Fargo (1996)

Πρωταγωνιστούν: William H. Macy, Steve Buscemi, Frances McDormand

Σκηνοθεσία: Joel and Ethan Coen

Εναλλακτικός τίτλος: "Ερασιτέχνες απαγωγοί, επαγγελματίες άπληστοι!"

Υπόθεση: Ο Jerry Lundegaard είναι ένας χρεοκοπημένος πωλητής αυτοκινήτων που εργάζεται στην εταιρεία του πλούσιου πεθερού του, ο οποίος δεν τον συμπαθεί ιδιαίτερα! Πάνω στην απελπισία του να βρει χρήματα για μια δουλειά που θέλει να ξεκινήσει μόνος του και να ανεξαρτητοποιηθεί από τον πεθερό του, ο Jerry ετοιμάζει ένα τρελό σχέδιο: θέλει να απαγάγει την γυναίκα του και να ζητήσει υπέρογκα λύτρα από τον πλούσιο πατέρα της! Για να μη "καρφωθεί" όμως, συναντά στο Fargo της Μινεσότα, δυο κακοποιούς της δεκάρας που τους αναθέτει την δουλειά και σκοπεύει να τους ξεγελάσει, δίνοντάς τους ελάχιστα χρήματα από τα λύτρα που θα πάρει. Οι κακοποιοί αυτοί όμως έχουν...ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση με αποτέλεσμα να κάνουν γρήγορα τραγικά λάθη και το σχέδιο να πάει στράφι, να ανατραπούν όλα και να δημιουργηθεί μια χαοτική κατάσταση, την οποία καλείται να διαλευκάνει η εγκυμονούσα και επαρχιώτισσα αστυνομικός, Marge Gunderson...

Για πες, για πες: Οι αδερφοί Coen είναι πολύ γνωστοί και παραγωγικοί σκηνοθέτες-σεναριογράφοι, με πολλές καλές ταινίες στο ενεργητικό τους! Τυγχάνει κάποιες από αυτές να έχω δει και εγώ κι που να με κάνουν να παραδεχτώ το ταλέντο και την ιδιαίτερη ματιά με την οποία προσεγγίζουν το κάθε δημιούργημά τους! Ταινίες όπως: "The Big Lebowski", "True Grit", "No country for old men" και "A serious man" είναι μερικές μόνο από τις πολλές ταινίες τους, κριτικές για τις οποίες μπορείτε να βρείτε και εδώ στο blog μας! Η ταινία αυτή όμως με την οποία καθιερώθηκαν, θα μπορούσαμε να πούμε, και που αναγνωρίστηκε ευρέως το ταλέντο τους, ήταν το "Fargo" που πρωτο-βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες, 20 χρόνια σχεδόν πριν! Είχα ακούσει τόσα πολλά για αυτή την ταινία, είχα διαβάσει τα καλύτερα και είχα πειστεί ότι πρόκειται για ένα κινηματογραφικό αριστούργημα που πρέπει όλοι κάποια στιγμή στην ζωή μας να δούμε! Τώρα που την είδα και εγώ, μπορώ να πω ότι...βρήκα λίγο υπερβολικό όλον αυτόν τον ενθουσιασμό! Σίγουρα αναγνωρίζω το γεγονός ότι το ιδιαίτερο στυλ των αδερφών Coen, είναι προφανές και σε αυτή τους την ταινία αλλά-πέρα από αυτό- δεν εντυπωσιάστηκα και τόσο! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα χιονισμένο αμερικάνικο τοπίο και αυτό που, από τα πρώτα δευτερόλεπτα αναγνωρίζεις στην ταινία είναι ότι, σίγουρα θα έχει πολύ καλή φωτογραφία, κάτι που όντως ισχύει και οφείλεται στα πανέμορφα χιονισμένα τοπία που, ως επί τον πλείστον, κυριαρχούν στην ταινία! Ο Jerry συναντά στο Fargo της Μινεσότα, τον φαφλατά και κινητικό Carl, που είναι μαζί με τον αμίλητο και μονίμως βαριεστημένο Gaear και τους ζητά να απαγάγουν την σύζυγό του ώστε να πάρει τα λύτρα από τον πλούσιο πεθερό του και να τους πληρώσει με αυτά για...τον κόπο τους! Όμως, κατά την εφαρμογή του σχεδίου, γίνονται λάθη που έχουν ως αποτέλεσμα τρεις αδικοχαμένους νεκρούς και πολλά ακάλυπτα ίχνη τους να τους προδίδουν! Ο Jerry και οι δυο ερασιτέχνες κακοποιοί, τα χάνουν και κάνουν πολλές σπασμωδικές και ταραγμένες κινήσεις αλλά η απληστία που τους διακατέχει δεν τους αφήνει να τα παρατήσουν! Αυτή την ταραχή τους θα εκμεταλλευτεί η -ήπιων τόνων- εγκυμονούσα και επαρχιώτισσα αστυνομικός, με την αστεία προφορά, η Marge Gunderson που θα διαλευκάνει την υπόθεση και θα δώσει τέλος στο φιλόδοξο σχέδιο του Jerry! Και ενώ πρόκειται για μια απλή τυπική αστυνομική ιστορία, οι αδερφοί Coen την μετατρέπουν σε μια μαύρη κωμωδία με το ιδιαίτερο χιούμορ που διακατέχει το λιτό αλλά γρήγορο σενάριό τους, με έντονα τα στοιχεία του αστυνομικού θρίλερ! Δεν απουσιάζουν και αρκετές έντονες σκηνές βίας και ωμότητας αλλά παρουσιάζονται από τέτοια σκοπιά, που μπορώ να πω ότι περισσότερο σε ξενίζει η παρουσία τους στην ταινία, παρά σε σοκάρει ή σε τρομοκρατεί! Και εδώ έρχεται η βασική αντίθεσή μου για την συγκεκριμένη ταινία: αφού βρε άνθρωποι του Θεού, έχετε σκοπό να διακωμωδήσετε την κατάσταση και να δημιουργήσετε -στην ουσία- μία μαύρη κωμωδία και όχι ένα αστυνομικό θρίλερ (τουλάχιστον εγώ περισσότερο έτσι θα την χαρακτήριζα με ελάχιστα στοιχεία θρίλερ, βίας, δράσης και αγωνίας!), τότε τι μου τα μπουρδουκλώνετε όλα αυτά μαζί; Θα προτιμούσα δηλ. μία καθαρά μαύρη κωμωδία, με την σάτιρα και την διακωμώδηση των χαρακτήρων (καθ'όλη σχεδόν την διάρκεια της ταινίας, οι αδερφοί Coen επιχειρούν να αναδείξουν την...τοπική ντοπιολαλιά, την άξεστη επαρχιώτικη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών και γενικώς την αστεία, μάλλον, νοοτροπία της αμερικανικής επαρχίας), παρά την ανάμειξη αστυνομικών και παραπλήσιων στοιχείων που, προσωπικά, δεν μου κολλούσαν στην όλη φάση! Γενικώς, ένιωσα ότι στην προσπάθειά τους να αναδείξουν τους χαρακτήρες και τα κοινωνικά μηνύματα που ήθελαν να περάσουν περί απληστίας κτλ., κάπου ξεχάστηκαν ότι είχαν και μια απαγωγή στην μέση (γιατί όντως, ξεχνά και ο θεατής σε κάποια φάση ότι αυτό -και καλά!- είναι το θέμα της ταινίας και ασχολείται με τις...αλλόκοτες αντιδράσεις των πρωταγωνιστών!), γι'αυτό και είπαν να "πετάξουν" και από καμιά σκηνή σχετική με το θέμα, για να μην ξεφύγουν και τελείως από το σενάριο! Πάντως και για όσους ξέρουν το ιδιόμορφο στυλ των αδερφών Coen, σίγουρα δεν θα ξαφνιαστούν και, ίσα-ίσα, που θα βρουν χαριτωμένες αυτές τις σεναριακές-σκηνοθετικές εναλλαγές από το ένα είδος στο άλλο...

Με αρέσει: Η γρήγορη πλοκή και η σύντομη διάρκεια της ταινίας συγκαταλέγονται στα συν της, αφού δεν της επιτρέπουν να "πλατειάσει" και να κάνει κοιλιά, αν και το τέλος της ήταν λίγο...χοντροκομμένο! Στα συν και η εκπληκτική φωτογραφία με τα εξαιρετικά φυσικά τοπία και πλάνα και οι προσεγμένες ερμηνείες του καστ!

Δεν με αρέσει: Αυτή η...εμμονή στην επαρχιώτικη συμπεριφορά, ντοπιολαλιά κτλ. που, για κάποιον όπως εμείς που δεν ξέρει τι "παίζει" με την όλη φάση, από ένα σημείο και μετά, καταντάει έως και ενοχλητική!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Στο ξεκίνημα της ταινίας, οι δημιουργοί της μας ενημερώνουν ότι η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, κάτι που όπως παραδέχτηκαν αργότερα οι δημιουργοί της, δεν ισχύει και ότι απλά το έκαναν ώστε οι θεατές να μην δείξουν τόση δυσπιστία στην ιστορία τους!                   

Frozen (2013)

Πρωταγωνιστούν (φωνές): Kristen Bell, Idina Menzel, Jonathan Groff, Josh Gad

Σκηνοθεσία: Chris Buck, Jennifer Lee

Εναλλακτικός Τίτλος: "Είναι το κρύο τσουχτερό, να το αντέξω δεν μπορώ!"

Υπόθεση: Η Anna και η Elsa είναι αδερφές και οι δύο μικρές πριγκίπισσες του Βασίλειου του Arendelle. Ενώ η ζωή τους κυλά ανέμελα, ένα απρόοπτο και επικίνδυνο συμβάν θα τις απομακρύνει και θα ταράξει την πολύ δεμένη σχέση τους. Η Anna, ένα αισιόδοξο και κοινωνικό κορίτσι ποτέ δεν θα καταλάβει γιατί η μεγαλύτερη αδερφή της, η Elsa, ζει απομονωμένη στο παλάτι και την αποφεύγει συστηματικά. Όλα θα αποκαλυφθούν στο πάρτι ενηλικίωσης της Elsa η οποία, πάνω στην ταραχή της που πρέπει να διαχειριστεί όλο αυτό, αποκαλύπτει άθελά της και σε όλους, το μυστικό που τόσα χρόνια πάσχιζε να κρύψει: έχει μια μαγική δύναμη να μετατρέπει τα πάντα σε πάγο! Μόνο που τώρα δεν καταφέρνει να την ελέγξει, παγώνοντας όλο το Βασίλειο και φέρνοντας ένα βαρύ και μακρύ χειμώνα στον τόπο και στους συμπατριώτες της! Η Elsa το σκάει και η Anna ξεκινά ένα μεγάλο και παγωμένο ταξίδι, γεμάτο απρόοπτα και περιπέτειες, για να λύσει τα μάγια και την φέρει πίσω. Μαζί της είναι ο άχαρος και ντροπαλός Kristoff με τον τάρανδό του, τον Sven και ο ξεκαρδιστικός χιονάνθρωπος Olaf...

Για πες, για πες: Μη με ρωτάτε τι έχω πάθει τελευταία με τα animations και ειδικότερα με αυτά που έχουν να κάνουν με χιόνια και...παγετώνες, γιατί πραγματικά δεν ξέρω τι να σας απαντήσω! Απλά έτυχε! Και να φανταστείτε: σιχαίνομαι το κρύο, τον χειμώνα και το χιόνι! Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση έχουμε ένα κινούμενο σχέδιο της Disney, άρα αντιλαμβάνεστε ότι ακόμη και εγώ, πείστηκα να δω το...ψωφόκρυο με άλλο μάτι! Μετά το "Tangled" και το "Wreck-It Ralph", η ανανεωμένη Disney Animation, επανέρχεται με ένα -κλασσικής μορφής και ύφους- θα λέγαμε, παραμύθι αλλά προσαρμοσμένο και ιδωμένο από μια πιο σύγχρονη και μοντέρνα ματιά! Το "Frozen" ουσιαστικά είναι μια ανανεωμένη διασκευή του παραμυθιού του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, "Η Βασίλισσα του Χιονιού". Μόνο που αυτή την φορά η Disney επιλέγει να μην εστιάσει τόσο στο κλασσικό γλυκανάλατο μότο που επέλεγε και πάνω στο οποίο "έχτισε" τον μύθο της και έπλασε όλες τις προηγούμενες κλασσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων της (βλ. "Η Χιονάτη και οι 7 Νάνοι", "Η Μικρή Γοργόνα", "Η Πεντάμορφη και το Τέρας" κτλ.) αλλά, αυτή την φορά, ανατρέπει όλα αυτά τα... παραμυθένια κλισέ και να τα γυρνάει...ανάποδα, αιφνιδιάζοντας ευχάριστα τους θεατές! Δηλ. ναι μεν βλέπουμε δύο πριγκίπισσες, ένα Βασίλειο, κάπου εμφανίζεται και ένα Πριγκιπόπουλο αλλά όχι έτσι όπως συνηθίζουμε να τον βλέπουμε στα παραμύθια, ως τον σωτήρα δηλ. που θα σώσει την αδύναμη πριγκίπισσα αλλά, το αντίθετο, εδώ πέρα είναι ίσως και ο μοναδικός "κακός" χαρακτήρας που εμφανίζεται στην ταινία! Αντιθέτως, βλέπουμε δυο δυναμικές πριγκίπισσες που δεν χρειάζονται κανέναν άντρα για να σωθούν αλλά αναλαμβάνουν, η καθεμία με τον τρόπο της, την σωτηρία του εαυτού της! Δηλ. περισσότερο επικρατεί η αδελφική αγάπη, η φιλία και η αλληλεγγύη παρά αυτός ο μαγικός έρωτας του κλασσικού παραμυθιού! Βέβαια, δεν παύει να είναι μια ταινία της Disney, η οποία όλα αυτά τα χρόνια βάσισε την επιτυχία της, κατά κύριον λόγο, στις κινηματογραφικές μεταφορές παραμυθιών! Έτσι, και η συγκεκριμένη ταινία, όσο και αν προσπαθεί να προσαρμοστεί στα σύγχρονα...φεμινιστικά δεδομένα, δεν παύει να κατακλύζεται από μια αύρα παραμυθιού, που παραπέμπει στο κλασσικό! Ειδικά, οι επιλογές των τραγουδιών, έρχονται να ενισχύσουν (μαζί με το όλο concept της ταινίας) την τελική αίσθηση που σου αφήνει στο τέλος η συγκεκριμένη κινηματογραφική απόπειρα: ότι δηλ. πρόκειται για μια ταινία που αναφέρεται περισσότερο στο νεανικό γυναικείο κοινό και στα παιδιά, παρά στους ενήλικους! Διότι, καλά όλα αυτά τα ηθικά μηνύματα που προσπαθεί να περάσει, αλλά τι να το κάνω όταν ακούω τόσα πολλά γλυκανάλατα μπαλαντο-ειδή τραγούδια, που με κάνουν να νιώθω ότι παρακολουθώ κάποια από τις δεκάδες σαχλο-ταινίες της Barbie; Αυτό που σίγουρα όμως θα εντυπωσιάσει και τους μεγάλους, είναι τα εκπληκτικά γραφικά και τα...indeed μαγευτικά και παραμυθένια σκηνικά με τα παγωμένα τοπία! Ομολογουμένως...είναι τόσο πειστικά που σε κάνουν να νιώθεις το κρύο στο πετσί σου! 

Με αρέσει: Τα τοπία και, κατ'επέκταση, τα γραφικά της ταινίας! Πολύ μεγαλειώδη και εντυπωσιακά παγωμένα τοπία που έκαναν, μέχρι κι εμένα που απεχθάνομαι το κρύο, να λησμονήσω το χιόνι!

Δεν με αρέσει: Πολύ...κοριτσίστικα τα τραγούδια! Για τα δικά μου γούστα πάντα!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Μωρέ ότι κι αν λέω εγώ ότι τα τραγούδια ήταν σαχλά...η Ακαδημία φαίνεται πως είχε διαφορετική άποψη αφού χάρισε στην ταινία την υποψηφιότητα για το καλύτερο τραγούδι για το "Let It Go", μαζί με άλλη μία, αυτή της καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων! Καλή επιτυχία "Frozen"!       

Happy Feet Two (2011)

Πρωταγωνιστούν (φωνές): Elijah Wood, Pink, Robin Williams, Brad Bitt, Matt Damon, Sofia Vergara, Hank Azaria

Σκηνοθεσία: George Miller

Εναλλακτικός τίτλος: "Αναμασημένοι Πιγκουίνοι νο.2 ..."

Υπόθεση: Ο Mumble έχει πλέον καθιερωθεί στην κοινωνία των Αυτοκρατορικών Πιγκουίνων και είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, λόγω της ιδιαιτερότητάς του ως δεινός χορευτής! Κάτι που όμως, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, δεν φαίνεται να εκτιμά ιδιαίτερα ο μικρός γιος του, ο Erik που δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά στον χορό, γεγονός που τον κάνει να νιώθει διαφορετικός και απροσάρμοστος και τον φέρνει σε διαρκή ρήξη με τον πατέρα του, που ότι κι αν κάνει, δεν καταφέρνει να τον φέρει κοντά του! Η σχέση τους επιδεινώνεται όταν ο Erik και οι φίλοι του αποφασίζουν να το σκάσουν και ανακαλύπτουν τον Πανίσχυρο Sven, έναν πιγκουίνο που μπορεί και πετάει, ένα χάρισμα που εντυπωσιάζει τους μικρούς φυγάδες και που, φυσικά, ο Mumble δεν μπορεί με τίποτα να ανταγωνιστεί! Τα πράγματα θα αλλάξουν όταν το λιώσιμο των πάγων θα εγκλωβίσει την κοινότητα των Αυτοκρατορικών Πιγκουίνων και ο Mumble με θάρρος και τσαγανό θα καταφέρει να ενώσει όλα τα πλάσματα της Ανταρτικής προκειμένου να αντιμετωπίσουν ενωμένοι την φυσική αυτή απειλή..

Για πες, για πες: Ευλογισιώτες και Ευλογισιώτισσες...Καλή Χρονιά να έχουμε! Υγεία πάνω απ'όλα και φώτιση στους διάφορους κινηματογραφικούς παράγοντες, ώστε να δημιουργήσουν πολλές και αξιόλογες ταινίες αυτήν την νέα χρονιά, για να χουμε και μεις να βλέπουμε και μετά να τις σχολιάζουμε! Και επειδή οι γιορτές τελείωσαν αλλά ακόμη ζούμε στον απόηχό τους και, μιας και δεν είδαμε ούτε μια άσπρη μέρα και τις φετινές γιορτές (εννοώ από άποψη χιονιού, γιατί μάλλον ούτε η φύση δεν φαίνεται αισιόδοξη με την χώρα μας και αρνείται κατηγορηματικά να μας χαρίσει-έστω αυτή με τον τρόπο της- μια άσπρη μέρα!), αποφάσισα να ξεκινήσω τις κριτικές μου περιπέτειες για το 2014 με μια ταινία που έχει πολύ χιόνι και παιδική αθωότητα, άρα ταιριάζει γάντι με το mood που κατακλύζει ακόμη τις καρδιές μας (αααχ! μα τι ρομαντικά που τα λέω!). Φυσικά μιλάω για το sequel του πολύ επιτυχημένου Happy Feet και που, πέντε χρόνια μετά...δεν φαίνεται να άλλαξαν και πολλά! Τα χιόνια είναι πολλά (αν και πάλι εδώ είναι διάχυτα τα μηνύματα για περιβαλλοντική ανησυχία και αφύπνιση λόγω των κλιματικών αλλαγών που βλάπτουν την Ανταρκτική και την φύση γενικότερα και που οφείλεται -ως συνήθως- στην καταστροφική ανθρώπινη παρέμβαση), τα γραφικά είναι υπέροχα και ίσως καλύτερα από τα προηγούμενα (σε 3D έκδοση φυσικά!), υπάρχει πολύ τραγούδι και χορός αλλά, δυστυχώς, δεν φαίνεται να είναι μόνο αυτά που επέλεξαν να αντιγράψουν από την προηγούμενη ταινία, οι δημιουργοί αυτού του δεύτερου μέρους της.. Όλα παραπέμπουν σε...αναζεσταμένο repeat της πρώτης ταινίας, με κάποιες μικρές προσθήκες νέων ηρώων, αλλά πάντα βασισμένες στο ίδιο μοτίβο με την πρωτότυπη: τον ρόλο του απροσάρμοστου Mumble αναλαμβάνει τώρα ο γιος του Erik και τον αντίστοιχο ρόλο του δύσπιστου πατέρα-που στην 1η ταινία είχε αναλάβει ο Hugh Jackman- παίρνει τώρα ο Mumble...Τον ρόλο του δημοφιλή και αστείου Ramon αναλαμβάνει τώρα ο Πανίσχυρος Sven ενώ προστίθενται και οι  δυο μικρές γαρίδες, ο Will και ο Bill, που θέλουν να ανεξαρτητοποιηθούν από την υπόλοιπη αγέλη τους και να ανέβουν στην κλίμακα της διατροφικής αλυσίδας (ίσως η μόνη μικρή αλλαγή που έδωσε νέα πνοή στην ταινία)...Κατά τ'άλλα όμως, όλα μοιάζουν ίδια: το ίδιο μήνυμα περί  διαφορετικότητας, η ίδια περιβαλλοντική αφύπνιση και για να μην προβληματιστούμε πολύ από τα βαρύγδουπα κοινωνικο-περιβαλλοντικά μηνύματα, μας ζαλίσουν με διάχυτο τραγούδι και χορό! Βέβαια, συνηθίζεται τα sequel να μην είναι ισάξια με τις πρωτότυπες ταινίες, οπότε τους το συγχωρούμε λόγω των προσεγμένων γραφικών! Πάντως, τα μούλικα που θα το δουν θα το λατρέψουν σίγουρα! Εσείς αρκεστείτε στο γεγονός ότι για 1,5 ώρα θα είναι απασχολημένα και θα σας αφήσουν στην ησυχία σας!  

Με αρέσει: Που ο Ramon εξακολουθεί να είναι ένας ξεδιάντροπος ερωτύλος και για μένα ο αγαπημένος μου χαρακτήρας στην ταινία, από όλα τα...θαλάσσια πλάσματα που κατά καιρούς προσθέτουν οι δημιουργοί της!

Δεν με αρέσει: Που έκανα το μεγάλο λάθος και το είδα μεταγλωτισμένο στα ελληνικά, οπότε η ταινία "χάνει" και στην απόδοση των τραγουδιών αλλά και των αστείων, ειδικά όσον αφορά τις 2 γαρίδες που υποδύονταν ο Brad Pitt και ο Matt Damon και που διάβασα ότι ήταν απολαυστικοί, κάτι που δεν θα έλεγα ότι συνέβη και με την ελληνική μεταγλώττιση! 

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Τον ρόλο της Gloria, συζύγου του Mumble, ανέλαβε η τραγουδίστρια Pink, η οποία αντικατέστησε την αδικοχαμένη Brittany Murphy, που είχε χαρίσει την φωνή της στο πρώτο μέρος της σειράς.