την συνεχόμενη ρουτίνα μέχρι που, μια βόλτα στο δάσος, τον οδηγεί στην Christmastown και εκεί θα ανακαλύψει πως υπάρχει μια, διαφορετική από την δική του, γιορτή που είναι πολύχρωμη, όλοι είναι χαρούμενοι και όχι τρομαγμένοι ενώ υπάρχουν πολλά παιχνίδια, δώρα και χαρά και αυτή η γιορτή λέγεται "Χριστούγεννα"! Τότε είναι που αποφασίζει να απαγάγει τον Άι-Βασίλη και να πάρει αυτός την θέση του αφού πρώτα προσπαθήσει να προσαρμόσει τα Χριστούγεννα πάνω στα δικά του, τρομαχτικά και ανατριχιαστικά μέτρα...

Για πες, για πες: Σε πρόσφατη, προηγούμενη μου ανάρτηση σας ανέφερα την πιθανότητα να γράψω μια χριστουγεννιάτικη ταινία (μπας και μπω στο κλίμα!), παρόλο που εκφράζω εντόνως την δυσαρέσκειά μου απέναντι σ'αυτήν την λαμπυρίζουσα, γλυκανάλατη και -κατ'εμέ- ηλιθίως υπερ-καταναλωτική γιορτή! Και τότε, όλως τυχαίως, έπεσε στην αντίληψή μου αυτή η ταινία του λατρεμένου μου Tim Burton, με τον ιντριγκαδόρικο τίτλο "Εφιάλτης Πριν τα Χριστούγεννα"! Αντιλαμβάνεστε φυσικά πως, χωρίς δεύτερη σκέψη, αποφάσισα ότι αυτή θα είναι η δική μου χριστουγεννιάτικη ανάρτηση...Και τελικά έπιασα λαβράκι αφού πάραυτα βρήκα και την καλύτερη Χριστουγεννιάτικη ταινία μου ever! Βέβαια, όποιος διαβάζει το blog, την εμμονή και την λατρεία μου προς τον Tim Burton, σίγουρα την έχει αντιληφθεί και μπορεί να σπεύσει να με κατηγορήσει ότι δεν είμαι αντικειμενική...αλλά...γιορτιάρες μέρες τώρα, σας πάει η καρδιά να κάνετε τόσο βαριές κατηγορίες για έναν συνάνθρωπό σας; Φυσικά, μόνο από το εξώφυλλο  της ταινίας και, γνωρίζοντας έστω και λίγο το έργο και το ιδιαίτερο στυλ του Burton, είναι εύκολο να καταλάβεις πως δεν πρόκειται να δεις μια αγαπησιάρικη και γλυκανάλατη γιορτινή ταινία! Αντιθέτως, το αγαπημένο του μαύρο χρώμα και το γοτθικό στοιχείο κυριαρχούν και σε αυτή του την ταινία. Εεε...βασικά λέω "του" αλλά το όνομα στην σκηνοθεσία άλλα λέει...Πρόκειται για μια ταινία, η ιδέα της οποίας ανήκει φυσικά στον Burton, ο οποίος την επεξεργαζόταν μια δεκαετία και βάλε, πριν ακόμη αρχίσει η υλοποίησή της, όταν εργαζόταν τότε ως animator στα στούντιο της Disney! Κατά τις αρχές του '90 πήρε το "Οκ" για την δημιουργία της αλλά, επειδή συνέπεσε με το "Batman Returns", τα γυρίσματα του οποίου είχε αναλάβει ο Burton, τελικά ανέθεσε την σκηνοθεσία της ταινίας στον Henry Selick, έχοντας πάντα την πλήρη εποπτεία της παραγωγής της! Τρία χρόνια αργότερα η ταινία ήταν έτοιμη..Και αν αναρωτιέστε γιατί τους πήρε τόσο καιρό για να την φτιάξουν, θα σας πω απλά πως η ταινία είναι γυρισμένη με την τεχνική του "stop-motion" animation, (η πρώτη στο συγκεκριμένο είδος μάλιστα!) όπου στην ουσία είναι σαν να έχεις ένα κουκλοθέατρο, με πραγματικές, πλαστελένιες κούκλες που της κουνάς καρέ-καρέ και καταγράφεις τις κινήσεις τους! Χαρακτηριστικά θα αναφέρω πως χρειάστηκαν 100 τεχνικοί για την δημιουργία της ταινίας, αφού για ένα δευτερόλεπτο εικόνας, έπρεπε να γυρίζονται 12 stop-motion καρέ! Βέβαια, τεχνικά το αποτέλεσμα είναι απλά άρτιο και, έχοντας γνώση της ταλαιπωρίας που τράβηξαν για να το καταφέρουν, τους αξίζουν ακόμη περισσότερα συγχαρητήρια! Και με αυτά και με εκείνα καταλήξαμε να έχουμε την πιο cult χριστουγεννιάτικη ταινία, η οποία πλέον αγγίζει τα όρια του κλασσικού! Για εμάς που δεν αντέχουμε τα ζουζουνιάρικες, χαζο-σαχλές και γλυκανάλατες αηδίες, αυτή η πρωτότυπη ταινία λειτουργεί ως όαση στα μάτια μας! Μας ποιος άλλος θα μπορούσε να κάνει χριστουγεννιάτικη ταινία με πρωταγωνιστές...μια σκελετωμένη κολοκύθα, μια συναρμολογούμενη (από αληθινά ανθρώπινα μέλη, ραμμένα πάνω της) κούκλα, το φάντασμα ενός σκύλου (από τότε στριφογύριζε φαίνεται στο μυαλό του η ιδέα του "Frankenweenie"!) και άλλα, διαφόρων ειδών, τέρατα; Φυσικά, μόνο ο Tim Burton μπορεί να συνδυάζει αλλοπρόσαλλους, εξωπραγματικούς, γοτθικούς και κοινωνικά αταίριαστους χαρακτήρες και να τους τοποθετεί σε ένα ιδιαίτερο χριστουγεννιάτικο story, παρουσιάζοντάς τους ταυτόχρονα τόσο συμπαθείς και αξιολάτρευτους, αφού όσο "σκοτεινοί" και αν μοιάζουν εκ πρώτης όψεως να είναι, δεν παύουν καταβάθως να είναι πλάσματα με αγνά και όμορφα συναισθήματα! Γι'αυτό κανείς δεν κρατάει κακία στον Τζακ όταν απαγάγει τον Άι-Βασίλη και, στην προσπάθειά του να φτιάξει τα "δικά" του Χριστούγεννα (συγκινημένος από την χαρά και την θαλπωρή που διέκρινε στην πραγματική γιορτή των Χριστουγέννων"), το μόνο που καταφέρνει είναι να καταστρέψει σχεδόν την γιορτή! Ίσα-ίσα που μέσα από όλη αυτή την αναστάτωση, οι "ανατριχιαστικοί" ήρωες της Halloweentown καταφέρνουν να περάσουν το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων: πως το παν είναι να είσαι ο εαυτός σου και ας είσαι διαφορετικός από τους άλλους και να ψάξεις μέσα σου και στους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω σου αυτό που σου λείπει πραγματικά και μπορεί να σε γεμίσει και όχι σε άχρηστα πράγματα, τυλιγμένα με πολύχρωμο χαρτί...Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας! 

Με αρέσει: Η ευαισθησία και η αγνότητα που καταφέρνει να κατακλύζει-όχι μόνο αυτή-αλλά και κάθε ταινία του Burton, κι ας μοιάζουν οι χαρακτήρες να είναι σκοτεινοί και εξωπραγματικοί!

Δεν με αρέσει: Που, λόγω αυτής της ιδιαιτερότητας και της ανατριχιαστικής όψης των χαρακτήρων, μπορεί να μην είναι και τόσο φιλική προς το παιδικό κοινό! Άσχετα βέβαια που τα μούλικα κάθε μέρα βλέπουν φόνους και αίματα στις ειδήσεις! Μπορεί όμως να τρομάξουν από τον γλυκούλη Τζακ γιατί απλά είναι..ένας σκελετός που μιλάει! Πφφφ...υπερβολές!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Άντε μωρέ! Δεν σας ζαλίζω άλλο με το μπλα-μπλα μου! Θα σας βάλω να ακούσετε απλά ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια της ταινίας, την μουσική της οποίας υπογράφει ο ταλαντούχος κ. Danny Elfman που εδώ χαρίζει την φωνή του και στις σκηνές που ο Τζακ τραγουδάει (στις υπόλοιπες, "ομιλούντες" σκηνές την φωνή του Τζακ έχει αναλάβει ο Chris Saranton)!  http://www.youtube.com/watch?v=ZPblZa10_Pk                 

Ed Wood (1994)

Πρωταγωνιστούν: Johnny Depp, Martin Landau, Sarah Jessica Parker, Patricia Arquette, Bill Murray

Σκηνοθεσία: Tim Burton

Εναλλακτικός τίτλος: "Κάψε το σενάριο!"

Υπόθεση: Ο Edward Wood Jr. είναι ένας εκκεντρικός σκηνοθέτης που προσπαθεί ματαίως να βρει χορηγούς κι να γυρίσει τις αμφιλεγόμενες ταινίες του, οι οποίες αγγίζουν τα όρια του πρόχειρου κι, κυρίως του cult, στο Χόλιγουντ της δεκαετίας του 50. Παρόλα αυτά, δεν χάνει την αισιοδοξία του, το πάθος κι την εμμονή του να τα καταφέρει, αν κι όλοι αμφισβητούν το ταλέντο του, κι βρίσκει αρχικά θερμό υποστηρικτή των...εκκεντρικών σχεδίων του τον Bela Lugosi τον Ούγγρο ηθοποιό που  ενσάρκωσε πρώτος στον κινηματογράφο, τον διάσημο "Dracula" κατά την δεκαετία του '30 κι μεγάλο σταρ εκείνης της εποχής. Μεγάλος φαν του Lugosi, ο Wood τον χρησιμοποιεί ως "δόλωμα" για να προσεγγίσει τους παραγωγούς αλλά κανείς δεν "τσιμπάει" αφού πλέον ο Lugosi είναι γέρος κι ξεχασμένος. Τελικά, παρέα κι με άλλους παράξενους κι, εξίσου με αυτόν, ατάλαντους ηθοποιούς επιχειρεί να κάνει πραγματικότητα το όνειρό του...

Για πες, για πες: Σας είχα τάξει ήδη, από προηγούμενη ανάρτηση ταινίας του Burton, ακόμη μια κριτική μου κι θα ολοκληρωνόταν έτσι το μίνι-εντελώς τυχαίο, το ξαναλέω!- αφιέρωμα μου στον γοητευτικά παράξενο αυτόν σκηνοθέτη! Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ιδέα περί τίνος πρόκειται αλλά, ποντάροντας στο πολύ καλό προηγούμενο δείγμα των ταινιών του που είχα παρακολουθήσει, υπέθεσα ότι το ίδιο αποτέλεσμα θα προκύψει κι από την συγκεκριμένη εμπειρία! Χμμμ...οκ! Το παραδέχομαι! Όλοι κάνουν λάθη σε αυτή την ζωή! Ουδείς...άσφαλτος που λέει κι η λαίδη Άντζελα! Αν κι, γενικά, η συγκεκριμένη ταινία είναι, ίσως, από τις πιο αμφιλεγόμενες του...ιδιόμορφου αυτού καλλιτέχνη, αφού για κάποιους ήταν ένα αριστούργημα, για κάποιους άλλους μία άστοχη (όχι απαραίτητα ακαλαίσθητη ή κακής τεχνικής) επιλογή του σκηνοθέτη! Προσωπικά, δυστυχώς, θα συμφωνήσω με τους δεύτερους αυτή την φορά! Μα πείτε μου! Ποιος άλλος θα επέλεγε να κάνει ταινία με θέμα..."τον Χειρότερο Σκηνοθέτη όλων των Εποχών", όπως χαρακτηρίζεται ομοφώνως από τους περισσότερους κριτικούς του κινηματογράφου, ο Ed Wood; Μόνο ο τρελάρας ο Tim Burton! Ααα! Δεν σας το πα ε; Πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο που όντως έχει χαρακτηριστεί έτσι! Ήταν ένας ιδιόμορφος άνθρωπος, δηλωμένος ετεροφυλόφιλος τραβεστί, που ένιωθε άνετα όταν φορούσε γυναικεία ρούχα(!), κι ο οποίος, κατά την δεκαετία του '50, γύρισε ταινίες που σήμερα χαρακτηρίζονται παρωδίες κι εντάσσονται στην κατηγορία των λεγόμενων b-movies! Δηλ. ταινίες "δεύτερης διαλογής", χαμηλού προϋπολογισμού κι τεχνικών μέσων, γεγονός που, κατ΄επέκταση, σημαίνει κραυγαλέα σκηνοθετικά λάθη, ψεύτικα εφέ κι...ετοιμόρροπα σκηνικά, ατάλαντους ηθοποιούς, συσσώρευση "κλισέ" κτλ. κτλ. κι όλα αυτά εις όνομα του κέρδους με ελάχιστα οικονομικά μέσα! Λάτρης όμως αυτών των ταινιών του Ed ήταν, φυσικά, ο Tim! Γι' αυτό κι αποφάσισε, 24 χρόνια μετά τον θάνατο του, να γυρίσει ταινία, όχι τόσο την ζωή κι βιογραφία του περίεργου αυτού ανθρώπου αλλά, κυρίως, να εξυμνήσει το πάθος κι την αστείρευτη πηγή ζωντάνιας κι δημιουργικότητας που χαρακτήριζε τον Wood, παρά την έλλειψη ταλέντου που ήταν εμφανέστατη! Αν κι εγώ έμεινα απλά στην κουλή προσωπικότητα, τόσο αυτουνού όσο κι των περίεργων φίλων-συνεργατών του, που το περιέβαλαν! Η σκηνοθεσία ήταν σε ασπρόμαυρο φόντο, αγαπημένη μέθοδος του Tim, η οποία ταιριάζει με το κλίμα της δεκαετίας που περιγράφει. Η μουσική, επίσης, θυμίζει ταινία τρόμου εκείνης της περιόδου αλλά, κυρίως, έχει καταφέρει να αποδώσει πολύ καλά την...άθλια κι πρόχειρη σκηνοθεσία-παραγωγή που χρησιμοποιούσε ο Ed Wood στις δικές του ταινίες, τόσο καλά μάλιστα που, συχνά, μπερδεύεσαι κι δεν ξέρεις αν αυτό που παρακολουθείς είναι απλά μια σάτιρα στον τρόπο κι τα μέσα που χρησιμοποιούσε αυτός ο τρελάρας σκηνοθέτης ή απλά, πρόκειται για την πραγματική σκηνοθεσία του Burton! Αυτό, βέβαια, μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στον ίδιο τον Burton. Κατά τ'άλλα, οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν πολύ καλές...απλά πιστεύω πως το λάθος αυτής της ταινίας που μπορεί να την κάνει...παρεξηγήσιμη σε κάποιους, είναι ότι απευθύνεται σ' ένα μικρό αριθμό θεατών (προφανώς γνωστών κι λατρών του συγκεκριμένου είδους ταινιών!) αλλά, κυρίως, λόγω της παράξενης κι ασυνήθιστης σεναριακής δομής της, η οποία ενδέχεται να κουράσει αρκετούς. Παρόλα αυτά...ΑΓΑΠΑΜΕ Tim Burton!  

Με αρέσει: Ελάτε τώρα...πείτε την αλήθεια...ποιος άλλως θα σκεφτόταν να κάνει ταινία με αυτό το θέμα;;; Δεν είναι Θεός ο άνθρωπος;

Δεν με αρέσει: Ελάτε τώρα...πείτε την αλήθεια...ποιος άλλως θα σκεφτόταν να κάνει ταινία με αυτό το θέμα;;; Δεν είναι Θεός ο άνθρωπος; 

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Ενδεικτικό του πόσο...φτηνές (κυριολεκτικά κι μεταφορικά!) ήταν οι ταινίες του Ed Wood, είναι το γεγονός ότι το κόστος παραγωγής της ταινίας του Burton είναι μεγαλύτερο από το κόστος όλων των ταινιών μαζί που γύρισε ποτέ ο Wood!!!     

Frankenweenie (2012)

Πρωταγωνιστούν (φωνές): Winona Ryder, Catherine O' Hara, Martin Short, Christopher Lee

Σκηνοθεσία: Tim Burton

Εναλλακτικός τίτλος: "Το...ηλεκτρισμένο σκυλί επέστρεψε από τον τάφο!"

Υπόθεση: Ο Victor είναι ένα μοναχικό παιδάκι, χωρίς φίλους κι μόνα ενδιαφέροντα τις επιστήμες κι την δημιουργία ερασιτεχνικών ταινιών τρόμου! Κοινώς ένας...weirdo! Μοναδική του παρέα, ο σκύλος του, ο Sparky! Όταν όμως ο Victor αναγκάζεται από τον πατέρα του να κάνει κάτι "φυσιολογικό", όπως το να ασχοληθεί με ένα σπορ κι συγκεκριμένα με το μπέιζμπολ, τότε όλα αλλάζουν στην ζωή του αφού, μετά από μια άστοχη βολή κι ένα άτυχο περιστατικό, ο Sparky κείτεται νεκρός μπροστά στις ρόδες ενός αυτοκινήτου! Ανήμπορος να αντέξει την απώλεια του λατρεμένου του σκύλου, ο Victor παρακινείται από τον περίεργο, αλλά παθιασμένο με τις επιστήμες, καθηγητή του κ. Rzykruski, ο οποίος προτρέπει τους μαθητές του να συμμετάσχουν σε έναν διαγωνισμό Φυσικής κι στα πλαίσια αυτού,τους διδάσκει για τις ιδιότητες του ηλεκτρικού ρεύματος. Τότε είναι που ο Victor συνειδητοποιεί ότι μπορεί να εφαρμόσει αυτές τις γνώσεις του πάνω στο νεκρό σώμα του Sparky κι να τον αναστήσει, όπως κι συμβαίνει τελικά!Αλλά, όταν τελικά μαθαίνεται αυτό κι από τους υπόλοιπους, τότε είναι που ξεσπά στην πόλη...η νύχτα των νεκραναστημένων κατοικιδίων-τεράτων...

Για πες, για πες: Το ότι δηλώνω φαν του Tim Burton, το κατέστησα σαφές πριν λίγες μόλις μέρες στην κριτική μου για μια άλλη του ταινία, το "Big Fish"! Αλλά, ξεκαθαρίζω πως είναι εντελώς τυχαίο το μίνι-αφιέρωμα, που όπως προκύπτει τελικά, του κάνω εδώ στο blog! Διότι, πέρα από αυτήν κι την προηγούμενη που ανέφερα, θα ακολουθήσει λίαν συντόμως κι μια τρίτη κριτική για ακόμη μία ταινία του, την οποία όμως δεν σας αποκαλύπτω τώρα για να μην σας χαλάσω την έκπληξη βρε ατιμούλικα! Λοιπόν, στο θέμα μας τώρα! Εδώ έχουμε την τρίτη animation ταινία του Burton (με την αγαπημένη του, κι όπως αποδεικνύεται κι από τις...εισπράξεις, άκρως πετυχημένη μέθοδο, αυτή του stop animation), η οποία όμως έχει την εξής ιδιαιτερότητα: ουσιαστικά, αποτελεί ένα είδος remake ή κι ολοκλήρωσης της μίνι ομώνυμης ταινίας που το 1984 ο νεαρός, τότε, Burton επιχείρησε να παρουσιάσει στο κοινό! Αλλά, λόγω οικονομικών θεμάτων κυρίως, κατάφερε τότε να παραδώσει μία μίνι εκδοχή του Frankenweenie που είχε στο μυαλό του! Ευτυχώς, 30 χρόνια σχεδόν μετά κι, έχοντας περισσότερη εμπειρία στην πλάτη του, κατάφερε να παραδώσει στους θαυμαστές του κι στο υπόλοιπο φιλοθεάμων κοινό, το μισοτελειωμένο του, εκείνο, εγχείρημα! Κι οι αναφορές κι μεταφορές στο θέμα, είναι ξεκάθαρες κι στην ταινία! Π.χ, η ταινία ξεκινά με την προβολή, στους γονείς του, της ταινίας που ο Victor είχε ετοιμάσει αλλά, λίγο πριν το τέλος, καίγεται το φιλμ! Πιο έμμεση αναφορά κι κλείσιμο του ματιού στους θαυμαστές του από τον Burton για το τότε ανεκπλήρωτο έργο του..εεε!.δεν γίνεται! Κι αν στο "Big Fish" σας έλεγα ότι απουσιάζει ο κυνικός, σκοταδιστής κι περίεργος Burton...εδώ έχετε ακριβώς το αντίθετο! Επιστρέφει πλήρως στα παλιά, γνώριμα (κι αγαπημένα μου προσωπικά!) λημέρια του κι στον κόσμο των τεράτων, των απόμακρων, περίεργων κι μοναχικών ψυχών που, ωστόσο, το μόνο που θέλουν είναι να αγαπηθούν! Περίτρανη απόδειξη; Τι πιο σκοτεινό από μια...ασπρόμαυρη ταινία; Αλλά κι ο τίτλος από μόνος του σε προϊδεάζει για το περιεχόμενο της ταινίας! Εμπνευσμένος από τον αγαπημένο του Burton-μεταξύ άλλων τεράτων!- ήρωα του βιβλίου της Mary Shelley κι δεν είναι άλλος από τον Frankenstein! Εξάλλου, οι ομοιότητες κι οι συγκρίσεις είναι εμφανής στην ταινία του! Τόσο εμφανισιακά (το σκυλί, μετά την "ανάστασή"του, έχει παρόμοιες ουλές/ράμματα με τον γνωστό σε όλους μας Frankenstein καθώς κι τις χαρακτηριστικές βίδες στο λαιμό!) όσο, όμως, κι σεναριακά (όπως κι στο βιβλίο της Shelley,έτσι κι στην ταινία, έχουμε ένα...περίεργο πλάσμα που προκύπτει μετά από ένα ανορθόδοξο πείραμα!). Γενικά, θα λέγαμε, πως πρόκειται για έναν φόρο τιμής σε όλα αυτά τα τέρατα με τα οποία μεγάλωσε, παρακολουθώντας τα στις αγαπημένες του, παλιές ταινίες τρόμου, ο Tim Burton, κι που εδώ έχουν την τιμητική τους! Κάθε χαρακτήρας είναι κι μια έμμεση αναφορά σε εκείνες τις ταινίες που τον σημάδεψαν, επιστρέφει στις γνωστές χαρακτηριστικές-κι ανατριχιαστικές καμιά φορά-φιγούρες, αυτές με τα τεράστια μάτια, τους μαύρους κύκλους κι καθόλου βλέφαρα, το κυνικό μαύρο χιούμορ είναι παρών όπου χρειάζεται, φυσικά κι η μαυρίλα, το σκοτάδι, ο φόβος κι ο θάνατος συνυπάρχουν πετυχημένα στο όλο concept (μα γίνεται ταινία του Burton χωρίς νεκροταφείο;;!!!), χωρίς όμως να απουσιάζει στο τέλος το μήνυμα για το δικαίωμα στην αγάπη κι το συναίσθημα που έχουμε όλοι, ανεξαιρέτως! Όλα καλά κι γνώριμα μέχρι εδώ! Απλά, κάποιοι κι ειδικότερα όσοι έχουν παρακολουθήσει κάπως εκτενέστερα τον σκηνοθέτη, ίσως κουραστούν από την εμμονή του με τον κόσμο του σκότους κι των τεράτων κι την στασιμότητά του ή κι έλλειψη οποιασδήποτε άλλης πρωτοτυπίας! Αλλά, δεν παύει, να είναι ο μετρ του παραμυθιού, έστω κι υπό αυτή την...λατρεμένη μεν, αλλά περίεργη μορφή που του δίνει!

Με αρέσει: Που καταφέρνει αυτός ο άνθρωπος, έστω κι με αυτό το περίεργο κι παράδοξο τρόπο, να μας πείσει να αγαπήσουμε όλα αυτά τα αξιολάτρευτα τέρατα που μας παρουσιάζει κάθε φορά κι να μας συγκινεί με το δράμα τους!

Δεν με αρέσει: Η εμμονή του στα τέρατα αυτά κι από τεχνική άποψη...ίσως να μην χρειαζόταν μια ασπρόμαυρη σκηνοθεσία, σε μια ταινία, μάλιστα, με ένα ήδη "σκοτεινό" σενάριο που έχει από μόνη της.

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Μιας κι ακόμη ο απόηχος από τα χθεσινά Όσκαρ δεν έχει περάσει, οφείλω να σας αναφέρω πως η ταινία ήταν υποψήφια στην κατηγορία "Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων/Animaition" αλλά το κέρδισε η ταινία "Brave"! Τώρα, κατά πόσο είναι σωστό αυτό ή όχι...ποια είμαι εγώ να το κρίνω; Εδώ δώσανε όσκαρ στο...χυτό κορίτσι (όπως την ανέφερε χαρακτηριστικά ο συνάδελφος-Κλεάνθης!), Jennifer Lawrence!