Taking Lives

Υπόθεση : Η Illeana Scott (Angelina Jolie), είναι μια πράκτορας ειδικευμένη στην σκιαγράφηση προσωπικότητας των κατά συρροή δολοφόνων, που καταφθάνει στο Μόντρεαλ, προκειμένου να συμβάλει στην σύλληψη ενός άντρα που οικειοποιείται την ταυτότητα όσων σκοτώνει. Η ερωτική έλξη που αισθάνεται για τον αυτόπτη μάρτυρα της τελευταίας δολοφονίας βάζει σε κίνδυνο την επιχείρηση

Κατηγορία ταινίας : Προφανές.

Γενικά : Πες ότι θέλεις εμένα δεν με νοιάζει, εμένα η ταινία σε γενικές γραμμές μου άρεσε, εκτός φυσικά από το γεγονός, πως ήξερα ποιος είναι ο δολοφόνος πολύ πριν δω την ταινία, απλά και μόνο βλέποντας την αφίσα της ταινίας. Είναι καθαρή λογική αν η Angelina είναι η πράκτορος, τότε απολύτως φυσιολογικά ο Ethan Hawke είναι ο παρανοϊκός δολοφόνος. Βάζω λοιπόν την ταινία και βλέπω το πιο βαρετό intro σε ταινία με δυο πιτσιρίκια να το παίζουν επαναστάτες χωρίς αιτία και να ξανοίγονται στην εξοχή, όλα αυτά μέχρι την στιγμή που ο ένας σπρώχνει τον άλλο πάνω σε ένα φορτηγό. Έχοντας μείνει με το στόμα ανοιχτό, γιατί το μυαλό μου δεν πήγε καθόλου εκεί, αποφάσισα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στο έργο και να το ολοκληρώσω, στην τελική έχω δει πολύ χειρότερες ταινίες. Το σενάριο αν και έχει πολύ καλές εξηγήσεις για τον τρόπο που γίνονται οι φόνοι, βάζει τον Hawke ως έναν αυτόπτη μάρτυρα μιας δολοφονίας, άλλα είναι πεντακάθαρο πως εκείνος έκανε όλη την δουλειά, άλλα από ότι φαίνετε η αστυνομία του Καναδά είναι τέλος κλάιν. Βέβαια κάποια στιγμή μπαίνει στην υπόθεση και ο Kiefer Sutherland, ο οποίος λέει γύρω στης 4 ατάκες και γενικώς πέρασε και δεν άγγιξε, αλλά κατάφερε να ταράξει ελαφρώς τα νερά. Η σκηνοθεσία σκοτεινή και μουλωχτή, με πολλά πλάνα των παραμορφωμένων νεκρών, αλλά και με αρκετά με το στήθος της Angelina φάτσα κάρτα, παρεμπιπτόντως μου άρεσε πιο πολύ από ότι στο ¨Salt¨. Το παίξιμο των ηθοποιών ήταν καλό, η Angelina ταμάμ για τον συγκεκριμένο ρόλο, αλλά ο Hawke ήταν λίγο παράταιρος στο παίξιμο του, δεν ξέρω ίσως να φταίει ότι όλος ο κόσμος είχε ψυλλιαστεί ότι ήταν εκείνος ο δολοφόνος και εκείνος προσποιούταν το αντίθετο και μάλλον όλο αυτό κούραζε το κοινό. Τέλος πάντων δεν είναι και η καλύτερη ταινία στο είδος της, αλλά παρόλα αυτά παρέχει στο κοινό μια αγωνία και ένα σασπένς, που την κάνουν άξια για της δώσεις λίγη σημασία.

Ποιον θα έπαιζα : Δεν θα ήθελα να κάνω τον Hawke, πολύ προβλέψιμος χαρακτήρας, από την άλλη να κάνω την Jolie δεύτερη φορά στον ίδιο μήνα, λίγο τραβηγμένο…. Δεν ξέρω….

Αγαπημένη σκηνή : Η πρώτη σκηνή, αφού πρώτα ξεπέρασα την βαρεμάρα, από εκεί και μετά είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Χειρότερη σκηνή : Η σκηνή όπου η Angelina έτρωγε το φαγητό της και μπροστά της είχε ένα σωρό φωτογραφίες των θυμάτων του δολοφόνου.

Δες την : Για την Angelina, για τον Hawke, για το στήθος της Angelina, για τα μονίμως ανοιχτά χείλια της, για το λογικό σενάριο και για τις ερμηνείες των δεύτερων χαρακτήρων αλλά και της Jolie.

Μην την δεις : Για το υπερβολικό παίξιμο του Hawke που φώναζε: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ, ΠΙΑΣΤΕ ΜΕ!!!»

Με ποιον να την δεις : Αν η κοπέλα σου δεν έχει πρόβλημα λίγο τα αίματα, λίγο τα παραμορφωμένα πτώματα, τότε δείτε την μαζί.

Μην την δεις με : Με κάποιον ύποπτο τύπο, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι δολοφόνος.

Salt

Υπόθεση : Η Evelyn Salt (Angelina Jolie) είναι πράκτορος της CIA και μάλιστα αξιοσέβαστη ακόμα και από το αφεντικό της, Ted Winter (Liev Schreiber). Στα ξαφνικά εμφανίζετε ένας Ρώσος κατάσκοπος με μια υψίστης σημασίας πληροφορία, ότι ο πρόεδρος της Ρωσίας θα εκτελεστή στην κηδεία του Αμερικανού αντιπροέδρου. Η αποκάλυψη έρχεται όταν ο Ρώσος κατάσκοπος κατονομάζει την Evelyn Salt ως την δολοφόνο του Ρώσου προέδρου. Ενδιαφερόμενη για την ασφάλεια του άντρα της, τον οποίο δεν μπορεί να βρει στο σπίτι, το σκάει από τα κεντρικά της CIA, ενώ ο Winter αρνιέται να πιστέψει ότι η Salt είναι διπλός πράκτορος και αγωνίζεται για να βρει την αλήθεια και ποια είναι στην πραγματικότητα η Evelyn Salt.

Κατηγορία ταινίας : Ass Kicking Mama!

Γενικά : Το θέμα δεν είναι αν τελικά μου άρεσε η ταινία, το θέμα είναι αν τελικά έβγαλα άκρη με το σενάριο. Η πρώτη σκηνή ήταν μια χαρά, σε έβαζε στο κλίμα της περιπέτειας αμέσως, καθώς βλέπαμε την Angelina αιχμάλωτη και με τα εσώρουχα να την σέρνουν διάφοροι φρουροί στις φυλακές, από την δεύτερη σκηνή και μετά το πράγμα μπλέκετε λίγο. Ξαφνικά δέχεσαι τέτοιο καταιγισμό πληροφοριών, τοποθεσιών και ονομάτων που παθαίνεις ένα μικρό overdose και χάνεις την μπάλα. Άπειρες φορές αναρωτήθηκα, σε ποιο στρατόπεδο ανήκει η Salt και ποιους σκοπούς εξυπηρετούσε, μια έλεγα ότι ήταν με τους Ρώσους, μετά άλλαζα γνώμη και έλεγα, δουλεύει για την CIA και μετά σκεφτόμουνα ότι πολύ απλά δουλεύει για την πάρτη της, για να πάρει εκδίκηση η κοπέλα. Καθώς λοιπόν κυλά η ταινία, η οποία εστιάζει ΜΟΝΟ στο πρόσωπο της Angelina και πουθενά αλλού, αναρωτήθηκα πως γίνετε μια γυναίκα μετρίου προς κοντού αναστήματος, με ανορεκτικές τάσης να καταφέρνει να βάζει κάτω με μια κίνηση, πάνω από 100 νταγλαράδες και η ρουφιάνα να μην σπάει ούτε νύχι! Κατά τα άλλα η ταινία προσφέρει άπλετο ξύλο, κυνηγητό, καταδίωξη με αυτοκίνητα, πανέξυπνες τεχνικές επιθέσεις και μια Angelina πιο σαγηνευτική από ποτέ. Α! τώρα που είπα σαγηνευτική, μέσα στην ταινία η Angelina αναγκάζετε να μεταμφιεστεί ως άντρας αξιωματικός, έτσι σκάει μύτη στον λευκό οίκο με κοντό μαλλί, μικρά χείλι, μεγάλα αυτιά, ψεύτικη μύτη, με το γενικό συμπέρασμα να είναι πως αν τελικά η Jolie ήταν άντρας δεν θα γύρναγε κανένας να την κοιτάξει. Η ερμηνεία της ήταν πολύ καλή, όπως επίσης και του Schreiber, ο οποίος στο έργο είναι πάνω κάτω ότι και η Jolie, με λίγα λόγια αλλαξοστρατοπεδάκιας! Κλείνοντας πιστεύω ότι είναι μια ταινία που παρακολουθείτε άνετα και πως αν δεν πρωταγωνιστούσε η Jolie δεν θα έκανε μεγάλη επιτυχία.

Ποιον θα έπαιζα : Αν δεν κάνω την Salt αποχωρώ από την ταινία.

Αγαπημένη σκηνή : Η σκηνή στην κηδεία του αμερικανού αντιπροέδρου, όπου ανοίγει κυριολεκτικά η γη και καταπίνει τον ρώσο πρόεδρο.

Χειρότερη σκηνή : Η Salt βρίσκετε μέσα σε ένα φρεάτιο ασανσέρ (ας το πούμε) και σκοπός της είναι να προλάβει το ασανσέρ που κατεβαίνει στον τελευταίο όροφο. Τι κάνει η Salt λοιπόν για να προλάβει το ασανσέρ; Μα φυσικά στηρίζει τα γυμνά της χέρια σε δυο κολόνες και αρχίζει να γλιστρά. Τώρα πες μου μετά από κατάβαση 5 ορόφων, δεν συγκάηκαν οι παλάμες της;;;

Δες την : Για την Jolie φυσικά και για τις σκηνές πραγματικής περιπέτειας.

Μην την δεις : Γιατί η Angelina κυριολεκτικά αλλάζει τα φώτα ρωσικής και αμερικάνικης εθνοφρουράς με μια της κίνηση, είναι απλά πολύ μούφα το όλο σκηνικό. Παράλληλα το σενάριο είναι μπλεγμένο και φορτωμένο μέχρι εκεί που δεν πάει.

Με ποιον να την δεις : Μπορείς να την δεις μαζί με την κοπέλα σου, μια ταινία όπου το κουμάντο κάνει μια γυναίκα, θα της φτιάξει την διάθεση.

Μην την δεις με : Με τον υπερκατάσκοπο τον πέντε ηπείρων.

The Red Violin

Υπόθεση : Το κόκκινο βιολί, ένας αστικός μύθος για τους ανθρώπους της κλασσικής τέχνης βρίσκετε αυτή την στιγμή στο Μόντρεαλ. Ένα βιολί κατασκευασμένο τον 17ο αιώνα, από τον διάσημο Nicolo Bussotti, ο οποίος έφταιξε αυτό το αριστούργημα μετά το θάνατο της γυναίκας του. Κατά την διάρκεια της δημοπρασίας βλέπουμε σε flash back όλη την πορεία του βιολιού μέσα στο χρόνο και στον τόπο. Τον 17ο αιώνα στην Ιταλία, τον 18ο μέσα σε ένα Αυστριακό μοναστήρι, τον 19ομε έναν ξακουστό βιολιστή στην Οξφόρδη και έπειτα στην Κίνα κατά την πολιτιστική επανάσταση του Μάο και μετά πάλι πίσω στο παρόν και στο Μόντρεαλ, όπου ένας συλλέκτης προσπαθεί να κατοχυρώσει την ταυτότητα του βιολιού και να διαλευκάνει τα μυστήρια της κατασκευής του.

Κατηγορία ταινίας : Ταξίδι στο χρόνο.

Γενικά : Μια από τις πρώτες ταινίες που είδα στην έφηβη ζωή μου και πραγματικά με ενθουσίασε, ακόμα και τώρα μετά από αρκετά χρόνια συνεχίζει να με καθηλώνει καθώς την βλέπω και να βυθίζομαι στο ταξίδι της. Αυτή η ταινία έχει εξαιρετική μουσική, για την ακρίβεια κέρδισε και το Oscar για την καλύτερη μουσική σε ταινία, πράγμα απολύτως φυσιολογικό καθώς το Soundtrack του έργου είναι μαγευτικό. Η ταινία ξεκινά στην Ιταλία τον 17ο αιώνα, όπου η γυναίκα του κατασκευαστή του βιολιού είναι έγκυος και ζητά από την υπηρέτρια, να της πει την μοίρα της, έτσι λοιπόν οι υπηρέτρια της εξηγεί τα πέντε χαρτιά, που διάλεξε. Τα χαρτιά όμως δεν ανοίγονται όλα αμέσως και αυτό ίσως να είναι αυτό που με κέρδισε στην ταινία. Ο σκηνοθέτης θέλησε να μας αποκαλύπτονται τα χαρτιά μέσω αναδρομικών εικόνων στην Ιταλία του 17ο αιώνα, όταν το βιολί περνούσε σε άλλα χέρια και καταστάσεις στο μέλλον. Με λίγα λόγια, τα χαρτιά αντί να λένε το μέλλον της γυναίκας, λένε την μοίρα του βιολιού, αλλά για το πώς συνδέονται αυτά τα δυο, πρέπει να δεις την ταινία. Έτσι λοιπόν μέσα από ένα ταξίδι στο χρόνο το βιολί καταλήγει, μετά από την Αυστρία, την Αγγλία και την Κίνα, στο Μόντρεαλ του Καναδά, όπου γίνετε μια δημοπρασία και άνθρωποι από όλα αυτά τα μέρη που βρέθηκε το βιολί, έχουν έρθει για να το αποκτήσουν, γιατί για τον καθένα έχει διαφορετική σημασία. Η ταινία μπορεί να κρατά 2 ώρες αλλά κυλάνε σαν νερό, από άποψη φωτογραφίας και σκηνοθεσίας είναι καταπληκτική, όπως και το σενάριο, που μεταμορφώνετε ανάλογα την εποχή που συναντάμε. Μέσα στην ταινία εκτός από την εκπληκτική μουσική, θα ακούσεις 4 διαφορετικές γλώσσες, μια για κάθε τόπο που βρέθηκε το βιολί. Κλείνοντας το μόνο που θα πω, είναι πως το κόκκινο βιολί είναι μια ταινία που θα συναρπάσει και θα ξυπνήσει πάθη, γιατί όπως έλεγε και το σλόγκαν του έργου: «Το πάθος είναι αιώνιο».

Ποιον θα έπαιζα : Θα έκανα την υπηρέτρια που λέει την μοίρα του βιολιού!

Αγαπημένη σκηνή : Το καλύτερο μου ήταν όταν γυρνούσαμε στο παρελθόν και βλέπαμε την υπηρέτρια να λέει τα χαρτιά στην γυναίκα του κατασκευαστή του βιολιού και μέσα από το τι έλεγαν τα χαρτιά, βλέπαμε την ζωή του βιολιού.

Χειρότερη σκηνή : Όταν στην Κίνα αναγκάζουν τους μουσικούς της δυτικής τέχνης να καταστρέψουν τα μουσικά τους όργανα.

Δες την : Για την μαγευτική μουσική του, για την ιστορία του, για το πολύ ενδιαφέρον τέλος του, όπου μας εξηγείτε και η σύνδεση βιολιού – γυναίκας και για τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών πού ήταν εξαιρετικές.

Μην την δεις : Για την μέτρια ερμηνεία του Samuel Jackson, ο οποίος ήταν το μόνο πράγμα που δεν μου άρεσε στο έργο.

Με ποιον να την δεις : Με την κοπέλα σου. Θα την λατρέψει και θα σε λατρέψει.

Μην την δεις με : Άτομα που δεν έχουν καμία συναισθηματική πλευρά και δεν ενδιαφέρονται ιδιαιτέρως για την μουσική.

The School of Rock

Υπόθεση : Ο Dewey Finn (Jack Black), είναι ένα ρεμάλι που διώχνετε από τα μέλη της ίδιας του της μπάντας. Μαζί με αυτό, έρχεται και η κοπέλα του συγκατοίκου του, που τον πρήζει τα συκώτια για να πληρώσει το νοίκι και να βρει καμιά δουλειά της προκοπής. Καθώς λοιπόν ο Dewey προσπαθούσε να πουλήσει τα υπάρχοντα του για να βγάλει κανένα φράγκο, δέχεται μια κλίση από ένα ευυπόληπτο σχολείο, το οποίο ζητά τον συγκάτοικο του, για να αναπληρώσει κάποια μαθήματα στο σχολείο. Ο Dewey αποφασίζει να πάρει τον ρόλο του συγκατοίκου του και να παρουσιαστεί εκείνος ως καθηγητής στο σχολείο, για να κερδίσει μερικά λεφτά, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα. Όλα αυτά μέχρι την στιγμή που ανακαλύπτει ότι μέσα στην τάξη, που του ανέθεσαν να διδάξει, βρίσκονται παιδιά με τεράστιο μουσικό και φωνητικό ταλέντο.

Κατηγορία ταινίας : Rockaholic

Γενικά : Αυτή η ταινία είναι μια από της αγαπημένες τις φίλης και καμένης (πραγματικά) σινεφίλ Tina-Λαμπρινή-Fey και όταν της είπαμε ότι θα κάνουμε αφιέρωμα σε ταινίες με σχολεία και κολέγια, της ήρθε αμέσως στο θολωμένο της μυαλό, η συγκεκριμένη ταινία με τον αγαπημένο της Jack Black. Φυσικά άρεσε και σε μένα πάρα πολύ, αν σκεφτείς ότι η ταινία είναι ένα πραγματικό μάθημα για την ιστορία της ροκ μουσικής. Λοιπόν για αυτή την ταινία το μόνο που χρειάζεται να πούμε είναι πως ο πρωταγωνιστής της είναι ο Jack Black, λάτρης της ροκ μουσικής και λάτρης των κωμικών ταινιών. Το βλέπεις στο μάτι του, που γυαλίζει επικίνδυνα, την έχει την κωμωδία στο αίμα του και σε αυτή την ταινία δίνει πραγματικό ρεσιτάλ. Η υπόθεση είναι αυτή που είπα πιο πάνω, αφού εξαπατά το σχολείο και μπαίνει μέσα σαν καθηγητής, ανακαλύπτει πως τα παιδιά στην τάξη του είναι πολύ ταλαντούχα, έτσι αποφασίζει να τα μετατρέψει από φλόρικα παιδάκια του μπαμπά και της μαμάς, σε τρελούς ροκάδες. Εννοείτε πως υπάρχουν πολύ κωμικές σκηνές μέσα στο έργο και παράλληλα ακούγονται κομμάτια από τα πιο γνωστά ροκ συγκροτήματα όλων των εποχών. Έτσι το Soundtrack της ταινία μπορεί να περηφανευτεί πως έχει τα πιο καυτά ονόματα της ροκ βιομηχανίας, όπως AC/DC με το ¨Back In Black¨, Metallica με το ¨The Wait¨, Led Zeppelin με το ¨Immigrant Song¨ αλλά και τους, The Doors, KISS, Ramones, The Darkness, όλους αυτούς και πολλούς άλλους, όλοι μαζεμένοι σε ένα από τα πιο τέλεια Soundtrack που έχουν βγει. Για την συγκεκριμένη ταινία δεν έχω πολλά να πω, αν θέλεις να δεις μια πολύ ευχάριστη και ενδιαφέρουσα ταινία, με μπόλικη ροκ μουσική, τότε αυτή είναι η επιλογή σου.

Ποιον θα έπαιζα : Μα φυσικά τον Jack Black!

Αγαπημένη σκηνή : Όλες οι σκηνές με την καφετέρια, είναι μεγάλο σούργελο, ειδικά στην σκηνή στην καφετέρια όπου μεθά και αρχίζει να τραγουδά μαζί με τον Black.

Χειρότερη σκηνή : Με την ξενέρωτη γκόμενα του συγκατοίκου του, που κάλεσε τους μπάτσους.

Δες την : Για τον θεϊκό Jack Black, για της αναφορές σε όλα τα συγκροτήματα και τους θρύλους της ροκ αλλά και για την καταπληκτική μουσική.

Μην την δεις : Γιατί απλά βαριέσαι να δεις κάτι ανάλαφρο.

Με ποιον να την δεις : Με την παρέα σου, που γουστάρει την ροκ μουσική!

Μην την δεις με : Με ξενέρωτα άτομα!