The Man from Earth

Υπόθεση : Ο καθηγητής John Oldman (David Lee Smith) διοργανώνει ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι για αυτόν και τους συναδέλφους του. Το σπίτι του γεμίζει από καθηγητές ιστορίας, βιολογίας, φιλοσοφίας, ψυχολογίας και ανθρωπολογίας, όλοι είναι εκεί για να αποχαιρετίσουν τον John, ο οποίος ετοιμάζεται να φύγει από την πόλη χωρίς να αναφέρει κάποιον ουσιαστικό λόγο. Όλα αυτά βέβαια μέχρι την στιγμή που τους ανακοινώνει, πως στην πραγματικότητα είναι ένας άνθρωπος των σπηλαίων, που έχει ζήσει 14.000 χρόνια.

Με μια κουβέντα : Θεέ μου, γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες ταινίες πια;;;

Γενικά : Το σερφάρισα μου στο internet μου σύστησε το ηλεκτρονικό θαυμα ¨We Plants Are Happy Plants¨ και πιο συγκεκριμένα το κομμάτι ¨Apollo¨. Το συγκεκριμένο κομμάτι μου άρεσε απίστευτα και ας μην είμαι μέγας φαν αυτής της μουσικής, παράλληλα μου άρεσαν παρά πολύ τα εναρκτήρια λόγια του κομματιού σχετικά με την έννοια του χρόνου. Ψάχνοντας το κομμάτι, ανακάλυψα ότι τα λόγια αυτά είναι παρμένα από την συγκεκριμένη ταινία και ύστερα από πολύ καιρό αποφάσισα να την δω. Η ταινία είναι απλά τέλεια, δεν μπορώ να σου περιγράψω την έξαψη και το τρελό ενδιαφέρον που ένοιωθα βλέποντας την. Η ταινία είναι ίσως η πιο λύτη και απέριττη που ηχώ δει στην ζωή μου, 6-7 ηθοποιοί και ένα δωμάτιο, μαζεμένοι γύρω από το τζάκι, αγκαλιά με ένα ποτήρι ουίσκι και μπόλικη κουβέντα, σαν αυτές που όλοι έχουμε κάνει με τους φίλους μας και μας έβρισκε πάντοτε το ξημέρωμα. Κάτι τέτοιο είναι και εδώ, μερικοί φίλοι έρχονται να αποχαιρετίσουν τον John, ο οποίος για άγνωστους, στην αρχή, λογούς θέλει να μετακομίσει. Ελάχιστα λεπτά αργότερα στην ιστορία μας σκάει η βόμβα. Ο John, ύστερα από ένα τυχαίο φαινομενικά γεγονός, αποκαλύπτει στους φίλους του ότι είναι ένας άνθρωπος των σπηλαίων, ότι έχει ζήσει 14.000 χρόνια πάνω στην γη, δεν μπορεί να γεράσει και έτσι αναγκάζεται να φεύγει όταν τον υποπτεύονται. Οι φίλοι του αν και αρκετές φορές τον αποδοκιμάζουν, μπαίνουν στο παιχνίδι του και ο καθένας, ανάλογα το επιστημονικό του πεδίο, προσπαθούν να μάθουν πως επιβίωσε όλα αυτά τα χρόνια. Τώρα, τι γίνεται στο τέλος δεν πρόκειται να σου πω, γιατί χάνεται όλη η μαγεία του έργου. Μια ταινία που δεν κρατά πάνω από 1 ½ ώρα και φαίνεται σαν να κρατά μόλις 30 λεπτά, γιατί τα θέματα που αναλύουν είναι άπειρα, μιλάνε για ιστορία, για θρησκεία, για πολιτισμούς και ότι άλλο θα μπορούσε να πει κανείς με έναν άνθρωπο που έχει δει κυριολεκτικά τα πάντα. Μακάρι αυτή η ταινία να κρόταγε παραπάνω, έτσι ώστε να ανέλυαν την απίστευτα συναρπαστική ζωή του John σε μεγαλύτερο βαθμό και να μας χάριζαν και εμάς μερικές ώρες ακόμα γεμάτες με φιλοσοφικές συζήσεις μέχρι το πρωί.

Η Ατάκα : John Oldman: «Κάθε 10 χρόνια, όταν ο κόσμος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι δεν γερνάω, φεύγω.»

Ποιον θα έπαιζα : Θα ήθελα να παίξω τον ρόλο ενός από τους φίλους του John, χαμένος και αποσβολωμένος με τον αγέραστο άνθρωπο που θα είχα μπροστά μου.

Αγαπημένη σκηνή : Η τελευταία σκηνή, δεν λέω τίποτα άλλο.

Χειρότερη σκηνή : Δεν ηχώ.

Δες την : Γιατί είναι μια ταινία που θα σε κάνει να σκεφτείς.

Μην την δεις : Αν τα πιστεύω σου κλονίζονται εύκολα.

Με ποιον να την δεις : Με τους φίλους σου, για να μπορέσετε μετά να συζητήσετε για την ταινία.

Μην την δεις με : Άτομα μικτότερης ηλικίας που και δεν θα καταλάβουν τι γίνεται, αλλά δεν θα ενδιαφερθούν για το θέμα της.

J'ai Tué Ma Mère

Υπόθεση : Ο Hubert (Xavier Dolan) είναι ένα έφηβο αγόρι που συμπεριφέρεται στην μητέρα του μόνο με περιφρόνηση και βλέπει σε αυτή μόνο τις κακόγουστες διακοσμήσεις της και την τσαπατσούλικη συμπεριφορά της. Μπερδεμένος από την σχέση αγάπης/ μίσους που έχει με την μητέρα του που τον κατακλύζει μέρα με την μέρα, ο Hubert περνά από τα μυστήρια της ενηλικίωσης, τις καλλιτεχνικές ανακαλύψεις, τις υλιστικές εμπειρίες, το άνοιγμα σε νέες φιλίες και τον εξοστρακισμό. Η πολυτάραχη σχέση που έχει με την μητέρα του ξετυλίγεται και μας παρουσιάζει με άγρια οργή τα υπό κατάρρευση συναισθήματα που τρέφουν ο ένας για τον άλλον.

Με μια κουβέντα : Ήταν ήδη 20 χρονών και είχε πάει στις Κάννες…. Δυο φορές κιόλας. Εγώ να τα βλέπω αυτά!

Γενικά : Καταρχήν, ας θυμηθούμε τι είχα πει στο ¨Les amour imaginioner¨ την δεύτερη ταιναι του Dolan. Εκεί είχα πει ότι είμαι ερωτευμένος με τα μαλλιά του, σε αυτή την ταινία που γυρίστηκε 2 χρόνια (?) πιο πριν έχω να πω το αντίθετο. Μετριότητα το μαλλάκι Dolan, περίμενα περισσότερα από εσένα. Ως σκηνοθέτης όμως αγαπητέ Dolan ηχώ να πω ότι σε σέβομαι και πλέον περιμένω με ανυπομονησία τις επόμενες δουλείες σου. Αγαπητέ αναγνώστη μην ξαφνιάζεσαι, σκέψου ότι είναι 22 χρονών και έκανε δυο ταινίες, που πήγαν στις Κάννες, κέρδισαν ένα σωρό βραβεία και τον κάναν ένα από τα πιο υποσχόμενα ταλέντα του σινεμά! Η συγκεκριμένη ταινία δε ήταν η πρώτη που απέσπασε οκτάλεπτο όρθιο χειροκρότημα από τους παρευρισκομένους των Καννών και αυτό γιατί η ταινία είναι, κακά τα ψέματα, αληθινή, όπως και η επομένη ταιναι του. Εδώ έχουμε ένα παλικάρι που τον υποδύεται ο ίδιος ο Dolan και σαν έφηβος που σέβεται τον εαυτό έχει κατακλυστεί από ένα σωρό ορμόνες που χορεύουν σάμπα στο κεφάλι του. Έτσι είναι λίγο νευρικός, λίγο ξινός, λίγο σνομπ, λίγο από όλα με λίγα λόγια και πού ξεσπά τα νεύρα του; Μα φυσικά στην δόλια μάνα! Μην μπερδευτείς από τον τίτλο του έργου, δεν την σκότωσε την γυναίκα, απλά της έβγαλε την πιστή, το ένα του μύριζε, το άλλο του βρώμαγε, βέβαια και η μανούλα ήταν λιγάκι χτυπημένη από τον Θεό, αλλά και πάλι η συμπεριφορά του Dolan ήταν κατά την άποψη μου ελαφρώς τραβηγμένη. Από την άλλη όμως κάτσε και σκέψου μαζί μου, μήπως εσύ και εγώ στην εφηβεία μας ήμασταν καλύτεροι από τον Dolan; Είχα εγώ κάτι νεύρα… Τέλος πάντων η ταινία είναι κοινωνική, δεν θα γελάσεις, δεν θα κλάψεις, απλά θα κάθεσαι και θα βλέπεις έναν έφηβο να κακολογεί και να ουρλιάζει με την πρώτη ευκαιρία και μια μάνα που κάθεται υπομένει, ουρλιάζει και αυτή λίγο, αλλά κυρίως υπομένει. Η σκηνοθεσία είναι πολύ όμορφη, ο Dolan έχει αυτό το ωραίο κόλλημα με τα αργά πλανά και την ωραία μουσική στο βάθος, όπως κάνει και ο Wong Kar-wai, αλλά ας μην κάνουμε τέτοιες συγκρίσεις, δεν λέει. Από μουσική, τα ορχηστρικά κομμάτια είναι καλούτσικα, αλλά το ¨Tell Me What To Swallow¨ και το ¨Noir désir¨ είναι τα μόνα τραγούδια του έργου και έξυπνα τοποθετημένα σε δυο άρτιες σκηνοθετικά σκηνές με τα αργά πλανά να εναλλάσσονται με κάποια πιο γρήγορα. Οι ορμήνιες ήταν καλές, ο Dolan ελαφρώς πιο υστερικός από όσο θα τον ήθελα, η Anne Dorval ήταν άψογη στον ρόλο της μάνας και όλοι οι υπόλοιποι είχαν μικρότερους ρόλους οπότε δεν ασχολιόμαστε. Λοιπόν η ταινία είναι καλή, μας παρουσιάζει πως ήμασταν στην εφηβεία μας και πως ταλαιπωρούσαμε τους γονείς μας, με μια δόση υπερβολής βέβαια αλλά μην ξεχνάς πως πρόκειται για ταιναι.

Η Ατάκα : Hubert: «Τι θα έκανες αν πέθαινα σήμερα»

Chantale: «Θα πέθαινα αύριο»

Ποιον θα έπαιζα : Όλοι μας έχουμε παίξει τον ρόλο του Hubert, ίσως όχι τόσο εγωιστικά αλλά και πάλι, όλοι μας ήμασταν κάποτε έφηβοι!

Αγαπημένη σκηνή : Μου άρεσαν οι δυο σκηνές με τα τραγούδια που λέω πιο πάνω, από άποψη σκηνοθεσίας, αλλά η σκηνή όπου η μητέρα του Hubert βρίζει από το τηλέφωνο τον διευθυντή του σχολειού, είναι σίγουρα η πιο δυνατή σκηνή του έργου.

Χειρότερη σκηνή : Δεν μου άρεσε που ο Dolan ούρλιαζε τόσο πολύ, οκ καταλαβαίνω ότι έχεις νεύρα, αλλά κάλμα και λίγο, θα κλείσει η φωνή σου από τις τσιρίδες!

Δες την : Γιατί έχει όμορφη σκηνοθεσία και το σενάριο μιλάει για ένα πρόβλημα που βρίσκεται σε κάθε σπίτι.

Μην την δεις : Αν δεν σου αρέσουν οι Γαλλικές ταινίες.

Με ποιον να την δεις : Μονός ή με το νευρόσπαστο αδελφό σου που έχει μπει στην εφηβεία.

Μην την δεις με : Την μάνα σου, γιατί μπορεί να αρχίσει να θυμάται τα δικά σου κατορθώματα.

Los Amantes Del Círculo Polar

Υπόθεση : Ο Otto (Fele Martínez) και η Ana (Najwa Nimri) ήταν μικρά παιδιά όταν γνωρίστηκαν από καθαρή σύμπτωση. Τα ονόματα τους είναι παλίνδρομα, ένα ακόμα τυχαίο στοιχείο. Η ιστορία κάνει κύκλους στις ζωές των δυο νέων, με κυκλικά ονόματα, κυκλικούς τόπους (Αρκτικός Κύκλος), μέχρι στην στιγμή όπου ξανασυναντιούνται στον ήλιο του μεσονυχτίου. Εκεί υπάρχουν πράγματα που δεν τελειώνουν ποτέ και ο έρωτας είναι ένα από αυτά.

Με μια κουβέντα : Αυτή η ταινία με έκανε να μην θέλω να πάω πουθενά αλλού εκτός από την Λαπωνία!

Γενικά : Την πρώτη φορά που είδα τους εραστές είχα μείνει άφωνος με την απίστευτη ιστορία, σήμερα την δεύτερη φορά που την είδα τα συναισθήματα μου ήταν κατά τόπους τα ίδια αλλά και τελείως αντίθετα σε μερικά σημεία. Λοιπόν, η ταινία είναι σε γενικές γραμμές άψογη, δεν είναι το κλασσικό Αμερικανικό ή Γαλλικό love story, αλλά παρόλα αυτά δεν πάει να είναι μια ιστορία αγάπης που υπερνικά τα όποια εμπόδια και μέσα από απίστευτες συμπτώσεις και κύκλους καταφέρνει να εξελιχθεί και να θεωρείτε από πολλούς ως μια από της καλύτερες αισθηματικές ταινίες που έχουν βγει ποτέ. Η ιστορία βασίζεται σε δυο νέους, τον Otto και την Ana, που γνωρίζονται τυχαία όταν ήταν παιδιά, μετά οι γονείς τους γίνονται ζευγάρι και κατά επέκταση εκείνοι γίνονται αδέλφια (ετεροθαλή, ελπίζω να το κατάλαβες), μόνο που η φλόγα του έρωτα βρίσκεται ήδη στην καρδιά τους. Μετά χάνονται, συμπτώσεις γύρω τους προσπαθούν να τους φέρουν κοντά και αυτό τελικά συμβαίνει, εκεί όπου ο ήλιος δεν δύει το καλοκαίρι, στον αρκτικό κύκλο. Ο Julio Medem, ο σκηνοθέτης του έργου, κάνει κάτι πολύ έξυπνο, μας παρουσιάζει όλα τα γεγονότα της ταινίας από δυο οπτικές πλευρές, μια από την πλευρά του Otto και μετά ξανά από την πλευρά τη Ana. Έτσι βλέπουμε καλύτερα τι νοιώθει ο καθένας και τι σκέφτεται στην εκάστοτε σκηνή, ενώ την ίδια ώρα ο άλλος μπορεί να έχει μια τελείως αντίθετη άποψη. Επίσης ο Medem μέσα στο έργο βάζει πολλά θέματα που συνυπάρχουν και εξελίσσουν την ιστορία, έχουμε το θέμα του θανάτου, του έρωτα, της μοίρας, της φύσης, τον κύκλο της ζωής και τις επιπτώσεις αυτού στις ζωές των ανθρώπων. Εγώ που έχω δει την ταινία μπορώ να σου πω ότι η μοίρα παίζει και άσχημα αλλά και καλά παιχνίδια στους ανθρώπους, αυτό εσύ θα το κρίνεις όταν την δεις. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε δυο σχετικά γνώριμα πρόσωπα. Έχουμε τον Fele Martínez στον ρόλο του Otto, τον οποίο έχουμε ξαναδεί στο ¨Κακή Εκπαίδευση¨, όπου άδω ερμηνεύει έναν πιο δύσκολο ρόλο, ενός παιδιού που βασανίστηκε και στιγματίστηκε από τον χαμό της μητέρας του και όπως ακούμε πολλές φορές μέσα στο έργο να λέγεται για αυτόν: «Είναι λίγο περίεργο παιδί». Από την άλλη συναντάμε την αγαπημένη μου Najwa Nimri, που πολύ αργότερα θα παίξει στο σοκαριστηκό ¨Σεχ και Λουσία¨ και στις λατρεμένες ¨Ιστορίες παπουτσιών¨ εδώ πιο νέα και ίσως όχι τόσο όμορφη όσο κατάφερε να γίνει, η Najwa δεν υστερεί καθόλου από ταλέντο και συναίσθημα. Η μουσική του έργου είναι επίσης υπέροχη καταφέρνοντας έτσι να πάρει και ένα βραβείο Goya για το score της. Κλείνοντας, η ταινία ξανατονίζω δεν είναι καρδούλες και έρωτες, είναι λίγο πιο ψαγμένη όχι και τόσο πρόσχαρη ενώ πολλοί μπορεί να απογοητευτούν με το φινάλε της, αλλά άλλοι μπορεί και να το λατρέψουν. Μια ταινία για τον έρωτα που για τους θεατές που έχουν μεγάλες προσδοκίες μπορεί αν είναι δίκοπο μαχαίρι.

Η Ατάκα : Otto: «Η ζωή έχει πολλούς κύκλους, αλλά ο δικός μου έχει κλείσει μόνο μια φορά και αυτή όχι τελείως… το πιο σημαντικό κομμάτι ακόμα λείπει».

Ποιον θα έπαιζα : Θα ήθελα εκείνο τον μικρό και σχεδόν βουβό ρόλο της πωλήτριας στο κατάστημα με τις καρδούλες, που είχε πάθει σοκ από τα δυο ερωτευμένα αδέλφια.

Αγαπημένη σκηνή : Εκείνη όπου η Ana έχοντας φτάσει στον αρκτικό κύκλο κάθεται στην άκρη μιας λίμνης (δίπλα στο σπιτάκι του ξυλοκόπου) και βλέπει τον ήλοι να δύει χωρίς να χάνεται.

Χειρότερη σκηνή : Δεν μου άρεσε που στην τελευταία σκηνή έπαιζε έναν άκυρο τραγούδι, αποσπώντας την προσοχή του θεατή από το τι συνέβαινε.

Δες την : Γιατί είναι μια δυνατή ιστορία αγάπης, τελείως διαφορετική από όσες έχεις δει.

Μην την δεις : Αν θες το κλασσικό μοτίβο στις αισθηματικές ταινίες σου, εκεί που το αγόρι γνωρίζει την κοπέλα και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Με ποιον να την δεις : Με την σχέση σου.

Μην την δεις με : Άτομα που δεν τους αρέσει ο Ισπανικός κινηματογράφος.

All About Eve

Υπόθεση : Η Eve Harrington (Anne Baxter) είναι ένα απλό ταπεινό κορίτσι που έχει σαν είδωλο της την μεγάλη σταρ Margo Channing (Bette Davis), έτσι κάθε βράδυ παρακολουθεί την παράσταση της Margo και ανυπομονεί να την γνωρίσει. Κάπως έτσι γνωρίζει την Karen, φίλη της Margo και σύζυγο του σεναριογράφου Lloyd Richards. Με αυτή την πολύτιμη επαφή η Eve μπαίνει μέσα στον κύκλο της μεγάλης σταρ και εργάζεται ως βοηθός της. Λίγο αργότερα όλοι βλέπουν ότι η καλοκάγαθη συμπεριφορά της και η απίστευτη προθυμία της Eve κρύβουν έναν άλλο απώτερο σκοπό.

Με μια κουβέντα : Ξεδιάντροπη

Γενικά : Ας γυρίσουμε λιγάκι τον χρόνο και ας πάμε πίσω 61 χρόνια, εκεί συναντάμε την κλαμουράτη Bette Davis με εκείνα τα τεράστια μάτια της που τραβούσαν τα βλέμματα σαν μαγνήτης. Αυτή η ταινία για την Davis ήταν η σανιδά σωτηρίας που χρειαζόταν για να ξαναβγεί στο κινηματογραφικό στερέωμα ύστερα από μια σειρά άτυχων επιλογών. Το συμπέρασμα που ηχώ βγάλει για αυτή την γυναίκα μέσα από τις ταινίες όπως το ¨What Ever Happened to Baby Jane¨ είναι πως ναι μεν ήταν μια απίστευτα ταλαντούχα ηθοποιός, αλλά παράλληλα πρέπει να ήταν και λίγο σκύλα με τους πρωταγωνιστείς της, δεν νομίζω να έκανε καμιά ταινία που να μην πλακώθηκε, έστω με έναν φωτιστή. Τέλος πάντων, η ταινία μας εξιστορεί, με λίγο αργούς ρυθμούς, ένα φαινόμενο αρκετά γνώριμο στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Η ιστορία μας μιλά για μια ταπεινή παιδούλα, καλοκάγαθη και θρήσκα, ένα κοριτσάκι που στόμα είχε και μιλιά δεν είχε, το μόνο που της άρεζε ήταν να θαυμάζει το είδωλο της. Λίγο με την καλοσύνη της, λίγο με το γλείψιμο που έριξε σε ολους, κατάφερε και μπει στα μεγάλα σαλόνια της υψηλής κοινωνίας και του κινηματογράφου. Πολύ σύντομα και με την βοήθεια παράπλευρων απωλειών βγήκε και στο θέατρο και μέσα σε μια νύχτα έγινε μεγάλη σταρ και όλα αυτά χάρη στην αλάνθαστη τεχνική: ¨Πατώντας επί πτωμάτων¨. Μια ιστορία λοιπόν που μας είναι πραγματικά οικεία και καθόλου εξωπραγματική. Μπορεί όλα όσα γίνονται στο έργο να διαρκούν πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε και να είναι ελαφρώς πιο βαρετά, αλλά πιστεύω οτι με αυτό τον τρόπο δένεσαι περισσότερο με την ιστορία και με τους χαρακτήρες, έτσι ώστε να εύχεσαι να σπάσει το πόδι της η ταπεινή παιδούλα, που έπαιζε τους πάντες στα δάχτυλα της. Οι ερμηνείες ήταν φυσικά εκπληκτικές, τέτοιες παλιές ταινίες βασίζονται μόνο στο σενάριο και στην ερμηνεία, έτσι, εδώ έχουμε το βαρύ πυροβολικό Bette Davis και Anne Baxter, στο έργο θα δεις και την Marilyn Monroe σε έναν από τους πρώτους ρόλους της καριέρας της, που την καθιέρωσαν ως την χαζή Barbie! Η ταινία κέρδισε 6 Oscar μεταξύ άλλων και εκείνο για την Καλύτερη Ταινία της Χρονιάς, οπότε είναι σαν να έχει πάνω της την χρυσή σφραγίδα του Hollywood.

Η Ατάκα : Margo Channing: «Δώστε τις ζώνες σας, θα είναι μια ταραχώδης νύχτα»

Ποιον θα έπαιζα : Όπως και τώρα έτσι και έργο θα έπαιρνα τον ρόλο του Addison DeWitt.

Αγαπημένη σκηνή : Μου άρεσε πάρα πολύ η τελευταία σκηνή όπου βλέπουμε πως υπάρχουν πάρα πολλές κοπέλες σαν την Eve Harrington.

Χειρότερη σκηνή : Δεν μου άρεσαν οι σκηνές με τον Gary Merrill, έχω την αίσθηση ότι δεν έπαιξε καθόλου φυσικά.

Δες την : Για να δεις μια παλιά και καλή ταινία από την χρυσή εποχή του Αμερικανικού κινηματογράφου.

Μην την δεις : Αν πολύ απλά δεν θες να δεις μια ασπρόμαυρη ταινίας μιας παλιάς και ξεχασμένης εποχής.

Με ποιον να την δεις : Μονός σου.

Μην την δεις με : Την ταπεινή βοηθό σου.