Philadelphia (1993)

Πρωταγωνιστούν: Tom Hanks, Denzel Washington, Antonio Banderas

Σκηνοθεσία: Jonathan Demme

Εναλλακτικός τίτλος:"...Τι άσχημο πράγμα που είναι ο ρατσισμός..."

Υπόθεση: Ο Andrew Beckett είναι ένας πολύ ικανός δικηγόρος, που εργάζεται σε μια από τις μεγαλύτερες και πιο ισχυρές, νομικές εταιρείες της Φιλαδέλφειας. Όλα αλλάζουν όταν απολύεται επειδή έχει AIDS και αναζητά δικηγόρο να τον υπερασπιστεί στην δικαστική διαμάχη που ετοιμάζει εναντίον τους. Τελικά, τον βοηθάει ο Joe Miller, ένας άγνωστος σχετικά δικηγόρος, που αν και ομοφοβικός και αντίθετος προς τους gay, αναλαμβάνει την υπόθεσή του και να τα βάλει με το σύστημα...

Για πες, για πες: Αυτή την ταινία, ενώ έχω την δυνατότητα να την δω κάθε χρόνο, στη 1 του Δεκέμβρη, μιας και έχει καθιερωθεί να προβάλλεται την ημέρα αυτή από κάποιο κανάλι, λόγω της παγκόσμιας ημέρας κατά του AIDS, ωστόσο...πως τα καταφέρνω...πάντα ξεκινάω να την παρακολουθώ αλλά, επειδή συνήθως προβάλλεται αργά, την παρατάω στην μέση! (βασικά στην αρχή αλλά είπα να το σώσω λιγάκι,όσο μπορώ, το τομάρι μου!). Έτσι έγινε και φέτος λοιπόν! Πέμπτη βράδυ, 12 παρά, στο Mega, προβάλλουν, κλασικά, την ταινία! Και κλασικά...βλέπω μόνο το πρώτο μισάωρο και πάω για ύπνο! Αλλά, την ώρα που πάτησα το κόκκινο κουμπί του τηλεκοντρόλ και έκλεισα την tv, κάτι άλλαξε ξαφνικά μέσα μου...ξύπνησε μια φωνή που μου είπε: "...Όχι Ελένη! Πρέπει να την δεις αυτή την ταινία! Όχι για σένα μόνο πλέον...αλλά και για τους "πιστούς" αναγνώστες αυτού του ταπεινού, πλην τίμιου, blog στο οποίο γράφεις..." (Πωπώ! το γράφω και μου σηκώνεται η τρίχα μιλάμε! Να! Τσουτσούρωσα!Αλήθεια!). Έτσι λοιπόν, το έβαλα πείσμα και έσπασα την κατάρα: είδα την ταινία!!!! Και πολύ καλά έκανα λοιπόν! Okay, όπως με κάθε "κλασσική" ταινία(όπως έχει καθιερωθεί αυτός ο χαρακτηρισμός στον κιν/φο), περίμενα να δω κάτι παραπάνω αφού, ακούγοντας συνέχεια πόσο καλή είναι αυτή η ταινία και ότι πρέπει οπωσδήποτε να την δούνε όλοι, είχα περισσότερες προσδοκίες! Αλλά, το 'χω παρατηρήσει κι άλλες φορές, ότι αυτό παθαίνω συνήθως με τις ταινίες που θεωρούνται κλασσικές και καταπληκτικές απ'όλους τους υπόλοιπους, αλλά όταν τις βλέπω εγώ...εεε...δεν ενθουσιάζομαι στον ίδιο βαθμό! Όχι ότι ήταν κακή η ταινία! Το αντίθετο: ήταν αρκετά καλή! Με πολύ καλές ερμηνείες, καλή σκηνοθεσία και ένα σενάριο "μετρημένο", χωρίς υπερβολές και προσπάθειες να προκαλέσει δάκρυα και κλάματα βεβιασμένα ή χρησιμοποιώντας δακρύβρεχτες ιστορίες σχετικά με τον άρρωστο πρωταγωνιστή. Δεν κατέφυγε σε καμία περίπτωση, σε εμφανείς τακτικές πρόκλησης της ευαισθησίας του κοινού ώστε να προκαλέσει την συμπάθεια σου προς τον πρωταγωνιστή. Αντίθετα, αντιμετωπίζει το θέμα της ομοφυλοφιλίας και του AIDS, με πολύ σεβασμό και χωρίς προκλητικές αναφορές/επιλογές. Ακολουθώντας την λιγότερο επικίνδυνη οδό της δικαστικής διαμάχης, καταφέρνει να αναδείξει το θέμα-ταμπού της ομοφυλοφιλίας και του κοινωνικού ρατσισμού που αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι. Μπορεί να την περίμενα πιο "δυνατή", λόγω του πολύ λεπτού και ευαίσθητου θέματος με το οποίο καταπιάνεται, ωστόσο, έστω και με αυτή την λιγότερο προκλητική και τολμηρή σκηνοθετική προσέγγιση, καταφέρνει να θίξει με ψύχραιμη ματιά το θέμα και να το αναδείξει, για πρώτη φορά στην ιστορία της μεγάλης οθόνης, ανοίγοντας έτσι το δρόμο και σε άλλους καλλιτέχνες που έως τότε δείλιαζαν να το κάνουν. Ίσως και γι΄αυτό τον λόγο, να κατατάσσεται τελικά στην λίστα με τις "κλασσικές" ταινίες που πρέπει να δεις κάποια στιγμή...

Με αρέσει: Ο πολύ προσεγμένος τρόπος ερμηνείας του ρόλου από τον Tom Hanks: χωρίς υπερβολές, χωρίς ιδιαίτερες προσπάθειες να μοιάσει περισσότερο ή λιγότερο γκέι, αλλά να εστιάσει πολύ σωστά στην ουσία του ρόλου: να υποδυθεί δηλ. έναν άνθρωπο που έχασε την δουλειά του, όχι επειδή δεν ήταν ικανός αλλά επειδή έπεσε θύμα κοινωνικού ρατσισμού! Πολύ μετρημένος, ψύχραιμος, χωρίς υπερβολές και φανφάρες:ουσιώδης και συγκινητικός με αυτή του την αξιοπρέπεια. Τον βοήθησε βέβαια και το ανάλογο σενάριο και η σκηνοθεσία που κινούνταν στο ίδιο μήκος κύματος.

Δεν με αρέσει: Που, όταν έβλεπα κάποιες σκηνές, στην ταινία σύμφωνα με τις οποίες ο πρωταγωνιστής ερχόταν σε σωματική επαφή με άλλους ρόλους (και εννοώ χειραψίες, φιλικά χάδια, ή όταν άγγιζε κάποια αντικείμενα κτλ.) ένιωθα και ήξερα, υποσυνείδητα, ποια θα είναι η επόμενη σκέψη/κίνηση/αντίδραση/συναίσθημα των άλλων πρωταγωνιστών...που, ως συνήθως, ήταν απέχθεια και φόβος... Τελικά, ο φόβος και η έλλειψη γνώσεων είναι το χειρότερο πράγμα....

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Υπάρχει ένα στατιστικό στοιχείο σχετικά με την ταινία, σύμφωνα με το οποίο υπήρχαν 53 gay άνδρες που εμφανίστηκαν συνολικά σε διάφορες σκηνές της ταινίας αλλά μέσα στην επόμενη χρονιά απ'όταν γυρίστηκε η ταινία, είχαν πεθάνει οι 43 απ' αυτούς...

Conan the Barbarian

Υπόθεση : Ο Conan έχει γεννηθεί στην μάχη καθώς μια λεπίδα έσκισε την κοιλιά της μάνας του και εκείνος βγήκε σε έναν κόσμο όπου οι μάχες, τα τέρατα και ο κίνδυνος καραδοκούν παντού. Ο μικρός Conan μεγάλωσε και πρέπει πλέον να αναζητήσει τους δολοφόνους του πατέρα του, μια προσωπική βεντέτα ανάμεσα σε εκείνον και τους πολεμιστές του Σιμεριανού αρχηγού Khalar Zym. Σύντομα ο Conan θα συνειδητοποιήσει ότι είναι η μόνη ελπίδα για να σωθεί το έθνος της Hyboria από το δαιμονικό κακό που είναι έτοιμο να ξαμοληθεί στον τόπο.

Με μια κουβέντα : Και όπως είπε μια φίλη μου: «Το κωλαράκι του Conan ήταν το μοναδικό πράγμα που άξιζε στην ταινία».

Γενικά : Και μιλάμε για μια ταινία που κρατά 2 ώρες, οπότε βαλε εσύ με το μυαλό σου τι σημαίνει να βλέπεις επί 2 ώρες μια ταινία και τελικά το μόνο πράγμα που μετράει στο έργο είναι το ένα δευτερόλεπτο όπου φαίνεται ο κώλος του πρωταγωνιστή. Έτσι είναι αγαπητέ αναγνώστη, η αλήθεια να λέγεται, η ταινία είναι αισχρή, σχεδόν μου έλειψε ο Arnold Schwarzenegger και η παντελής έλλειψη ερμηνείας του, αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και όπου αρχή βλέπε εφέ, καθώς η ταινία υποσχόταν πράγματα και θαύματα με την 3D έκδοση της και σίγουρα δεν θα άφηνε παραπονεμένους και εκείνους που είδαν την απλή προβολή. Για το 3D λοιπόν δεν έχω να πω κάτι, μιας και ο θεός με φώτισε και δεν πέταξα τα λεφτά μου στα σκουπίδια, αλλά η απλή έκδοση της ταινία με έκανε, πραγματικά, να κλάψω. Τα εφέ όπως καταλαβαίνεις ήταν αηδιαστικά, απαίσια, φτωχά, γελοία, απλοϊκά και μπορεί να σου λέω και λίγα καθώς υπήρχαν άπειρες σκηνές όπου το background του σκηνικού ήταν τελείως ψηφιακό και όταν λέω ψηφιακό, φυσικά και το λέω κοροϊδευτικά, καθώς τα ηλεκτρονικά παιχνίδια του PS2 είχαν πολύ καλύτερα γραφικά. Το δεύτερο πιο σημαντικό που ψάχνεις από αυτή την ταινία είναι οι μάχες, οι οποίες ήταν πολλές, δεν λέω, αλλά η κόκκινη μπογιά που χρησιμοποιήθηκε για αίμα ήταν σίγουρα από τις φτηνές και έκανε το αίμα να μοιάζει με παχύρευστο κόκκινο εμετό. Φτάνουμε στις ερμηνείες…. Και τώρα τελειώσαμε με τις ερμηνείες, καθώς ο-λ-ο-ι οι ηθοποιοί ήταν για τα μπάζα και ας έπαιζε ο Ron Perlman στο ρόλο του μπαμπά του Conan. Α! μιας και είπα Conan ας πω κάτι και για το παλικάρι. Ο Jason Momoa μας έρχεται από την μακρινή νήσο της Χαβάης, με το κωλαράκι του να μας λέει Αλόχα! Ο Jason σαν ηθοποιός δεν λέει τίποτα, βασικά δεν το έχει καθόλου αλλά τον αναφέρω γιατί έπαιξε (μέτρια πάλι) στο ε-ξ-α-ι-ρ-ε-τ-ι-κ-ο ¨Game of Thrones¨ (Αναστασία δες την σειρά επιτέλους!!!). Σε μικρότερους ρόλους συναντάμε την Rachel Nichols η οποία είναι η παρθένα ιέρεια με το αγνό αίμα που είναι το κλειδί για μια πανάρχαια προφητεία (το απόλυτο κλισέ), η Rachel λοιπόν ερμηνευτικά τον παίρνει, αλλά εμφανισιακά είναι λουκουμαδάκι baby. Το αντίπαλο δέος της Rachel είναι η Rose McGowan στον ρόλο της κόρης του κακού αρχηγού, σκοτεινή μάγισσα και μις ασχημομούρα για το 2011 και βαλε... Σου θυμίζω ότι η Rose είχε παίξει και στην σειρά ¨Η Μάγισσες¨, εκεί βέβαια ήταν καλούλα, αλλά εδώ ήταν σαν την μάγισσα φούρκα, μισοκαραφλή, θεόκοντη και άσχημη. Η σκηνοθεσία ήταν για πέταμα όπως και το σενάριο με άπειρα κλισέ, τεράστια λάθη, κενά, ανακρίβειες και ευτελείς συναισθηματισμούς. Κλείνοντας η καινούργια έκδοση του Conan ήταν μια από τις μεγαλύτερες πατάτες που είδα μέσα στην χρονιά, εύχομαι να την γλίτωσες και να μην την είδες.

Η Ατάκα : Conan: «Ζω, Αγαπώ, Σφαγιάζω και είμαι ικανοποιημένος».

Ποιον θα έπαιζα : Με προσβάλεις.

Αγαπημένη σκηνή : Θα αστειεύεσαι.

Χειρότερη σκηνή : Άπειρες, αλλά η ιστορία άρχισε να βρομά από την στιγμή που η μάνα του Conan (με σκισμένη κοιλιά) ζητά από τον άντρα της να ξεγεννήσει το μωρό για να τον δει και να πεθάνει. Εννοείτε πως όλα γίνονται όπως το θέλει η δόλια μάνα και για αποκορύφωμα έχουμε τον πατέρα να παίρνει το μωρό (ψηφιακό εννοείτε) και να το σηκώνει στον αέρα με τα αίματα και τις γλίτζες της γέννας. Αγαπητέ πατέρα του Conan, λυπάμαι αλλά σε πρόλαβε ο γερο-ραφίκι!!!

Δες την : Για να χάσεις τον χρόνο σου.

Μην την δεις : Για να κάνεις κάτι πιο εποικοδομητικό.

Με ποιον να την δεις : Τον 12χρονο ξάδελφο σου.

Μην την δεις με : Κουλτουριάριδες φίλους σου.

A Clockwork Orange (1971)

Info:

ΟAlex DeLarge είναι ένας νεαρός Βρετανός με πολύ κακές συνήθειες. Αυτός και η παρέα του είναι κοινοί εγκληματίες και λάτρεις της βίας μόνο και μόνο για την διασκέδαση τους. Όταν όμως αυτός ο χαρισματικός κακοποιός βρίσκεται πίσω από τα σίδερα της φυλακής και αντιμετωπίζει ποινή δεκατεσσάρων χρόνων δέχεται τα πάντα για την ελευθερία του. Μάλιστα το επιδιώκει κιόλας. Όταν λοιπόν η κυβέρνηση επινοεί μια νέα και αποτελεσματική θεραπεία κατά της βίας φυσικά και γίνεται πειραματόζωο πιστεύοντας πως έτσι θα μπορεί να έχει ότι και πριν. Η επάνοδος όμως σε μια κοινωνία που δεν έχει αλλάξει και θυμάται τι της έχεις προκαλέσει δεν είναι και τόσο εύκολη. Ειδικά όταν έχεις υποστεί πλύση εγκεφάλου. Πως είναι άραγε να αντιμετωπίζεις ότι κακό έχεις κάνει και να μην μπορείς να αντιδράσεις?

Write a comment...

Καταρχήν πρέπει να σας πω ότι παίρνω μεγάλο ρίσκο που γράφω την γνώμη μου γι'αυτήν την ταινία. Θεωρείται μια από τις καλύτερες όλων των εποχών και είναι ενός σκηνοθέτη με μεγάλη ιστορία. Έτσι λένε τουλάχιστον! Οπότε μια παράκληση. Να θυμάστε πως είναι απλά η γνώμη μου! Όταν άκουσα πρώτη φορά για αυτήν την ταινία δεν κατάλαβα ντιπ για τι πράμα μου μιλούσαν! Όχι ότι ήμουν χαζή (προς Θεού!!!) αλλά ήμουν μικρή και αθώα (ποιος γέλασε??). Γι'αυτό λοιπόν την είδα πριν κάνα δυο χρόνια περίπου και έκανα και ένα Refresh σήμερα βλέποντας κάποιες σκηνές. Ενθουσιάστηκα η αλήθεια είναι. Για την εποχή της η ταινία ήταν πολύ προχωρημένη. Έθιγε πολιτικά και κοινωνικά θέματα με έναν διαφορετικό και αλλόκοτο τρόπο. Αυτό που ίσως με κούρασε λίγο, πέρα από την διάρκειά της 2 ώρες και 17 λεπτά, ήταν η ειρωνεία αλλά αυτό ήταν και το concept άλλωστε. Ήθελε λέει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Stanley Kubrick να δώσει μια άποψη για το θέμα της έξαρσης της βίας και της αντιμετώπισής της σε μια σουρεαλιστική διάσταση!! Τι είπα τώρα ε? Εγώ πάλι επειδή αυτά δεν τα καταλαβαίνω θα σας πω πως το αγόρι αυτό που παίζει τον Alex (MalcolmMcDowell) όταν είδα ποιος είναι σήμερα είπα: “Αι στο διάλο! Αυτός είναι?”. Πως πέρασαν έτσι τα χρόνια βρε παιδί μου! Πάντως σαν σενάριο και σκηνοθεσία ήταν πολύ καλή. Ειδικά η σκηνή με την κυριούλα που έχει για γλυπτό ένα τεράστιο πέος το οποίο γίνεται κ το όπλο από το οποίο πεθαίνει δεν έχω λόγια! Επίσης θέλω να αναφερθώ λίγο στους υπότιτλους της ταινίας! Ο Alex σαν παιδί που είναι έχει ένα αξιαγάπητο κατοικίδιο μέσα σε ένα συρτάρι στο κρεβάτι του, ένα ωραιότατο φίδι! Όταν λοιπόν επιστρέφει στο σπίτι του από το σωφρονιστικό ίδρυμα ρωτάει τον μπαμπά του “What about Basil?” αναφερόμενος στο pet του. Η μετάφραση στα ελληνικά ήταν: “Και ο Βασιλάκης?”. Το φίδι ο Βασίλειος, συμπεριλήφθηκε στην ταινία όταν ο σκηνοθέτης ανακάλυψε πως ο πρωταγωνιστής είχε ένα φόβο με τα ερπετά. Μα τι καλός άνθρωπος! Επίσης με το που ξεκινάει η ταινία το μπαρ που συχνάζει η τρελό-παρέα είναι και γαμώ! Άλλωστε γαλατάκι πίνουν καλέ! Τι φαντάστηκες? Απλά τότε δεν είχε ιχνοστοιχεία και βιταμίνες το γάλα αλλά κοκτέιλ ναρκωτικών! Πέρα από την πλάκα τώρα μπορεί κάποιες σκηνές να σας φανούν γελοίες αλλά αν σκεφτείτε πότε γυρίστηκε η ταινία και ποια είναι η πραγματική διάσταση που θέλει να τονίσει θα καταλάβετε για ποιον λόγο την έχουν κατατάξει στις καλύτερες. Για βαθμολογία στο Α-μου-μπου-ντου-μπου (βλέπε Imdb) μην με ρωτήσετε ποτέ δεν το έλαβα υπόψιν μου! Ας πάμε λίγο τώρα στην μουσική της ταινίας η οποία απλά δεν περιγράφεται γιατί μιλάμε για Ludwig van Beethoven αλλά και το κλασσικό Singin'in the rain από τον Gene Kelly. Άλλωστε έχει συνδέσει στο σενάριο την αγάπη του Alex με την Ενάτη του Beethoven και παίζει καθοριστικό ρόλο η συγκεκριμένη μελωδία στην ταινία. Κλασσική μουσική λοιπόν σε όλη την ταινία που όντως σε καθηλώνει σε κάποιες σκηνές. Για να καταλήξω κάπου να σας πω πως είναι από τις ταινίες που αξίζει να δείτε. Και αν δεν δίνετε δεκάρα για την ιστορικότητα και τα μηνύματα που περνάει δείτε την για αυτές τις σκηνές που είναι λες και βγήκαν από κόμικς των '80'ς!

Like!

Η σκηνή που ο Alex πάει σε ένα record store γιατί είχε παραγγείλει κάποιον δίσκο και ρίχνει δυο γκομενάκια τα οποία τρώνε γλειφιτζούρι πολύχρωμο με ενδιαφέρον σχήμα! Δυστυχώς την σκηνή δεν την βρήκα παρά μόνο μεταγλωττισμένη στα Ιταλικά!

http://www.youtube.com/watch?v=Yfi0tMXDf5o

Dislike!

Ο απαίσιος και γλοιώδης τύπος που είναι ο αστυνομικός που επιβλέπει τον Alex ως επιθεωρητής του! Ο τρόπος που μιλάει, που κοιτάει και επίσης επειδή στην σκηνή πίνει ένα ποτήρι νερό το οποίο έχει μέσα μια μασέλα! Ιιιιιιιιιιιιιιιιουυυυυυυυυ!!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=yN-c7Xo9kkw

Share!

Στην ταινία δεν υπάρχουν τίτλοι αρχής. Ξεκινάμε τον τίτλο απλά και μας δείχνει τον Alex που είναι και ο αφηγητής και εξιστορεί την ιστορία του. Πλέον είναι κάτι σύνηθες στις μεγάλες παραγωγές να μην έχουν τίτλους αρχής αλλά τότε κρίθηκε μάλλον ασυνήθιστο και θεωρήθηκε ως σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη Stanley Kubrick.

JANE EYRE (2011)

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Mia Wasikowska, Michael Fassbender, Jamie Bell, Judi Dench
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Cary Fukunaga
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: "Λίγη ομίχλη, λίγοι πύργοι και...το αγόρι μου!"

Υπόθεση: Η Jane Eyre (Mia Wasikowska) είναι ορφανή και ζει με την θεία της, που έχει αναλάβει την κηδεμονία της, μετά από τον θάνατο των γονιών της. Όμως την κακομεταχειρίζεται και την ταπεινώνει συνέχεια. Στα 10 της, την στέλνει εσώκλειστη σε ένα σχολείο όπου και κει όμως δέχεται έντονα την σωματική αλλά και ψυχική κακοποίηση. Όταν στα 18 της φεύγει από το ίδρυμα, βρίσκει δουλειά ως γκουβερνάντα της 8χρονης ανηψιάς του Edward Fairfax Rochester (Michael Fassbender), ενός δύστροπου, μυστηριώδη και κυκλοθυμικού ανθρώπου με τον οποίο όμως έρχεται κοντά και σταδιακά ερωτεύονται. Ο κόσμος της ανατρέπεται όμως όταν ανακαλύπτει οτι ο άντρας αυτός κρύβει ένα φρικτό μυστικό στον σκοτεινό του πύργο και αποφασίζει τότε να τον εγκαταλείψει.Βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του ιερέα St John Rivers (Jamie Bell) ο οποίος της ζητά να παντρευτούν και να φύγει μαζί του. Τελικά ποιον από τους δυο θα διαλέξει η Jane;

Για πες, για πες: Υπάρχουν, λέει, 23 συνολικά κινηματογραφικές/τηλεοπτικές μεταφορές στην οθόνη του κλασσικού ομώνυμου μυθιστορήματος της Charlotte Bronte, το οποίο γράφτηκε το 1847. Εγώ δεν έχω δει καμία άλλη πέρα από αυτήν εδώ, οπότε δεν μπορώ να κάνω καμία σύγκριση. Ούτε και έχω διαβάσει το βιβλίο. Φαντάζομαι όμως πως το κλίμα της εποχής, της τότε κουλτούρας και κοινωνικής συμπεριφοράς, λίγο πολύ έτσι πρέπει να ήταν! Το πέτυχαν δηλ. εδώ πέρα! Τουλάχιστον, κάπως έτσι μας έχουν συνηθίζει να μας παρουσιάζουν την Αγγλία αλλά και γενικότερα την εποχή του 18ου αι.! Όλοι οι σκηνοθέτες ανεξαιρέτως! Πώς δηλ.; Με αχανείς εκτάσεις, λιβάδια και δάση που τα κατακλύζει ένα μαύρο σύννεφο ομίχλης και καταχνιάς...με δυσθεώρατους, μυστηριώδεις και σκοτεινούς πύργους...με άλογα και κάρα...βαλς και μπράντι...και γενικότερα, έναν διάχυτο καθωσπρεπισμό που αρμόζει στην εποχή...Όλα αυτά λοιπόν, υπήρχαν σε χορταστικό βαθμό μέσα στην ταινία, δίνοντάς της τον απαραίτητο ατμοσφαιρικό, μυστικιστικό, μυστηριώδη και αισθησιακό χαρακτήρα που αρμόζει σε μία δραματική ταινία εποχής. Το mood της περιόδου (και του βιβλίου υποθέτω) το πέτυχε αρκετά καλά ο Fukunaga. Σε συνδυασμό με μια ωραία φωτογραφία (αν και προβλεπόμενη και χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία), τις καλές ερμηνείες των ηθοποιών, τα ωραία σκηνικά και την αρκετά καλούτσικη μουσική, το αποτέλεσμα (οπτικά τουλάχιστον) είναι ικανοποιητικό. Η μικρούλα αλλά, πολλά υποσχόμενη στο μέλλον, Mia Wasikowska (βρε κοπέλα μου, κι εσύ! τι όνομα είναι αυτό;) ήταν πολύ καλή στον ρόλο της και πειστική. Λίγο έχανε πόντους σε κάποιες σκηνές που ήταν λιγάκι παραπάνω ανέκφραστη και απόμακρη απ' ότι θα πρεπε να ήταν αλλά, κατα τ' άλλα, ήταν πολύ καλή. Ο συμπρωταγωνιστής της πάλι, Michael Fassbender, νιώθω οτι αδικήθηκε από το σενάριο, το οποίο δεν κατάφερε να αποδώσει στο μέγιστο βαθμό, τον κυκλοθυμικό και μυστηριώδη χαρακτήρα του Rochester, με αποτέλεσμα να εμποδίσει αυτό την ακόμη καλύτερη ερμηνεία του Fassbender. Γιατί ήταν αρκετά καλός αλλά σίγουρα αν είχε περισσότερο και πιο καλοδουλεμένο σεναριακό υλικό στα χέρια του (σχετικά με τον χαρακτήρα που υποδυόταν) θα έκανε μια καλύτερη και βαθύτερη ερμηνεία.Γενικά, δίνεται περισσότερη έμφαση στην πρωταγωνίστρια και ο σκηνοθέτης αφήνει σε δεύτερη μοίρα τους υπόλοιπους ρόλους, με αποτέλεσμα όμως να μην καταφέρνει να παρουσιάσει, στον βαθμό που θα έπρεπε, τις σχέσεις μεταξύ των ηρώων. Αλλά, σε γενικές γραμμές, ακόμη και να μην έχεις ιδέα ποια ήταν η Jane Eyre ή πως παρουσιάζεται στο βιβλίο, σίγουρα είναι μια καλή επιλογή αν είσαι λάτρης των ταινιών εποχής!

Με αρέσει: Αύτη η Mia (σόρρυ αλλά δεν κάθομαι να ξαναγράψω αυτό το επίθετο!) είναι καληηηή! Επίσης ρε παιδιά! Το χω παρατηρήσει: ενώ δεν μου αρέσει το φθινόπωρο και ο χειμώνας στην Ελλάδα...όταν βλέπω όμως αυτήν την μουντίλα, την ομίχλη και την καταχνιά σε ταινίες άλλων χωρών, ξετρελαίνομαι! Με πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία (..."κλείσε κοριτσάκι_ _ τα βιβλία". Ώπα! Άσχετο!).

Δεν με αρέσει: Ήθελα πιο πολύ πάθος βρε παιδί μου! Δεν λέω οτι είμαι και γω υπέρ της άποψης της αδερφής μου-Νικολέτας που υποστηρίζει ότι: "...αν δεν υπάρχει σεξ σε μια ταινία δεν λέει!...) αλλά όχι και έτσι βρε παιδιά! Δεν έβγαινε πάθος, χημεία μεταξύ τους! Πολύ κρυόκωλα πράγματα!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Ο ηθοποιός που υποδύεται τον παπά-Τζόνυ είναι ο μικρούλης που έπαιζε...την μπαλαρίνα στο "Billy Eliot"! Επίσης, κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου έχει υπάρξει και στα ελληνικά με τον Μανο Κατράκη και τη Χριστίνα Σύλβα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους! Τι λες βρε παιδί μου!