Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs (2009)

Πρωταγωνιστούν (φωνές): Denis Leary, John Leguizamo, Ray Romano, Queen Latifah, Simon Pegg 

Σκηνοθεσία: Carlos Saldanha, Mike Thurmeier

Εναλλακτικός τίτλος: "Πλάκωσαν κι οι δεινόσαυροι!"

Υπόθεση: Ο Manny και η Ellie, περιμένουν από στιγμή σε στιγμή να γίνουν γονείς, γεγονός που προκαλεί άγχος στον Manny, ο οποίος θέλει όλα να είναι σε ετοιμότητα αλλά και σε πλήρη ασφάλεια για το νεογέννητο μαμούθ, γι'αυτό και διαμορφώνει ανάλογα τους χώρους που θα το περιβάλλουν. Ο χαζούλης βραδύποδας Sid, όμως, νιώθει παραγκωνισμένος από τους φίλους του, που πλέον έχουν άλλες, πιο σημαντικές, ασχολίες και, μετά από μια διαμάχη που έχει με τον Manny, όπου και τον αποκαλεί ανίκανο να φτιάξει οικογένεια, απομακρύνεται από την αγέλη και, μετά από μία-ακόμη-άτσαλη του κίνηση, βρίσκεται σε μια υπόγεια σπηλιά, κάτω από τους πάγους και βρίσκει τρία παράξενα αυγά! Παρά τις προσπάθειες όλων να τον αποτρέψουν, αυτός επιμένει και εκκολάπτει τα αυγά με αποτέλεσμα να γεννηθούν τρία συμπαθέστατα αλλά πολύ ζωηρά και μεγαλόσωμα δεινοσαυράκια, που μόνο ζημίες κάνουν και δυσαρεστούν τους υπόλοιπους! Ο Diego, εντωμεταξύ, έχει αρχίσει να ανησυχεί πως έχει αρχίσει να εξημερώνεται επικίνδυνα σε αυτή την ιδιότυπη αγέλη που μπήκε κι αποφασίζει να την εγκαταλείψει αλλά δεν προλαβαίνει αφού μαθαίνει ότι ο Sid και τα 3 δεινοσαυράκια του, απήχθηκαν από την μαμά δεινοσαυρίνα και μαζί με τον Manny και την ετοιμόγεννη Ellie, ξεκινούν μία νέα περιπέτεια στον άγνωστο κόσμο των δεινοσαύρων...  

Για πες, για πες: Μιας και πήρα φόρα με τα "Ice Age", είπα να ολοκληρώσω το σετ σιγά-σιγά, γράφοντας αυτή την φορά για το 3ο μέρος αυτής της πολύ πετυχημένης σειράς κινουμένων σχεδίων! Θα σας χρωστάω τώρα μόνο μια κριτική και για την 2η ταινία και μετά θα συμπληρωθεί το καρέ!!! Και σε αυτή την ταινία λοιπόν, έχουμε τους γνωστούς και μη εξαιρετέους φίλους μας αλλά σε τελείως διαφορετική φάση, απ'ότι τους έχουμε συνηθίσει! Ο Manny ετοιμάζεται να γίνει πατέρας κι είναι αγχωμένος ως τα μπούνια, ο Diego έχει τάσεις φυγής αφού νιώθει ότι, μένοντας με τους φίλους του, χάνει σιγά-σιγά την ικανότητά του ως κυνηγός και αρπαχτικό, ενώ ο γνωστός Sid κάνει και πάλι την μία γκάφα πίσω από την άλλη, με αποκορύφωμα αυτή την φορά να κλέψει 3 αυγά από μια δεινοσαυρίνα και να τα μεγαλώσει ως δικά του παιδιά! Φυσικά, όταν το μαθαίνει η μαμά-δεινοσαυρίνα, γίνεται χαμός κι παρασύρονται έτσι όλοι σε μια περιπετειώδη αναζήτηση του Sid στον κρυμμένο και άγνωστο κόσμο των δεινοσαύρων, που όλοι θεωρούσαν μέχρι τότε ότι είχαν εξαφανιστεί από την Γη! (Απορία: τα μαμούθ και οι δεινόσαυροι όμως την ίδια περίοδο δεν υπήρχαν στην Γη;;). Εκεί βέβαια, οι προκλήσεις και οι κίνδυνοι είναι πολλοί αλλά, για καλή τους τύχη, βρίσκουν έναν τρελό μονόφθαλμο τύπο, τον Buck, που τρελαίνεται για περιπέτειες και που έχει βαλθεί να σκοτώσει αυτόν, εξαιτίας του οποίου έχασε το μάτι του, δηλ τον Rudie, έναν τεράστιο και επικίνδυνο δεινόσαυρο-τον φόβο και τρόμο όλων, εκεί στον κόσμο των Δεινοσαύρων!-. Έτσι λοιπόν δέχεται να τους οδηγήσει στο μέρος που βρίσκεται ο Sid και παρακολουθούμε όλη την πορεία τους, τις περιπέτειές τους, τα ατυχήματά τους και τα αστεία συμβάντα τους (η σκηνή που πέφτουν σε μια χαράδρα γεμάτη με αέριο ηλίου και μιλάνε όλοι όπως οι τύποι στις διαφημίσεις του Jumbo, είναι τόοοοοσο αστεία!!). Τελικά βρίσκουν τον Sid, τον παίρνουν και επιστρέφουν πίσω, αυτή την φορά με ένα μέλος επιπλέον στην παρέα αφού η Ellie, μέσα σε όλο αυτό το αναμπουμπούλωμα, γεννάει κιόλας!!! Βέβαια, μην νομίζετε ότι έχω ξεχάσει τον ανεπανάληπτο Scrat, ο οποίος ΚΑΙ σε αυτή την ταινία κυνηγάει μονίμως ένα βελανίδι αλλά αυτή την φορά όχι μόνος του!!! Μια θηλυκή σκιουρίνα μπαίνει στην μέση και του αποσπά για λίγο την προσοχή αφού...την ερωτεύεται κεραυνοβόλα, τόσο που είναι έτοιμος να παρατήσει τα βελανίδια και την παλιά του ζωή! Αλλά, την κρίσιμη στιγμή, επιλέγει και πάλι το βελανίδι και επιστρέφει κι αυτός πίσω με τους υπόλοιπους! Αυτά εν ολίγοις! Τα γραφικά εξίσου εξαιρετικά όπως και στο 4, η σκηνοθεσία και η εξέλιξη γρήγορη και χωρίς κενά ή "κοιλιές" αλλά νιώθω ότι σε αυτή την ταινία, οι δημιουργοί επέλεξαν να εστιάσουν περισσότερο στο στοιχείο της δράσης και της περιπέτειας και λιγότερο στο χιούμορ και στους χαρακτήρες, όπως έκαναν τις προηγούμενες φορές!!! Και, ίσως, εκεί να έχανε λιγάκι η ταινία! Κατά τ' άλλα, η συνταγή είναι δοκιμασμένη και πετυχημένη, οπότε την ακολούθησαν κατά γράμμα, χωρίς εκπλήξεις και εντυπωσιασμούς και μας σέρβιραν ακόμη μία ανάλαφρη και ευχάριστη ταινία, για όλη την οικογένεια!

Με αρέσει: Που ο λατρεμένος Sid, σε όσους μπελάδες κι αν τους βάζει όλους, συνεχίζουν να τον αγαπάνε όλοι γιατί είναι αξιολάτρευτος! Και πολύ στοργικός ως πατέρας!!! Τόσο συμπαθητικός είναι, που στον τέλος, τον αγάπησε κι η μαμά-δεινοσαυρίνα, που της είχε κλέψει προηγουμένως τα παιδιά!! Ο γλυκούλης μουουουου!

Δεν με αρέσει: Που δεν γέλασα τόσο όσο περίμενα!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Παρά τις μικτές κριτικές, η "Αυγή των Δεινοσαύρων" έλαβε την 4η θέση στην λίστα με τις ταινίες κινουμένων σχεδίων με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών, με 886.7 εκατ. δολάρια παγκοσμίως! Πρώτο είναι το "Toy Story 3" με 1.063 εκατ. δολ. εισπράξεις, δεύτερο το "The Lion King" με 951.65 εκατ. και τρίτο το "Shrek 2" με 919.8 εκατ. δολάρια.           

Project X

Υπόθεση :  Τρεις φίλοι, των οποίων η σχολική φήμη είναι στα χαμένα, αποφασίζουν να οργανώσουν ένα πάρτι με σκοπό να γίνουν πιο δημοφιλής στους χώρους του σχολείου τους. Το αρχικό τους σχέδιο είναι σχετικά απλό, το μόνο που θελαν είναι να κάνουν ένα πάρτι που κανένας δεν θα ξεχάσει, έτσι είχαν μαζί τους και μια κάμερα για να βιντεοσκοπούν τα γεγονότα. Αλλά κανένας δεν θα μπορούσε να προβλέψει το τι έγινε εκείνο το βράδυ, καθώς τα νέα για ένα μυθικό πάρτι άρχισαν να εξαπλώνονται ραγδαία.

                     

Με μια κουβέντα : Τόσο έξω από την δική μου εφηβική πραγματικότητα και ίσως όλων μας.  

Γενικά : Ουσιαστικά αυτό είναι η ταινία, όσοι από εσάς διαβάσατε την υπόθεση, λίγο πιο πάνω, τότε είστε πλήρως ενημερωμένοι για αυτήν και η ευθύνη είναι δική σας για το αν αποφασίσετε να την δείτε. Το έργο βασίζεται αμυδρά σε ένα πάρτι που έκανε ένας πιτσιρικάς στην Αυστραλία και  μαζευτήκαν καμιά 500αριά άτομα, προκλήθηκαν ζημίες που κοστολογήθηκαν γύρω στις 20 χιλιάδες δολάρια και τα νεύρα των γειτόνων να έχουν γίνει κρόσσια. Και δράττω της ευκαιρία να πω, πως δεν ξέρω για τα δικά σας μαθητικά πάρτι, αλλά τουλάχιστον αυτά που πήγα εγώ ή αυτά που έκανα δεν είχαν καμία σχέση με τα όσα αντίκρισα στην 1 ½ ώρα του έργου. Μα τώρα πες μου, στα δικά σου πάρτι, υπήρχαν τόσο όμορφες κοπέλες, και άντε πες ότι υπήρχαν και όμορφες, ήταν όμως και τόσο εύκολες που χαμουρευόντουσαν με τον πιο τραγικό τύπο του σχολείου; Και αυτό δεν είναι τίποτα, μέσα στο έργο βλέπουμε το ξεσάλωμα της αμερικανικής νεολαίας σε όλο της το μεγαλείο, βασικά κάποια στιγμή απόρησα, νόμιζα ότι αυτά τα παιδιά τα είχαν κλεισμένα χρόνια ολόκληρα σε ένα υπόγειο, χωρίς να έχουν καμία επικοινωνία με τον έξω κόσμο και ξαφνικά μια όμορφη μέρα τους πέταξαν όλους σε ένα πάρτι και ότι δεν είχαν κάνει στην ζωή τους το έκαναν τότε. Για να μην στα πολυλογώ, βλέπουμε κοπέλες να χαμουρεύονται, να βγάζουν τα ρούχα τους και είτα να βουτάνε στην πισίνα είτα να παίζουν στο τεράστιο φουσκωτό κάστρο που υπήρχε στην αυλή, βλέπουμε διάφορα drinking games με τα επακόλουθα τους (και άλλα χαμουρέματα και λίγους εμετούς), βλέπουμε αυτοκίνητα να οδηγούνται στην πισίνα, κάποιους να πέφτουν από την οροφή του σπιτιού, τον σκύλοδεμένο με μπαλόνια από ήλιον να τον παίρνει ο αέρας και το κορυφαίο έναν γύψινο νάνο γεμάτο με έκσταση να σπάει στην μέση της άυλης, ε δεν ήθελαν και τίποτα άλλο να δαιμονισμένα και ξέφυγαν τελείως. Τέλος πάντων μαζεύτηκαν καμιά 1000 άτομα, ήρθε η αστυνομία με αμάξια αλλά και με άλογα, ένα ελικόπτερο των ειδήσεων και κάποια στιγμή ένας σαλεμένος τύπος που έβαλε φωτιά σε όλη την γειτονία, γιατί το μαγικό νανάκι ήταν δικό του και το ήθελε πίσω. Ουφ αυτά τα ολίγα, από σενάριο μην το σκέφτεσαι καν, σαν να είσαι ξανά στο λύκειο. Η σκηνοθεσία είχε το αρνητικό της αλλά και το θετικό, το αρνητικό ήταν πως όλα όσα βλέπαμε ήταν γυρισμένα με κάμερα στον ώμο, οπότε καταλαβαίνεις τι κούνημα φάγαμε... τα δαιμονισμένα πίνανε εγώ αναγούλιαζα. Το θετικό όμως όλης αυτής της φάσης ήταν η πιο άμεση επαφή που είχες με το πάρτι, ήταν σαν να ήσουν εκεί, νηφάλιος μεν αλλά εκεί. Από μουσικούλα μην φανταστείς ένα "Heads Will Roll" αναγνώρισα και φυσικά το "Intro" των αγαπημένων ¨The xx¨ που με λύτρωσε μουσικά. Κλείνοντας το Project X δεν θα σου προσφέρει απολύτως τίποτα σαν ταινία, είτε την δεις είτε όχι είναι το ένα και το αυτό, αλλά έχεις δει άλλα και άλλα σε αυτό θα κωλώσεις;

Η Ατάκα : Costa: « The next time your pool guy comes by for a clean, he's gonna say, "Excuse me Mr. Kub, but I think I may have found some water in your semen.»

Δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να σας το μεταφράσω…

Ποιον θα έπαιζα :  Κανέναν.

Αγαπημένη σκηνή :  Μου άρεσαν οι σκηνές που μας έδειχναν το πάρτι από της κάμερες των κινητών των παρευρισκομένων, έχει να κάνει με την αμεσότητα που λέγαμε πιο πάνω.

Χειρότερη σκηνή : Ε δηλαδή χ**ε μας, δεν γίνονται τέτοια πάρτι.

Δες την :  Γιατί είσαι 17 χρονών πάνω στις τέτοιες σου και θέλεις να παίρνεις ιδέες.

Μην την δεις :  Γιατί είσαι 26 και άνω και δεν θες να δεις τι θα μπορούσες να είχες κάνει, γιατί κακά τα ψέματα αν την δεις, θα ζήλεψες λιγουλάκι.

Με ποιον να την δεις :  Με τον 17χρονο αδελφάκι σου που λέγαμε πιο πάνω.

Μην την δεις με :  Κανέναν, δεν θες να βάλεις κανέναν σε μια τέτοια διαδικασία.

Ice Age 4: Continental Drift (2012)

Πρωταγωνιστούν (φωνές): Ray Romano, Denis Leary, John Leguizamo, Queen Latifah, Jennifer Lopez

Σκηνοθεσία: Steve Martino, Mike Thurmeier

Εναλλακτικός τίτλος: "Τελικά σ' ένα...βελανίδι οφείλεται η σημερινή μορφή των ηπείρων!"

Υπόθεση: Ο χίλιο-ταλαιπωρημένος σκίουρος Scrat, σε μια ακόμη ανέλπιδα προσπάθειά του να κρύψει ένα βελανίδι, προκειμένου να μη του το πάρει κανείς, το σκάβει τόσο βαθιά ώστε φτάνει ως το κέντρο της Γης, προκαλώντας όμως έτσι μια τεράστια γεωλογική καταστροφή, με αποτέλεσμα να σκιστεί η Γη σε πολλά κομμάτια και να σχηματιστούν οι γνωστές σε όλους μας Ήπειροι!!! Με τις αλλαγές αυτές όμως και τις μετακινήσεις των Ηπείρων, ο Manny, ο Diego κι ο Sid απομακρύνονται από τους υπόλοιπους της παρέας και παρασύρονται με ένα παγόβουνο-πλοίο στην θάλασσα! Αλλά ο Manny υπόσχεται στην γυναίκα του, Ellie, και στην έφηβη, πλέον, κόρη του, την Peaches, ότι θα γυρίσει πίσω να τις σώσει! Στην προσπάθειά τους αυτή, έρχονται αντιμέτωποι με κακούς πειρατές, περίεργα θαλάσσια πλάσματα, ανακαλύπτουν νέους κόσμους...ερωτεύονται αλλά και γνωρίζουν νέους φίλους που προστίθενται στην τρελή, ιδιόρρυθμη αλλά πάντα δεμένη "οικογένειά" τους!!!

Για πες, για πες: Ακόμη ένα sequel της γνωστής, σε όλους μας πλέον, "Εποχής των Παγετώνων" είναι γεγονός! Τα γνωστά 3 παλιό-φιλαράκια ξανασμίξανε και μπλέκουν σε μια ακόμη τρελή περιπέτεια, με φόντο και πάλι τις κλιματολογικές και περιβαλλοντικές, αλλαγές του προϊστορικού πλανήτη μας! Και μπορεί αυτή την φορά να μην έχει...πάγους, υπερθέρμανση του πλανήτη ή δεινοσαύρους αλλά έχει πολύ νερό και μετακίνηση ηπείρων!!! Και, έχοντας δει όλες τις ταινίες της σειράς (κρατάω μια μικρή επιφύλαξη για το 2, αν και νομίζω ότι το 'χω δει κι αυτό!), σας λέω με σιγουριά ότι, μετά την πρώτη και -ΦΥΣΙΚΑ-, καλύτερη ταινία απ'όλες τις υπόλοιπες που ακολούθησαν, αυτό είναι με διαφορά το αμέσως καλύτερο, πιο αστείο και διασκεδαστικό sequel που βγήκε έκτοτε! Πέρα από τις κλασσικές αξίες των 3 "πρωταγωνιστών" (προσωπικά πεθαίνω για τον αφελή, χαζούλη αλλά πάντα αισιόδοξο, Sid!) που εξακολουθούν να υπάρχουν και η χημεία τους καλά κρατεί, αυτή την φορά δίνεται περισσότερος χώρος στον, -κακά τα ψέματα!-, πραγματικό σούπερ σταρ της σειράς, τον ανεπανάληπτο Scrat!!! Μόνο αυτό σου λέω: πέρα του ότι, στην ταινία μας αποκαλύπτεται ότι σε αυτόν και στην εμμονή του στα βελανίδια, οφείλεται η σημερινή μορφή του πλανήτη μας και του σχηματισμού των Ηπείρων, ωστόσο, στο τέλος της ταινίας ο δόλιος ο Scrat, βρίσκεται στον προσωπικό του Παράδεισο, αφού φτάνει σ' ένα μέρος γεμάτο και χτισμένο από βελανίδια! Έλα όμως που οι υπόλοιποι σκίουροι που κατοικούν εκεί, κρατούν μία πιο...στωική στάση ως προς την επιθυμία τους για τα βελανίδια, προσπαθώντας έτσι να αποφεύγουν τον πειρασμό! Βέβαια ο Scrat δεν μπορεί να κάνει το ίδιο με αποτέλεσμα να καταστρέψει όλο τον χώρο, πέφτοντας με ορμή πάνω στα βελανίδια που το διατηρούν...κι κάπως έτσι έχουμε τον μύθο της Χαμένης...Σκρατλαντίδας! Το βρήκα τόσο έξυπνο κι αστείο που δεν μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας!!! Επιπλέον, στους ήδη φευγάτους χαρακτήρες, έρχεται να προστεθεί και η τρελό γιαγιά του Sid, που απλά είναι όλα τα λεφτά! Τα γραφικά δε και η τεχνολογία είναι τόσο καλή (παρόλο που δεν είδα την ταινία στην 3D έκδοση), ώστε οι εικόνες που βλέπεις, συχνά μοιάζουν αληθινές κι σε καμιά περίπτωση με animation! Ειδικά η σκηνή όπου οι 3 ήρωες παλεύουν με τα κύματα και παρασύρονται στον ωκεανό, μπορώ να πω ότι με έσκιαξε κιόλας λιγάκι! Με ξενέρωσε μονάχα κάπως η χιλιο-παιγμένη, αν και άκρως εμπορική τελευταία, ιδέα των πειρατών και περισσότερο γιατί θύμιζε "Πειρατές της Καραϊβικής" (αλήθεια! Ειδικά ο κακός πειρατής Captain Gutt, έμοιαζε εμφανισιακά κιόλας με τον αντίστοιχο "κακό" των "Πειρατών της Καραϊβικής")! Κατά τ'άλλα όμως, όλα θύμιζαν ή, έστω, παρέπεμπαν στον παλιό καλό καιρό του Ice Age 1, με το ίδιο καλό χιούμορ, την περιπέτεια, την διασκέδαση και την ξενοιασιά να την διακρίνει ενώ θα προσφέρει σε μικρούς και μεγάλους φίλους της σειράς ένα απολαυστικό 90λεπτο ταξίδι διασκέδασης! 

Με αρέσει: Όλοι οι διάλογοι με την τρελάρα την Γιαγιά, φυσικά ο Scrat κι ο Sid (τον αγαπώ! τον αγαπώ! τον αγαπώ!) και η "αίσθηση" που σου δίνεται στο τέλος ότι θα υπάρξει κι άλλη συνέχεια! Αρκεί βέβαια, να είναι το ίδιο καλή και εμπνευσμένη με αυτήν εδώ, γιατί στα προηγούμενα sequels, το 2 και το 3, το αποτέλεσμα ήταν χλιαρό και υπήρχε μια πτωτική καμπή, θα έλεγα, στην ποιότητα του περιεχομένου! Να βγει και 5 λοιπόν, αρκεί να βλέπεται!

Δεν με αρέσει: Που διάβασα κάποιες πικρόχολες κριτικές που το "θάβανε", λες και περιμένανε να δούνε την τριλογία του Κισλόφσκι!!! Έλεος δηλ.!!! Παιδική ταινία είναι στο κάτω-κάτω! Τι περιμένατε; 

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Το αρχικό σενάριο της ταινίας, ήθελε την παρέα να παγώνει και να μεταφέρεται σε ένα μουσείο στην σύγχρονη εποχή! Το στούντιο όμως δεν συμφώνησε με το σενάριο αυτό και το άλλαξε, δίνοντάς του αυτή την μορφή! Ποιος ξέρει όμως; Ίσως με κάποιες αλλαγές, αυτό να είναι το σενάριο της επόμενης ταινίας για την "Εποχή των Παγετώνων";

La guerre est déclarée (2011)

Πρωταγωνιστούν: Valerie Donzelli, Jeremie Elkaim

Σκηνοθεσία: Valerie Donzelli

Εναλλακτικός τίτλος: "Καρκίνος είναι μωρέ, θα περάσει!! Την αγάπη μας να χουμε, κι όλα θα φτιάξουν!"

Υπόθεση: Η Juliette κι ο Romeo είναι δύο νέοι άνθρωποι που γνωρίστηκαν τυχαία σ'ένα πάρτι, ερωτεύθηκαν κεραυνοβόλα και πολύ γρήγορα, ίσως τόσο που δεν πρόλαβαν καν να το συνειδητοποιήσουν και οι ίδιοι, παντρεύτηκαν και απέκτησαν ένα όμορφο αγοράκι! Κι ενώ όλα ξεκίνησαν ωραία κι ρομαντικά και το ζευγάρι έκανε όνειρα για το μέλλον και την κοινή ζωή τους, ξαφνικά άρχισαν να παρατηρούν ότι ο Adam, το μωράκι τους, είχε διαφορετική συμπεριφορά και κάποια, αθώα εκ πρώτης όψεως, σωματικά προβλήματα που τους έβαλαν σε σκέψεις! Σύντομα, ανακαλύπτουν ότι έχει όγκο στον εγκέφαλο κι από κει ξεκινά η μάχη τους κατά της αρρώστιας αλλά κι ένας αγώνας επιβίωσης της αγάπης και του έρωτά τους από την καθημερινή, ψυχολογική  φθορά που υφίστανται...

Για πες, για πες: Καλοί μου σινεματόφιλοιιιιιιιιιιιι!!! Το τι μου λείψατε, δεν λέγεται!!! Βέβαια, οι πράξεις μου και η απουσία μου τόσο καιρό, άλλο αποδεικνύουν αλλά θα πρέπει να με συγχωρέσετε γιατί ήταν καλοκαίρι κι, ως γνωστόν, το καλοκαίρι διακοπάρουμε απ'όλους κι απ'όλα!!! Τώρα όμως (όπως είπε πολύ πετυχημένα κι ένας θειός εδώ στο χωριό): τέρμα το τζιτζίκι, ήρθε η σειρά του μυρμηγκιού! Κλεινόμαστε μέσα λοιπόν, βλέπουμε τις ωραίες ταινιούλες μας και τις σχολιάζουμε μαζί παρέα στο λατρεμένο μας blog! Κι ως γνωστόν, επειδή είμαι και πολύ κουλτούρ-μουλτούρ, ξεκινώ την σεζόν 2012-2013 με μία γαλλική ταινία, που μπορεί εσύ να μην την ξέρεις, αλλά σε πληροφορώ ότι ήταν η επίσημη πρόταση της Γαλλίας για τα Όσκαρ που μας πέρασαν! Το "Πολεμώντας για την Νίκη" όπως είναι ο πλησιέστερος ελληνικός τίτλος, είναι μία (σχεδόν) αυτοβιογραφική ταινία, αφού το ζευγάρι που πρωταγωνιστεί (η κοπελιά σκηνοθετεί κιόλας!), πέρασαν μια παρόμοια περιπέτεια υγείας με το πραγματικό τους παιδί, οπότε καταλαβαίνεις, ότι δεν υπήρχαν καλύτεροι εκπρόσωποι από αυτούς του δυο για να εξιστορήσουν το φοβερό αυτό τους βίωμα! Βέβαια, πολύ σύντομα καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για ένα καθαρά μελοδραματικό έργο, παρά το "βαρύ"  θέμα που διαπραγματεύεται, που ούτε θα βαλαντώσεις στο κλάμα βλέποντάς το, ούτε θα πέσεις σε κατάθλιψη, ούτε θα φορέσεις το τσεμπέρι βρε παιδί μου και θα αρχίσεις τα μοιρολόγια!!! Το αντίθετο θα έλεγα μάλιστα! Προσπαθεί να μετριάσει μέσα από μια αισιόδοξη προσέγγιση του θέματος, τον πόνο, την αγωνία και το δράμα που αντιμετωπίζει κανείς σε μια τέτοια περίσταση αλλά, κυρίως, εστιάζει στην δύναμη της αγάπης και του συναισθήματος απέναντι στην αρρώστια και το ιατρικό δράμα που βιώνουν! Δηλ. εγώ, περισσότερο αντιλήφθηκα την ταινία ως μία εξιστόρηση του έρωτά τους κι πως αυτός δοκιμάστηκε με αφορμή την αρρώστια του παιδιού τους, παρά ως μια ιστορία δύο γονιών που είχαν ένα βαριά άρρωστο παιδί και κινδύνευαν να το χάσουν! Κι από την μία, ναι μεν, αυτή η προσέγγιση του θέματος είναι που διαφοροποιεί και ξεχωρίζει την ταινία από τις υπόλοιπες του είδους, αλλά ταυτόχρονα της στοιχίζει λίγο από την ένταση,το ρυθμό και την αληθοφάνεια που θα μπορούσε να είχε! Διότι ναι μεν, καλή η προσπάθεια να δείξουμε και την θετική όψη που πρέπει να αντιμετωπίζεται μια δύσκολη πραγματικότητα, όπως είναι η συγκεκριμένη, αλλά μετά από τόσα γέλια, πάρτι, αστειάκια, παιχνίδι, χαρά και.....ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (ααα! δεν σας το 'πα; Είχε και λίγο...μιούζικαλ σε κάποια φάση η ταινία αφού άρχισαν να τραγουδάνε και να δοξάζουν την αγάπη τους τα παιδιά!!!!), ξεχνάς το δόλιο το παιδάκι που τραβάει όλο το ζόρι και ζεις και συ μέσα στο ροζ συννεφάκι των γονιών και θες να βγεις στους αγρούς να κυνηγιέσαι με το αμόρε σου!!! Είπαμε...λίγη αισιοδοξία δεν βλάπτει αλλά κάπου χάθηκε η ουσία του πράγματος....

Με αρέσει: Που δεν ψυχοπλακώθηκα σχεδόν καθόλου με το "βαρύ" θέμα της διάγνωσης του καρκίνου σε ένα μικρό παιδάκι, αφού παρουσιάστηκε με έναν ανάλαφρο και αισιόδοξο τρόπο στην ταινία...

Δεν με αρέσει: ... Που πολύ σύντομα, από την πολύ αισιοδοξία, ξέχασα ότι υπάρχει κι ένα άρρωστο παιδάκι στην υπόθεση!!!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Δυστυχώς αυτά που θα μπορούσα να γράψω εδώ τα αποκάλυψα ήδη πιο πάνω, οπότε δεν βρίσκω κάτι άλλο αξιόλογο να σας αναφέρω! Αν και πολύ θα ήθελα να μάθω τι έγινε τελικά με το δικό τους παιδάκι, το αληθινό καλέ, κι αν είχαν το ίδιο τέλος κι αυτοί ως ζευγάρι με αυτό που είχαν και στην ταινία!!!